Piestrzyca giętka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Piestrzyca giętka
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo grzyby
Gromada grzyby workowe
Klasa kustrzebniaki
Rząd kustrzebkowce
Rodzina piestrzycowate
Rodzaj piestrzyca
Nazwa systematyczna
Helvella elastica Bull.
Herb. Fr. 6: tab. 242 (1785)
Piestrzyca giętka: drugie zdjęcie
Helvella elastica a1 (1).JPG

Piestrzyca giętka (Helvella elastica Bull.) – gatunek grzybów z rodziny piestrzycowatych (Helvellaceae)[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj]

Pozycja w klasyfikacji: Helvella, Helvellaceae, Pezizales, Pezizomycetidae, Pezizomycetes, Pezizomycotina, Ascomycota, Fungi (według Index Fungorum)[1].

Synonimy:Helvella albida Schaeff. 1774, Helvella albida var. albida Schaeff. 1774, Helvella elastica forma guepinioides (Berk. & Cooke) Boud., Helvella fuliginosa Dicks. 1790, Helvella guepinioides Berk. & Cooke, Helvella klotzschiana Corda 1831, Helvella pulla Holmsk. 1799, Leptopodia elastica (Bull.) Boud. 1907, Leptopodia elastica var. guepinoides (Berk. & Cooke) Boud. 1907, Leptopodia klotzschiana (Corda) Boud. 1907, Leptopodia pulla (Holmsk.) Boud. 1907, Peziza hemisphaerica Schumach. 1803, Peziza hirsuta Holmsk. 1799, Peziza hispida Huds. 1778, Tubipeda elastica (Bull.) Falck 1923[2].

Nazwa polska według checklist[3].

Morfologia[edytuj]

Kapelusz

Twardogalaretowaty o średnicy 1,5-3 cm, kształtem przypominający siodło lub ucho. Złożony jest z dwóch lub trzech bokiem spłaszczonych i zmarszczonych płatków. Kolor od jasnosiwego poprzez ochrowy i szarożółtawy do żółtobrązowego[4]

Trzon

Wysokość 3-8 cm, średnica 0,5-1 cm. Jest z zewnątrz gładki, jak gdyby nawoskowany. Początkowo pełny, potem pusty. Ma kolor od białawego poprzez bladożółty i kremowy do bladobrązowego[4]. Czasami trzon jest jaśniejszy od główki i niekiedy występują na nim delikatne jamki[5].

Miąższ

Cienki, kruchy i woskowaty o przyjemnym zapachu. Kolor biały[4].

Wysyp zarodników

Biały. Zarodniki eliptyczne, bezbarwne, gładkie z jedną dużą oleistą kroplą[5].

Występowanie i siedlisko[edytuj]

W Europie Środkowej jest pospolita[6].

Występuje przede wszystkim na glebach o odczynie zasadowym lub obojętnym, dużo rzadziej w lasach iglastych na igliwiu[6]. Również w Polsce spotykana jest dość często. Saprotrof rosnący na ziemi. Występuje latem i jesienią w lasach liściastych i iglastych[5].

Znaczenie[edytuj]

Saprotrof, grzyb niejadalny.

Gatunki podobne[edytuj]

Przypisy

  1. a b Index Fungorum (ang.). [dostęp 2013-11-12].
  2. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2013-11-12].
  3. Maria Alicja Chmiel: Checklist of Polish Larger Ascomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów workowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2006. ISBN 978-83-89648-46-4.
  4. a b c d Pavol Škubla: Wielki atlas grzybów. Poznań: Elipsa, 2007. ISBN 978-83-245-9550-1.
  5. a b c Barbara Gumińska, Władysław Wojewoda: Grzyby i ich oznaczanie. Warszawa: PWRiL, 1985. ISBN 83-09-00714-0.
  6. a b Andreas Gminder: Atlas grzybów jak bezbłędnie oznaczać 340 gatunków grzybów Europy Środkowej. 2008. ISBN 978-83-258-0588-3.