Pionier (Świadkowie Jehowy)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Świadkowie Jehowy
 PortalKategoria

Pionierochrzczony głosiciel wyznania Świadków Jehowy, który na działalność ewangelizacyjną przeznacza określoną liczbę godzin w miesiącu lub roku.

Historia[edytuj]

Pierwszych pionierów, wówczas jeszcze Badacze Pisma Świętego nazywali kolporterami. W „Strażnicy Syjońskiej” z kwietnia 1881 roku zamieszczono artykuł pt. Potrzeba 1000 kaznodziejów, w którym zachęcono osoby niemające nikogo na utrzymaniu do poświęcania tyle czasu, ile tylko mogą, na działalność kaznodziejską. W roku 1885 liczba kolporterów wynosiła 300 osób. W sprawie wyboru terenu do głoszenia na początku pozostawiano kolporterom pełną swobodę[1]. W 1909 roku pionierów było 625[2]. Liczbę 1000 kolporterów przekroczono dopiero w 1914 roku[3].

Po roku 1931 kolporterów zaczęto nazywać pionierami[4]. Pierwszych pionierów specjalnych Towarzystwo Strażnica zaczęło wysyłać w 1937 roku. Ich zadanie polegało na odtwarzaniu w progach mieszkań wykładów biblijnych z płyt gramofonowych oraz na ponownym odwiedzaniu ludzi i prowadzeniu z nimi rozmów biblijnych. Na początku pionierzy specjalni skupiali się na dużych miastach, gdzie istniały już zbory Świadków Jehowy. Kilka lat później zaczęto kierować pionierów na tereny, gdzie Świadkowie Jehowy nie prowadzili działalności kaznodziejskiej[5]. W 2015 roku w skład śpiewnika Świadków Jehowy weszła pieśń, która w treści nawiązuje do działalności pionierów. Pieśń nosi tytuł „Dzień z życia pioniera”[6].

Rodzaje służby pionierskiej[edytuj]

  • Pionier pomocniczy – głosiciel, który ten rodzaj służby może podjąć od razu po chrzcie na jeden lub kilka miesięcy, a czasami nawet do odwołania. Wypełniając specjalny wniosek zobowiązuje się do poświęcania na głoszenie przynajmniej 50 godzin w miesiącu[a]. Starsi miejscowego zboru po rozpatrzeniu, czy dany głosiciel spełnia wymagania, mogą zatwierdzić jego wniosek do pomocniczej służby pionierskiej. Pionier taki głosi na terenie swojego zboru. W Polsce w 2016 roku było przeciętnie 6225 pionierów pomocniczych[7]. Największą liczbę pionierów pomocniczych w Polsce osiągnięto w kwietniu 2011 roku – 45 028 osób[8]. Na świecie – w 240 krajach – w 2016 roku było przeciętnie 459 393 pionierów pomocniczych[9]. Najwyższa liczba pionierów pomocniczych na świecie wyniosła w kwietniu 2011 roku – 2 657 377[b]. Pionierów pomocniczych po raz pierwszy powołano w roku 1917. Byli oni nazywani kolporterami specjalnymi. W niektórych zborach było ich wówczas około 100%[10].
  • Pionier stały – głosiciel, który jest w stanie spędzić w działalności kaznodziejskiej minimum 840 godzin w roku i jest przynajmniej sześć miesięcy po chrzcie. Po pozytywnym rozpatrzeniu jego wniosku przez starszych zboru zostaje przez nich zamianowany na pioniera. Działalność ewangelizacyjną jako pionier stały może pełnić na terenie swojego zboru lub na terenie, na który zostanie skierowany według potrzeb[11]. Po roku takiej służby może zostać zaproszony na specjalne szkolenie – Kurs Służby Pionierskiej. Doświadczeni pionierzy w wieku od 23 do 65 lat, po dwóch latach służby pionierskiej oraz gotowi działać na przydzielonych im terenach, mogą skorzystać z dwumiesięcznego Kursu dla Ewangelizatorów Królestwa[12]. Bierze udział w spotkaniach dla pionierów podczas wizyty nadzorcy obwodu i w specjalnym spotkaniu organizowanym w związku ze zgromadzeniem obwodowym[13]. Na świecie w 2016 roku było przeciętnie 1 157 017 pionierów stałych[9], a w Polsce – 7720[7]. Najwyższą ich liczbę w Polsce osiągnięto we wrześniu 2013 roku: 8352[14]. W kwietniu 1881 roku gdy Badaczy Pisma Świętego było około 100 Charles T. Russell w „Strażnicy Syjońskiej” opublikował apel pod tytułem Potrzeba 1000 kaznodziejów[15]. W roku 1885 działalność kaznodziejską prowadziło około 300 kolporterów. Z tej grupy w 1888 roku 50 osób czyniło to pełnoczasowo[16].
  • Pionier specjalny – głosiciel, który na głoszenie przeznacza 130 godzin w miesiącu[17]. Na pioniera specjalnego każda osoba zostaje zamianowana przez Biuro Oddziału Świadków Jehowy koordynujące działalność kraju, w którym mieszka. Zazwyczaj do tego rodzaju służby pionierskiej zapraszani są doświadczeni pionierzy stali, którzy mogą głosić tam, gdzie ich skieruje Biuro Oddziału. Kierowani są często na teren, gdzie mogą założyć nowy zbór; we własnym lub ościennym kraju. Ponieważ większość swojego czasu poświęcają na ewangelizację, toteż nie mogą zarabiać na swoje utrzymanie. Dlatego dostają od Towarzystwa Strażnica zapomogę na pokrycie niezbędnych wydatków[11][5]. W Polsce w 2011 roku było łącznie 241 pionierów specjalnych[8]. Na świecie w 1992 było ponad 14 500 pionierów specjalnych[5], a w roku 2015 przeszło 55 tysięcy[18]. Ze względu na wykonywanie specjalnego zadania, pionier specjalny należy do Ogólnoświatowej Wspólnoty Specjalnych Sług Pełnoczasowych Świadków Jehowy[19].

