Piotr Łaguna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piotr Łaguna
1 zwycięstwo
podpułkownik pilot podpułkownik pilot
Data i miejsce urodzenia 11 października 1905
Kędziorowo
Data i miejsce śmierci 27 czerwca 1941
koło Coquelles
Przebieg służby
Lata służby 1920 i 19241941
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Formacja Roundel of Poland (1921–1993).svg Lotnictwo Wojska Polskiego,
RAF roundel.svg RAF
Jednostki 2 pułk lotniczy
1 pułk lotniczy
XV dywizjon bombowy
dywizjon 3021 Polskie Skrzydło Myśliwskie
Stanowiska dowódca skrzydła
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,
kampania wrześniowa,
kampania francuska 1940,
bitwa o Anglię
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (od 1941) Medal Lotniczy Kawaler Orderu Korony Jugosłowiańskiej

Piotr Łaguna herbu Grzymała (ur. 11 października 1905 w Kędziorowie w ówczesnym powiecie szczuczyńskim guberni łomżyńskiej[1], zm. 27 czerwca 1941 koło Coquelles) – oficer pilot lotnictwa wojskowego II RP i Polskich Sił Powietrznych, podpułkownik (ang. Wing Commander) Królewskich Sił Powietrznych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z gałęzi podlaskiej rodziny Łagunów herbu Grzymała. Był synem Piotra dzierżawcy majątku w Kędziorowie i jego żony Julianny z Chludzińskich herbu Cholewa. Ukończył 15 sierpnia 1927 Wyższą Szkołę Oficerską Sił Powietrznych w Dęblinie z 28. lokatą[2]. Skierowany w stopniu sierżanta podchorążego do 3 pułku lotniczego w Poznaniu. Mianowany w 1928 podporucznikiem i skierowany do Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa w Dęblinie na kurs pilotażu. W 1930 roku został mianowany porucznikiem[3]. 2. marca 1931 roku został skierowany na kurs w Lotniczej Szkole Strzelania i Bombardowania[4].

W 2 pułku lotniczym w Krakowie odbył kurs pilotażu myśliwskiego i otrzymał przydział do poznańskiego dywizjonu myśliwskiego. W 1936 został mianowany kapitanem[1]. Studiował w Wyższej Szkole Lotniczej w 1938, a po jej ukończeniu w 1939 został przydzielony do 1 pułku lotniczego w Warszawie. W kampanii wrześniowej uczestniczył jako oficer nawigacyjny XV dywizjonu bombowego[5].

Przez Rumunię przedostał się do Francji. We Francji był dowódcą polskiego Dywizjonu I/145 do końca działań wojennych na tamtym terenie[6]. Po przedostaniu się do Anglii wstąpił do RAF i otrzymał numer służbowy P-1287[7]. Od 26 lipca 1940 był dowódcą eskadry „A” w dywizjonie 302, w którym uczestniczył w bitwie o Anglię, a od 10 grudnia 1940 był dowódcą tegoż dywizjonu. Od 28 maja 1941 dowodził 1 Polskim Skrzydłem Myśliwskim[5].

27 czerwca 1941 odbywał lot bojowy na samolocie Supermarine Spitfire nr P 8331, który polegał na wymiataniu i ostrzeliwaniu celów naziemnych w rejonie Le Touquet-Paris-PlageGravelines we Francji. W rejonie Calais podczas ataku na niemieckie lotnisko samolot Łaguny został trafiony pociskiem z działka przeciwlotniczego i runął na ziemię koło Coquelles. Pilot zginął. Został pochowany na cmentarzu Pihen-lès-Guînes we Francji, grób nr 6, rząd A, działka wojskowa. Pośmiertnie mianowany podpułkownikiem[1].

Zaliczono mu 1 zestrzelenie pewne, został sklasyfikowany na 274 pozycji listy Bajana[8].

Był mężem Wandy, miał dwójkę dzieci - Ewę i Jana. Jego rodzina znalazła się na terenach okupowanych przez ZSRS, przez Indie przedostali się do Australii[6].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Ostrowski 2011 ↓.
  2. Jerzy Pawlak: Absolwenci Szkoły Orląt: 1925-1939. Warszawa: Retro-Art, 2002, s. 50. ISBN 83-87992-22-4. OCLC 69472829.
  3. Dziennik Personalny R. 11, nr 16 str. 339
  4. Dziennik Personalny R. 12, nr 3 str. 130
  5. a b Tadeusz Jerzy Krzystek, [Anna Krzystek]: Polskie Siły Powietrzne w Wielkiej Brytanii w latach 1940-1947 łącznie z Pomocniczą Lotniczą Służbą Kobiet (PLSK-WAAF). Sandomierz: Stratus, 2012, s. 351. ISBN 978-83-61421-59-7. OCLC 276981965.
  6. a b WING COMMANDER PIOTR ŁAGUNA. junosza.pl. [dostęp 2019-08-31].
  7. Łaguna Piotr. listakrzystka.pl. [dostęp 2019-08-31].
  8. "Lista Bajana". www.polishairforce.pl. [dostęp 2019-02-19].
  9. Zezwolenie na przyjęcie i noszenie orderów. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 4, s. 20, 19 marca 1935. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Olgierd Cumft, Hubert Kazimierz Kujawa: Księga lotników polskich: poległych, zmarłych i zaginionych 1939-1946. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1989, s. 368–369. ISBN 83-11-07329-5.
  • Adam Ostrowski: Wing Commander Piotr Łaguna. 2011. [dostęp 2015-07-23].