Piotr Bałujew

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Piotr Bałujew
Пётр Семёнович Балуев
generał piechoty generał piechoty
Data i miejsce urodzenia 21 czerwca 1857
Władykaukaz
Data i miejsce śmierci 2 marca 1923
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 1876 - 1917, 1918 - 1923
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego, Armia Czerwona
Jednostki Twierdza Aleksandropol, 4 Korpus Armijny, Wojsko Dońskie, 124 Woroneski pułk piechoty, 157 Imeretyński pułk piechoty, 16 Dywizja piechoty, 6 Korpus Armijny, 17 Dywizja piechoty, 14 Korpus Armijny, 5 Korpus Armijny, Armia Specjalna, Front Południowo-Zachodni
Główne wojny i bitwy Wojna rosyjsko-turecka (1877-1878), I wojna światowa
Późniejsza praca wykładowca
Odznaczenia
Order św. Jerzego – IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny III klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława I klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława II klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza IV klasy (Imperium Rosyjskie)

Piotr Siemionowicz Bałujew (ros. Пётр Семёнович Балу́ев) (ur. 21 czerwca 1857 we Władykaukazie, zm. 2 marca 1923 w Moskwie) – rosyjski i radziecki wojskowy, generał kawalerii.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny oficerskiej. Ukończył Władymirowskie Gimnazjum Wojskowe w Kijowie i 1 Pawłowską Szkołę Wojskową. Oficer od 1876. Następnie ukończył Mikołajewską Akademię Sztabu Generalnego w 1882. Służył w sztabach Petersburskiego i Kaukaskiego Okręgu Wojskowego, potem w sztabie Obwodu Kaspijskiego, sztabie 4 KA, sztabie Wojska Dońskiego, jako wykładowca w Kozackiej Szkole Junkrów w Nowoczerkasku. Od 1900 w linii - był dowódcą batalionu, dowódcą 127 pułku piechoty, dowódcą 2 Brygady Piechoty w 16 Dywizji Piechoty. Od października 1904 służył jako szef sztabu 6 AK. W 1906 mianowany został generałem lejtnantem i dowódcą 17 Dywizji Piechoty, z którą w składzie 14 AK 4 Armii rozpoczął I wojnę światową.

18 sierpnia 1914 ze swą dywizją w m. Huta rozbił 11 pułk i zdobył jego sztandar. Od 30 sierpnia był dowódcą 6 AK w składzie 2 Armii. W okresie 29 - 30 września odblokowywał Twierdzę Osowiec, po czym jego Korpus został podporządkowany 10 Armii. Uderzeniem skrzydłowym od Grajewa wyszedł na tyły armii niemieckiej. Na początku października podporządkowany został dowódcy 1 Armii. 9 listopada był ranny, na leczeniu, po czym w grudniu wyznaczono go na dowódcę 5 AK. We wrześniu 1915 został mianowany generałem piechoty. W lutym w składzie 2 Armii w bitwie nad jeziorem Narocz - Wiśniewska, zajął Postawy biorąc do niewoli 1,3 tys. żołnierzy. Walczył w 1916 w operacji gen. A. Brusiłowa na rzekach Styr i Lipa. Od 10 listopada 1916 dowodził korpusem i Armią Specjalną w składzie Frontu Południowo-Zachodniego. Od 18 marca do 9 czerwca 1917 był dowódcą Armii Specjalnej. Przed operacją poleską w czerwcu 1917 , wydzielił połowę sił Armii do rezerwy Frontu. Armia nie odgrywała żadnej roli w operacji. 9 lipca był dowódcą 11 Armii, ale już 19 lipca wrócił do dowodzenia Armią Specjalną. 23 lipca część Armii była ześrodkowana na rz. Strypa, a część na Wołyńsko-Halickiej rubieży w rej. Brodów, a rozbita w walkach część była na odcinku od rzeki Seret do rzeki Styr. W dniach 23-28 lipca bronił bez powodzenia Tarnopol, po czym zajął obronę od Radziwiłowa do Wołoczysk.

24 - 31 lipca jako naczelny dowódca Frontu Południowo-Zachodniego przygotowywał Front do operacji zaczepnej. W czasie operacji (31 lipca - 13 sierpnia) jego Front wziął do niewoli 36 tys. jeńców i zdobył 121 dział. Razem Niemcy stracili 45 tys. ludzi w operacji. W czasie wycofywania z Galicji armie Frontu straciły ok. 20 tys. zabitych, 42 tys. wziętych do niewoli, 257 dział, 191 moździerzy, 546 ckm. Od 5 sierpnia 12 listopada 1917 został naczelnym dowódcą Frontu Zachodniego.

W 1918 wstąpił do Armii Czerwonej. W 1920 był członkiem Zebrania Specjalnego przy naczelnym dowódcy Armii Czerwonej. W końcu życia był wykładowcą.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • A. K. Zalesskij, Prawitieli i wojennaczalniki. Wyd. WECZE Moskwa 2000.