Tabela liczby pionierów[edytuj]

Rok Przec. liczba pionierów na świecie
1914 1000
1930 2897
1940 5251
1950 14 093
1960 30 584
1970 88 871
1980 137 861
1990 536 508
2000 805 205
2010 1 132 861
2015 1 578 714
2016 1 616 410

Kurs Służby Pionierskiej[edytuj]

Kurs Służby Pionierskiej – sześciodniowe szkolenie dla pionierów – po roku stażu[12] – zapoczątkowane w grudniu 1977 roku w Stanach Zjednoczonych[20]. Składa się z 40 godzinnych lekcji, na które składają się dyskusje, pokazy i warsztaty, mające lepiej wyposażyć do pełnienia służby pionierskiej. Obecnie na to szkolenie wraz z nowymi uczestnikami stopniowo zapraszani są też absolwenci, którzy nie byli na kursie w ostatnich pięciu latach pełnionej służby pionierskiej[21]. Kurs ten podnosi kwalifikacje pionierów[22]. Uczą się na nim jak prowadzić rozmowy z napotykanymi ludźmi, omawiają Biblię i zagadnienia organizacyjne oraz jak w życiu codziennym kierować się zasadami z Pisma Świętego i jak pielęgnować oraz okazywać chrześcijańskie cechy, takie jak np. pokora, miłość. Materiały źródłowe dla takiego kursu to Biblia i podręcznik „Dokładnie pełnij swe usługiwanie” – 2 Tymoteusza 4:5.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 1993, s. 209, 210. ISBN 83-903551-0-8.
  2. Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 1993, s. 559. ISBN 83-903551-0-8.
  3. Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 1993, s. 284. ISBN 83-903551-0-8.
  4. Watchtower. „Z dnia na dzień uczę się coraz bardziej kochać pracę kolportera”. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”. CXXXIII, s. 31, 32, 15 maja 2012. Towarzystwo Strażnica. ISSN 1234-1150. 
  5. a b c Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 1993, s. 299. ISBN 83-903551-0-8.
  6. ‛Radośnie śpiewajmy Jehowie’ – Pieśń 81: Dzień z życia pioniera. Towarzystwo Strażnica, 2015.
  7. a b Watchtower: Rocznik Świadków Jehowy 2017. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2016, s. 184, 185.
  8. a b Watchtower. Ciekawe osiągnięcia w służbie. „Nasza Służba Królestwa”, s. 8, sierpień 2011. Towarzystwo Strażnica. ISSN 1234-4559. 
  9. a b Watchtower: Rocznik Świadków Jehowy 2017. Towarzystwo Strażnica, 2016, s. 176, 184, 185, 187.
  10. Watchtower: Rocznik Świadków Jehowy: 2017. Towarzystwo Strażnica, 2016, s. 172–176.
  11. a b Watchtower. Pamiętajmy o sługach pełnoczasowych. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”. CXXXV, s. 30, 15 września 2014. Towarzystwo Strażnica. ISSN 1234-1150. 
  12. a b Kto dzisiaj wykonuje wolę Jehowy?. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2014.
  13. Watchtower. Czy mógłbyś spróbować przez rok?. „Chrześcijańskie życia i służba – program zebrań”, s. 4, lipiec 2016. Towarzystwo Strażnica. ISSN 2380-3487. 
  14. Watchtower. Ciekawe osiągnięcia w służbie. „Nasza Służba Królestwa”, s. 4, luty 2014. Towarzystwo Strażnica. ISSN 1234-4559. 
  15. Watchtower. „Ja jestem z wami”. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 5, 6, 15 sierpnia 2012. Towarzystwo Strażnica. ISSN 1234-1150. 
  16. Watchtower: Świadkowie Jehowy – kim są?. Towarzystwo Strażnica, 2001, s. 6–11.
  17. Watchtower. Co jest dla ciebie „powodem do radosnego uniesienia”?. „Nasza Służba Królestwa”, s. 1, lipiec 2012. Towarzystwo Strażnica. ISSN 1234-4559. 
  18. JW Broadcasting – styczeń 2016. tv.jw.org, 2016-01-04. [dostęp 2016-01-04].
  19. Watchtower. „Co ślubujesz, spełnij”. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 3–8, kwiecień 2017. Towarzystwo Strażnica. ISSN 1234-1150. 
  20. Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 1993, s. 113. ISBN 83-903551-0-8.
  21. Teokratyczne szkolenia wyrazem miłości Jehowy. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 22, 15 września 2012. , Biblioteka Internetowa Strażnicy
  22. Szkolenie poddanych Królestwa. W: Królestwo Boże panuje! [on-line]. jw.org, 2014. s. 188.

Uwagi

  1. Obniżenie wymagań godzinowych pionierów pomocniczych do 30 godzin miesięcznie obowiązuje w marcu i kwietniu oraz w miesiącu wizyty nadzorcy obwodu w zborze lub w innych terminach podanych przez Ciało Kierownicze Świadków Jehowy.
  2. Ten najwyższy miesięczny wynik liczbowy został osiągnięty w związku z czasowym obniżeniem wymagań. Osoby zgłaszające się do tej służby tylko w kwietniu 2011 roku mogły bowiem zadeklarować wypracowanie 30 lub standardowych 50 godzin w tamtym miesiącu – Rocznik Świadków Jehowy 2012, wyd. Towarzystwo Strażnica, 2011, s. 7.

Bibliografia[edytuj]