Pingwin białobrewy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pingwin białobrewy
Pygoscelis papua[1]
(Forster, 1781)
Pingwin białobrewy
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Nadrząd neognatyczne
Rząd pingwiny
Rodzina pingwiny
Rodzaj Pygoscelis
Gatunek pingwin białobrewy
Podgatunki
  • P. papua papua
  • P. papua ellsworthi
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 NT pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Pingwin białobrewy (Pygoscelis papua) – gatunek dużego nielotnego ptaka wodnego z rodziny pingwinów (Spheniscidae), zamieszkującego chłodne oceany półkuli południowej.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Wierzch ciała, głowa, szyja i wierzch skrzydeł czarne, reszta ciała biała. Nad okiem charakterystyczna biała plama ("biała brew"). Dziób i nogi czerwone. Ogon złożony ze sztywnych, wąskich piór, ułatwiających pływanie. Podgatunek południowy P. papua ellsworthi jest bardziej krępy, ma dłuższe pióra, krótszy dziób, nogi i skrzydła.

Wymiary średnie[3] 
długość ciała 76-71
masa ciała 4,5-8,5 kg

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Gnieździ się na Półwyspie Antarktycznym, Falklandach, Georgii Południowej, Wyspach Kerguelena, Wyspy Heard i McDonalda, Orkadach Południowych, Macquarie, Wyspach Crozeta, Wyspach Księcia Edwarda i na Sandwichu Południowym[4].

Biotop 
Wody wokół Antarktyki. Gniazduje głębiej w głąb lądu niż pozostali przedstawiciele rodzaju. Tereny lęgowe stanowią skaliste obszary[3].

Lęgi[edytuj | edytuj kod]

Gniazdo stanowi zagłębienie w ziemi wysłane znajdującym się w pobliżu materiałem, takim jak trawa czy wodorosty, lub gniazdo budowane przez samca ze znalezionych odłamków skalnych i kamieni[3].

Jaja w liczbie dwóch wysiadywane są przez okres 31-39 dni przez obydwoje rodziców. Pisklęta z bardziej północnych obszarów opierzają się po około 85-117 dniach, zaś te z południa po 62-82 dniach. Dojrzałość płciową uzyskują w wieku dwóch lat[3].

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Wszystkożerny, ale przeważają ryby (np. z rodzajów Electrona i Gymnoscopelus), skorupiaki (np. kryl antarktyczny Euphausia superba) i mięczaki morskie. Nurkuje na głębokość 54-136 m. Na lądzie żywi się algami śnieżnymi[3].

Populacja[edytuj | edytuj kod]

Najliczniejsza populacja gniazduje na Falklandach, liczebność w roku 2003 wynosiła 115 327 osobników; druga pod względem liczebności populacja zasiedla Georgię Południową (98 867 osobników, 1996 r.), zaś trzecia Półwysep Antarktyczny (94 751, niepublikowane dane)[4].

Przypisy

  1. Pygoscelis papua, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Pygoscelis papua. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. a b c d e Gentoo Penguin (Pygoscelis papua). Handbook of the Birds of the World Alive - Species of the Month. [dostęp 22 grudnia 2013].
  4. a b Gentoo Penguin Pygoscelis papua. BirdLife International. [dostęp 22 grudnia 2013].