Pinczer miniaturowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pinczer miniaturowy
Ilustracja
Inne nazwy Zwergpinscher, miniature pinscher, reh pinscher,<br / pinczer miniatura pinczer miniatura.
Kraj patronacki {{{kraj_patronacki}}}
Kraj pochodzenia Niemcy
Wymiary
Wysokość 25,5–30 cm[1]
Masa 4,5 kg[2]
Klasyfikacja
FCI grupa II, sekcja 1.1,
numer wzorca 185

Pinczer miniaturowy (Zwergpinscher) – rasa psa zaliczana do grupy pinczerów, wyhodowana w Niemczech, użytkowana jako pies stróżujący i pies towarzyszący. Jest jedną z najmniejszych ras psa domowego. Nie podlega próbom pracy[3].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Rasa pochodzi z Niemiec, wyhodowana jako zminiaturyzowana odmiana pinczera średniego bez oznak karłowatości. Te psy pochodzą z rodziny terierów, jednak stanowią oddzielną rasę. Dawniej służyły jako szczurołapy oraz były prestiżowymi psami na królewskich dworach i rezydencjach, współcześnie dotrzymują człowiekowi towarzystwa. Rasa oficjalnie została uznana w Niemczech w 1870 roku, a w 1929 roku powstał amerykański klub pinczera miniaturowego[2].

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Pies rasy miniaturowej, proporcjonalnie zbudowany. Zarys sylwetki powinien zamykać się w kwadracie. Uszy wysoko osadzone, stojące lub załamane w kształcie litery V. Ogon osadzony wysoko, często przycięty[2].

Szata[edytuj | edytuj kod]

Szata krótka, raczej twarda, gładko przylegająca bez podszerstka.

Umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Umaszczenie czarne lub czekoladowe z rudymi znaczeniami (podpalaniami) na policzkach, wargach, żuchwie, podgardlu, nad oczami, na dolnej połowie, kończynach przednich, w okolicach odbytu[2] lub jednolicie rude w różnych odcieniach. Włos krótki, gęsty, lśniący i liniejący.

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Pies o żywym temperamencie, odważny, bystry i spostrzegawczy. Lubi spacery. Ma silny instynkt łowiecki oraz stróżujący[1]. Zazwyczaj przejawia nieufność w stosunku do obcych, bywa szczekliwy. Z racji swojej dominującej osobowości oraz przykuwającego uwagę wyglądu, rasę tę często określa się mianem "Króla Toyów" ("King of the Toys")[4]. Pinczery przywiązują się do jednego, ewentualnie dwóch członków rodziny.

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Pinczer miniaturowy jest psem do towarzystwa, wykorzystywany jest także jako pies pilnujący. Może być hodowany w małych mieszkaniach.

Zdrowie i pielęgnacja[edytuj | edytuj kod]

Sierść pinczera jest łatwa w pielęgnacji. Na jej wygląd wpływa odpowiednie żywienie bogate w NNKT oraz witaminy. U tej rasy występuje skłonność do osadzania się kamienia nazębnego. Wskazane jest przycinanie pazurów co kilka miesięcy.

Popularność[edytuj | edytuj kod]

Pinczer miniaturowy jest rasą popularną w Polsce i na świecie.

Klasyfikacja[edytuj | edytuj kod]

W klasyfikacji FCI rasa ta została zaliczona do grupy II, do sekcji psów w typie pinczera i sznaucera w podsekcji psów w typie pinczera. Zgodnie z klasyfikacją amerykańską, należy do grupy psów ozdobnych i do towarzystwa[5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b David Taylor: Księga psów. s. 182-183.
  2. a b c d Palmer 1995 ↓, s. 233.
  3. Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 87.
  4. Caroline Coile: Miniature Pinschers (Barron's Complete Pet Owner's Manuals). s. 6-7.
  5. Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. s. 184.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 44. ISBN 83-7073-122-8.
  • Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. Warszawa: Książka i Wiedza, 1999. ISBN 83-05-13030-4.
  • Joan Palmer: Psy rasowe; 235 ras; pochodzenie rasy, pielęgnacja, szkolenie, przygotowanie do pokazów. Warszawa: Agencja Elipsa, 1995. ISBN 83-85152-709.
  • David Taylor: Księga psów. Warszawa: Świat Książki, 1995. ISBN 83-7129-102-7.