Pierwszy Kneset (1949-1951)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Izrael
Godło Izraela
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Izraela
Portal Portal Izrael

Pierwszy Kneset obradował w latach 1949-1951.

Wybory odbyły się 25 stycznia 1949, a pierwsze posiedzenie parlamentu miało miejsce 14 lutego 1949.

Posłowie[edytuj]

Posłowie wybrani w wyborach[1]:

Partia Posłowie
Mapai Zalman Aran, Me’ir Argow, Ami Assaf, Arje Bahir, Dawid Bar-Raw-Chaj, Chajjim Ben Aszer, Dawid Ben Gurion, Jicchak Ben Cewi, Josef Beretz, Szmuel Dajan, Bencijjon Dinor, Hasja Drori, Jechiel Duwdewani, Josef Efrati, Heszel Frumkin, Szraga Goren, Akiwa Gowrin, Jisra’el Guri, Elijahu HaKarmeli, Dawid Hacohen, Neta Harpaz, Awraham Herzfeld, Abba Huszi, Beba Idelson, Cewi Jehuda, Dow Josef, Eliezer Kaplan, Jona Kesse, Josef-Michael Lamm, Szelomo Lawi, Pinchas Lawon, Eliezer Liwna, Ada Maimon, Golda Meir, Perec Naftali, Dwora Necer, Dawid Remez, Jehudit Simhonit, Jizhar Smilanski, Josef Sprinzak, Mosze Szaret, Zalman Szazar, Arje Szeftel, Re’uwen Szeri, Efraim Taburi, Awraham Tawiw
Mapam Mosze Aram, Menachem Bader, Dow Bar-Nir, Jisra’el Bar-Jehuda, Jicchak Ben Aharon, Mordechaj Bentow, Israel Galili, Ja’akow Hazan, Fajge Ilanit, Me’ir Ja’ari, Hannah Lamdan, Nahum Nir, Eliezer Peri, Berl Repetur, Ja’akow Riftin, Hanan Rubin, Mosze Sneh, Jicchak Tabenkin, Aharon Zisling
Zjednoczony Front Religijny Josef Burg, Elijahu-Mosze Ganhowski, Awraham-Jehuda Goldrat, Aharon-Ja’akow Greenberg, Kalman Kahana, Mosze Kelmer, Me’ir-Dawid Lewenstein, Jicchak-Me’ir Lewin, Jehuda Lejb Majmon, Benjamin Mintz, Mordechaj Nurok, Dawid-Cewi Pinkas, Awraham-Chajjim Szag, Chajjim Mosze Szapira, Mosze Unna, Zerach Warhaftig
Herut Johanan Bader, Menachem Begin, Arje Ben Eli’ezer, Uri-Cewi Greenberg, Ari Żabotyński, Szmuel Katz, Hillel Kook, Chajjim Kohen-Meguri, Chajjim Landau, Elijahu Lankin, Ja’akow Meridor, Szmuel Merlin, Awraham Rakanti, Esther Raziel-Naor
Ogólni Syjoniści Perec Bernstein, Ja’akow Gil, Ja’akow Kliwnow, Szoszana Parsitz, Jisra’el Rokach, Josef Sapir, Josef Serlin
Partia Progresywna Jeszajahu Forder, Awraham Granot, Jizhar Harari, Idow Kohen, Pinchas Rosen
Maki Szemu’el Mikunis, Eliezer Preminger, Tawfik Toubi, Me’ir Wilner
Sefardyjczycy i Orientalne Społeczności Mosze Ben Ammi, Elijahu Eliaszar, Awraham Elmalich, Bechor-Szalom Szitrit
Demokratyczna Lista Nazaretu Seif-El-Din El-Zubi, Amin-Salim Jarjora
Lista Bojowników Natan Jellin-Mor
Związek Jemeński Zecharia Glosca
WIZO Rachela Kohen-Kagan

Zmiany[edytuj]

Zmiany w trakcie kadencji[1]:

