Piotr Harasimowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piotr Witalis Harasimowicz
Data i miejsce urodzenia 29 kwietnia 1869
Warszawa
Data i miejsce śmierci 20 lipca 1914
Lwów
Narodowość polska
Dziedzina sztuki rzeźba
Kamienica przy Prospekcie Swobody 29 (Wały Hetmańskie), Lwów
Maszkaron na elewacji kamienicy Wixla przy ulicy Stepana Raudańskiego 1 (Klementyny Tańskiej), Lwów

Piotr Witalis Harasimowicz (ur. 29 kwietnia 1857 w Warszawie, zm. 20 lipca 1914 we Lwowie) – polski rzeźbiarz.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, a następnie kontynuował we Lwowie i Florencji. W 1884 powrócił do Lwowa, od 1901 wykładał zajęcia z rzeźbiarstwa w tamtejszej Szkole Przemysłowej. Tworzył monumentalne dekoracje w stylu neobarokowym, był autorem dekoracji wielu budynków we wschodniej Galicji.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

W Galicji Wschodniej[edytuj | edytuj kod]

  • Zdobienia w pałacu M.Baworowskiego w Sorocku;
  • Zdobienia w pałacu Z. Romaszkana w Ostapiewie;
  • Zdobienia w pałac A. Skrzyńskiego w Żurawnie;
  • Dekoracja zewnętrzna pałac Brunickich w Lubieniu Wielkim;
  • Elewacja dworu Balów w Tuligłowach;
  • Elewacje i wnętrza pałacu Fredrów-Szeptyckich w Beńkowiej Wiszni.

We Lwowie[edytuj | edytuj kod]

  • Elewacja Pałacu Siemieńskich-Lewickich przy ulicy Piekarskiej 19 /1891-1894/;
  • Zdobienia na budynku łaźni św. Anny przy Prospekcie Tarasa Szewczenki 10 (Akademicka) projekt Jan Schulz /1894/;
  • Zdobienia na kamienicy przy Prospekcie Tarasa Szewczenki 10 (Akademicka) projekt Jan Schulz /1894/;
  • Medaliony Fryderyka Chopina, Jana Kochanowskiego, Adama Mickiewicza, Juliusza Słowackiego, Zygmunta Krasińskiego, Adama Asnyka, Józefa Ignacego Kraszewskiego i Stanisława Moniuszki na elewacji kamienicy przy ulicy Teatralnej 9 (Tadeusza Rutowskiego) /1892/;
  • Dekoracje na elewacjach kamienic przy Prospekcie Swobody 29 (Wałach Hetmańskich) i ulicy Łesia Kurbasa 8 (Tadeusza Rejtana), projekt Jan Kroch, Maurycy Silberstein /1902/;
  • Maszkarony w kształcie głów kobiecych i fryzy przedstawiające słoneczniki na elewacji secesyjnej kamienicy Wixla przy ulicy Stepana Raudańskiego 1 (Klementyny Tańskiej) i Prospektu Tarasa Szewczenki 2a, projekt Zygmunt Langrod i Julian Cybulski /1902/;
  • Rzeźby łabędzi i płaskorzeźby o motywach muzycznych na elewacji Filharmonii Lwowskiej przy ulicy Piotra Czajkowskiego 7 (Chorążczyzna), projekt Władysław Sadłowski /1907/;
  • Płaskorzeźby na kaplicy Łodyńskich i Morowskich, Cetnerowskich na Cmentarzu Łyczakowskim.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Grzegorz Rąkowski, "LWÓW. Przewodnik krajoznawczo-historyczny po Ukrainie Zachodniej" część IV. Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, Pruszków 2008, ​ISBN 978-83-89188-70-0​.
  • Grzegorz Rąkowski, "Ziemia lwowska. Przewodnik krajoznawczo-historyczny po Ukrainie Zachodniej" część III, Oficyna Wydawnicza "Rewasz" Pruszków 2007, ​ISBN 978-83-89188-66-3​.
  • S. S. Nicieja, Ogród snu i pamięci. Dzieje Cmentarza Łyczakowskiego we Lwowie i ludzi tam spoczywających w latach 1786-2010, Opole 2010, ​ISBN 978-83-61915-13-3

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]