Piotr Hofmański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piotr Hofmański
Data i miejsce urodzenia 6 marca 1956
Poznań
Zawód sędzia, wykładowca akademicki
Tytuł naukowy profesor nauk prawnych
Alma Mater Uniwersytet Mikołaja Kopernika
Uczelnia Uniwersytet Jagielloński

Piotr Józef Hofmański (ur. 6 marca 1956 w Poznaniu) – polski prawnik, profesor nauk prawnych, specjalizujący się w postępowaniu karnym, prawach człowieka i prawie karnym, sędzia Sądu Najwyższego i Międzynarodowego Trybunału Karnego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1974 ukończył Liceum Ogólnokształcące w Miastku i podjął studia na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Ukończył je w 1978, specjalizując się w prawie karnym. Po studiach pracował w Urzędzie Dyrekcji Rejonowych Kolei Państwowych w Słupsku.

W 1979 zatrudniony został jako asystent stażysta w Instytucie Prawa Karnego UMK. Na tej uczelni w 1981 uzyskał stopień naukowy doktora. Tematem jego rozprawy było Orzekanie w procesie karnym o naprawieniu szkody wyrządzonej przez pracownika, a promotorem Andrzej Bulsiewicz. W 1980 odbył aplikację w Prokuraturze Rejonowej w Toruniu. Od 1982 pracował na Uniwersytecie Śląskim, tam w 1990 uzyskał, na podstawie dorobku i rozprawy zatytułowanej Samodzielność jurysdykcyjna sądu karnego, stopień doktora habilitowanego. Tytuł profesora nauk prawnych otrzymał postanowieniem prezydenta RP z 14 kwietnia 1997.

W latach 1992–2002 był kierownikiem Zakładem Prawa Karnego na Uniwersytecie w Białymstoku. Od 2003 kieruje Katedrą Postępowania Karnego Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 1996–2015 orzekał jako sędzia Sądu Najwyższego w Izbie Karnej, objął funkcję rzecznika prasowego Sądu Najwyższego. Został też członkiem, następnie wiceprzewodniczącym, a w latach 2013–2015 przewodniczącym Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Karnego, jak również ekspertem Rady Europy i członkiem Rady Naukowej Instytutu Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk.

Jego zainteresowania badawcze dotyczą sprawności postępowania karnego, ochrony praw jednostki w procesie karnym, a także stosowania środków przymusu. Jest autorem i współautorem blisko 300 publikacji naukowych, w tym obszernego komentarza do kodeksu postępowania karnego.

W grudniu 2014 w Nowym Jorku został wybrany na stanowisko sędziego Międzynarodowego Trybunału Karnego w Hadze na kadencję 2015–2024 jako pierwszy Polak w historii tej instytucji działającej od 2002[1]. Ceremonia zaprzysiężenia odbyła się w Hadze 10 marca 2015[2].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Obywatel przed organami ścigania (1987, ​ISBN 83-219-0351-7​)
  • Samodzielność jurysdykcyjna sądu karnego (1988, ​ISBN 83-226-0238-3​)
  • Europejska Konwencja Praw Człowieka i jej znaczenie dla prawa karnego materialnego, procesowego i wykonawczego (1993)
  • Prawa człowieka przed Trybunałem w Strasbourgu (1993)
  • Ochrona praw człowieka: studium z zakresu ochrony prawnej przed ingerencjami w prawa uczestników procesu karnego (1994, ​ISBN 83-86137-03-7​)
  • Konwencja Europejska a prawo karne (1995, ​ISBN 83-85709-63-0​)
  • Nowe polskie prawo karne w świetle europejskich standardów w zakresie ochrony praw człowieka (1997, ​ISBN 83-904204-9-X​)
  • Świadek anonimowy w procesie karnym (1998, ​ISBN 83-7211-029-8​)
  • Elementy metodyki pracy sędziego w sprawach karnych (2006, wspólnie ze Stanisławem Zabłockim, ​ISBN 83-7444-354-5​)
  • Europejski nakaz aresztowania w teorii i praktyce państw członkowskich Unii Europejskiej (2008, redaktor i współautor pracy zbiorowej, ​ISBN 978-83-7601-149-3​)
  • Węzłowe problemy procesu karnego (2010, redaktor pracy zbiorowej, ​ISBN 978-83-264-0115-2​)
  • Proces karny. Zarys systemu (2013, współautor, ​ISBN 978-83-278-0332-0​)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Polak po raz pierwszy w historii sędzią Międzynarodowego Trybunału Karnego. msz.gov.pl, 10 grudnia 2014. [dostęp 2014-12-10].
  2. Six new judges sworn in today at the seat of the International Criminal Court (ang.). icc-cpi.int, 10 marca 2015. [dostęp 2015-04-03].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Sławomir Kalembka (red.): Pracownicy nauki i dydaktyki Uniwersytetu Mikołaja Kopernika 1945–2004. Materiały do biografii. Toruń: Wydawnictwo Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, 2006, s. 269. ISBN 83-231-1988-0.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]