Piotr Łubieński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Portret Piotra Łubieńskiego autorstwa Józefa Simmlera

Piotr Łubieński herbu Pomian (ur. 31 stycznia 1786 w Szczytnikach, zm. 17 października 1867 w Warszawie) – polski generał.

Syn Feliksa i Tekli Teresy, brat: Franciszka Ksawerego, Tomasza, Henryka, Tadeusza, Jana, Józefa, Marii, Pauliny i Róży. Osiadł w majątku swej żony, Barbary Szymanowskiej, Gole i przyległych folwarków (Dorocin, Karolina, Baśin), założyciel cukrowni w Golach. Był szwagrem francuskiego barona Piotra Galichet'a z Izdebna, którego poznał w armii Napoleona, i który to założył pierwszą cukrownię na Mazowszu.

W latach (1807-1812) i w czasie powstania listopadowego (1830-1831), był senatorem-kasztelanem i generałem brygady oraz dowódcą Straży Bezpieczeństwa w Warszawie, od 1825 prezesem dyrekcji szczegółowej Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego województwa mazowieckiego.

Członek Towarzystwa Rolniczego w Królestwie Polskim w 1858 roku[1].

Od 1861 do 1867 był członkiem Rady Stanu Królestwa Polskiego, a od 1865 prezesem Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności.

Należał do loży wolnomularskiej Rycerze Gwiazdy w stopniu Kawalera Wybranego[2]. Został odznaczony Orderem Legii Honorowej, a za zasługi dla ojczyzny, krzyżem Virtuti Militari oraz Orderem Świętego Stanisława.

Miał trzech synów, Feliksa, Eustachego i Pawła, oraz trzy córki, Anielę za Napoleonem Świdzińskim, Marię za Feliksem Szymanowskim i Klementynę.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy

  1. Roczniki Gospodarstwa Krajowego. R. 16, 1858, T. 32, nr 1, Warszawa 1858, s. 180.
  2. Marek Tarczyński, Generalicja powstania listopadowego, 1980, s. 63.