Piotr Dahlman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piotr Dahlman
Data i miejsce urodzenia 28 czerwca 1810
Cieśle
Data i miejsce śmierci 25 października 1847
Poznań
Dziedzina sztuki poeta i publicysta
PL P. J. Szafarzyka słowiański narodopis.djvu

Piotr Dahlman (ur. 28 czerwca 1810 w Cieślach k. Buku, zm. 25 października 1847 w Poznaniu) – polski poeta i publicysta.

Piotr Dahlman był synem Karola i Heleny Marysówny. Kształcił się w latach 1824–1828 w gimnazjum Marii Magdaleny w Poznaniu. W Berlinie w 1828 rozpoczął studia prawnicze, ale przerwał je w 1831, żeby wziąć udział w powstaniu listopadowym. Udał się po powstaniu do Krakowa, a w 1833 powrócił do Poznania. Został tam aresztowany i skazany na 6 miesięcy więzienia. Pracował po ułaskawieniu jako grawer, z przerwą w latach 1836–1839, kiedy studiował na Uniwersytecie Wrocławskim. W 1841 został bliskim współpracownikiem „Tygodnika Literackiego”, w którym zamieszczał artykuły publicystyczne. Pisał utwory poetyckie i recenzje literackie. Opublikował tragedię historyczną Maryna Mniszchówna wraz z Poezjami pomniejszymi (1841). Przełożył wiersze południowych Słowian[1]. Opracował także wielokrotnie wznawiany słownik francusko-polski (1846). Mieszkał w Poznaniu. W lutym 1846 został aresztowany w Śremie i osadzony w Moabicie. Ze względu na zły stan zdrowia został zwolniony i zmarł 25 października 1847 w Szpitalu Sióstr Miłosierdzia w Poznaniu. Pochowany na Cmentarzu Zasłużonych Wielkopolan.

W literaturze występuje również jako Piotr Dahlmann.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. P. J. Szafarzyka słowiański narodopis, nakładem Zygmunta Schlettera, Wrocław 1843.