Następca Poprzednik Partia Data
Elijahu Mazur Mosze Kelmer Zjednoczony Front Religijny 11 marca 1949
Jicchak Kanaw Awraham Tawiw Mapai 20 kwietnia 1950
Herzl Berger Jehudit Simhonit Mapai 5 lutego 1951
Jenia Twerski Heszel Frumkin Mapai 5 lutego 1951
Jisra’el Jeszajahu Arje Szeftel Mapai 12 lutego 1951
Baruch Osnia Abba Huszi Mapai 12 lutego 1951
Menachem Ratzon Dow Bar-Nir Mapam 10 kwietnia 1951
Dawid Liwszyc Jicchak Tabenkin Mapam 12 kwietnia 1951
Menachem Kohen Dawid Remez Mapam 19 maja 1951
Rafael Basz Josef-Michael Lamm Mapai 21 maja 1951

Historia[edytuj]

Potrzebą chwili było stworzenie systemu prawnego umożliwiającego funkcjonowanie wszystkich instytucji nowo powstałego państwa Izrael. Z tego powodu pierwszy Kneset zajmował się głównie uchwaleniem podstawowych ustaw państwowych. W licznych przypadkach korzystano bezpośrednio z brytyjskiego ustawodawstwa.

Zgromadzenie Ustawodawcze uchwaliło ustawę przejściową, tzw. małą konstytucję, która doraźnie ustaliła strukturę naczelnych organów państwowych. Ustanowiono jednoizbowy parlament (Kneset), który wybierał prezydenta o dość ograniczonych uprawnieniach. Prezydent mianował premiera, ten zaś formował gabinet i przedstawiał go parlamentowi do akceptacji.

5 grudnia 1949 premier Dawid Ben Gurion w reakcji na propozycję ONZ, by Jerozolima stała się miastem międzynarodowym, wydał oświadczenie w Knesecie. Ben Gurion oświadczył, że „żydowska Jerozolima jest integralną i nierozłączną częścią państwa Izraela, gdyż jest nieodłączną częścią historii Izraela, wiary Izraela i ducha naszego narodu”.

Poza tym pierwszy Kneset często dyskutował o minionej wojnie o niepodległość.

Poszukiwano najlepszych rozwiązań dla organizacji i funkcjonowania izraelskiej armii.

Pojawił się poważny problem absorpcji masowej imigracji, wraz z którą pojawiły się problemy z utrzymaniem obozów przejściowych, problemy zdrowotne, brak mieszkań i początek masowego budownictwa, brak miejsc pracy i zapoczątkowanie robót publicznych.

Przedstawiciele imigrantów z Jemenu podnieśli kwestie ideologiczne dotyczące oświaty, wywołując kryzys w rządowej koalicji.

W sprawach gospodarczych zajmowano się kwestią podatków, brakiem walut, amerykańską pożyczką, racjonowaniem produktów pierwszej potrzeby oraz zjawiskiem nielegalnego obrotu w handlu.

W polityce zagranicznej Kneset zajął się akceptacją Izraela jako członka ONZ (w 1949 r.). Uporano się również z problemem arabskich obywateli i kwestią „porzuconego majątku” zostawionego przez uchodźców podczas wojny o niepodległość.

Pierwszy rząd (1949-1950)[edytuj]

Pierwszy rząd został sformowany przez Dawida Ben Guriona w dniu 8 marca 1949.

Premier ustąpił 15 października 1950, w związku ze sporem na tle żądań zgłoszonych przez Zjednoczony Front Religijny związanych z kwestią edukacji w nowych obozach imigracyjnych i systemem oświaty religijnej. Drugą kwestią sporów był poziom niskich zapasów w państwie i potrzeba racjonowania towarów pierwszej potrzeby.

Drugi rząd (1950-1951)[edytuj]

Drugi rząd został sformowany przez Dawida Ben Guriona w dniu 1 listopada 1950.

Rząd ustąpił 14 lutego 1951, gdy Kneset odrzucił propozycje złożone przez ministra edukacji i kultury związane z wymogiem rejestracji dzieci w szkołach.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b Members of the First Knesset. knesset.gov.il. [dostęp 2015-12-22].