Pingwin białobrewy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pingwin białobrewy
Pygoscelis papua[1]
(Forster, 1781)
Pingwin białobrewy
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Nadrząd neognatyczne
Rząd pingwiny
Rodzina pingwiny
Rodzaj Pygoscelis
Gatunek pingwin białobrewy
Podgatunki
  • P. papua papua
  • P. papua ellsworthi
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 NT pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Pingwin białobrewy (Pygoscelis papua) – gatunek dużego nielotnego ptaka wodnego z rodziny pingwinów (Spheniscidae), zamieszkującego chłodne oceany półkuli południowej.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Wierzch ciała, głowa, szyja i wierzch skrzydeł czarne, reszta ciała biała. Nad okiem charakterystyczna biała plama ("biała brew"). Dziób i nogi czerwone. Ogon złożony ze sztywnych, wąskich piór, ułatwiających pływanie. Podgatunek południowy P. papua ellsworthi jest bardziej krępy, ma dłuższe pióra, krótszy dziób, nogi i skrzydła.

Wymiary średnie[3] 
długość ciała 76-71
masa ciała 4,5-8,5 kg

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Gnieździ się na Półwyspie Antarktycznym, Falklandach, Południowej Georgii, Wyspach Kerguelena, Wyspy Heard i McDonalda, Orkadach Południowych, Macquarie, Wyspach Crozeta, Wyspach Księcia Edwarda i na Sandwichu Południowym[4].

Biotop 
Wody wokół Antarktyki. Gniazduje głębiej w głąb lądu niż pozostali przedstawiciele rodzaju. Tereny lęgowe stanowią skaliste obszary[3].

Lęgi[edytuj | edytuj kod]

Gniazdo stanowi zagłębienie w ziemi wysłane znajdującym się w pobliżu materiałem, takim jak trawa czy wodorosty, lub gniazdo budowane przez samca ze znalezionych odłamków skalnych i kamieni[3].

Jaja w liczbie dwóch wysiadywane są przez okres 31-39 dni przez obydwoje rodziców. Pisklęta z bardziej północnych obszarów opierzają się po około 85-117 dniach, zaś te z południa po 62-82 dniach. Dojrzałość płciową uzyskują w wieku dwóch lat[3].

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Wszystkożerny, ale przeważają ryby (np. z rodzajów Electrona i Gymnoscopelus), skorupiaki (np. kryl antarktyczny Euphausia superba) i mięczaki morskie. Nurkuje na głębokość 54-136 m. Na lądzie żywi się algami śnieżnymi[3].

Populacja[edytuj | edytuj kod]

Najliczniejsza populacja gniazduje na Falklandach, liczebność w roku 2003 wynosiła 115,327 osobników; druga pod względem liczebności populacja zasiedla Georgię Południową (98,867 osobników, 1996 r.), zaś trzecia Półwysep Antarktyczny (94,751, niepublikowane dane)[4].

Przypisy

  1. Pygoscelis papua w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Pygoscelis papua. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Gentoo Penguin (Pygoscelis papua). Handbook of the Birds of the World Alive - Species of the Month. [dostęp 22 grudnia 2013].
  4. 4,0 4,1 Gentoo Penguin Pygoscelis papua. BirdLife International. [dostęp 22 grudnia 2013].