Pingwin białobrewy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pingwin białobrewy
Pygoscelis papua[1]
(J. R. Forster, 1781)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd pingwiny
Rodzina pingwiny
Rodzaj Pygoscelis
Gatunek pingwin białobrewy
Synonimy
  • Aptenodytes papua J. R. Forster, 1781[2]
Podgatunki
  • P. papua papua (J. R. Forster, 1781)
  • P. papua ellsworthi Murphy, 1947
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

     podgatunek P. papua papua

     podgatunek P. papua ellsworthi

     kolonie lęgowe

Pingwin białobrewy[4] (Pygoscelis papua) – gatunek dużego nielotnego ptaka wodnego z rodziny pingwinów (Spheniscidae), zamieszkującego chłodne oceany półkuli południowej.

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnia się dwa podgatunki P. papua[2][5]:

  • P. papua papua (J. R. Forster, 1781)
  • P. papua ellsworthi Murphy, 1947

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Wierzch ciała, głowa, szyja i wierzch skrzydeł czarne, reszta ciała biała. Nad okiem charakterystyczna biała plama („biała brew”). Dziób i nogi czerwone. Ogon złożony ze sztywnych, wąskich piór, ułatwiających pływanie. Podgatunek południowy P. papua ellsworthi jest bardziej krępy, ma dłuższe pióra, krótszy dziób, nogi i skrzydła.

Wymiary średnie[2]
długość ciała 76–81 cm
masa ciała 4,5–8,5 kg

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Gnieździ się na Półwyspie Antarktycznym, Falklandach, Georgii Południowej, Wyspach Kerguelena, Wyspach Heard i McDonalda, Orkadach Południowych, Macquarie, Wyspach Crozeta, Wyspach Księcia Edwarda i na Sandwichu Południowym[6].

Biotop

Wody wokół Antarktyki. Gniazduje bardziej w głąb lądu niż pozostali przedstawiciele rodzaju. Tereny lęgowe stanowią skaliste obszary[2].

Lęgi[edytuj | edytuj kod]

Jajo

Gniazdo stanowi zagłębienie w ziemi wysłane znajdującym się w pobliżu materiałem, takim jak trawa czy wodorosty, lub gniazdo budowane przez samca ze znalezionych odłamków skalnych i kamieni[2].

Jaja w liczbie dwóch wysiadywane są przez okres 31–39 dni przez obydwoje rodziców. Pisklęta z bardziej północnych obszarów opierzają się po około 85–117 dniach, zaś te z południa po 62–82 dniach. Dojrzałość płciową uzyskują w wieku dwóch lat[2].

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Wszystkożerny, ale przeważają ryby (np. z rodzajów Electrona i Gymnoscopelus), skorupiaki (np. kryl antarktyczny Euphausia superba) i mięczaki morskie. Nurkuje na głębokość 54–136 m. Na lądzie żywi się algami śnieżnymi[2].

Status[edytuj | edytuj kod]

Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje pingwina białobrewego za gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern)[3]. Liczebność światowej populacji w 2013 roku szacowano na 387 tysięcy par lęgowych[6]. Najliczniejsza populacja gniazduje na Falklandach, jej liczebność w roku 2013 wynosiła 132 tysiące par lęgowych; druga pod względem liczebności populacja zasiedla Georgię Południową (98 867 par lęgowych, 1996 r.), zaś trzecia Półwysep Antarktyczny (94 751 par lęgowych, niepublikowane dane)[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Pygoscelis papua, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. a b c d e f g Gentoo Penguin (Pygoscelis papua). Handbook of the Birds of the World Alive – Species of the Month. [zarchiwizowane z tego adresu (22 grudnia 2013)].
  3. a b Pygoscelis papua, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] (ang.).
  4. Systematyka i nazwa polska za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Spheniscidae Bonaparte, 1831 - pingwiny - Penguins (wersja: 2019-10-11). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-07-12].
  5. F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Kagu, sunbittern, tropicbirds, loons, penguins, petrels (ang.). IOC World Bird List (v10.1). [dostęp 2020-07-12].
  6. a b c Species factsheet: Pygoscelis papua. BirdLife International. [dostęp 2020-07-12].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]