Piotr Kołakowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piotr Tadeusz Kołakowski
Data i miejsce urodzenia 1966
Gdańsk
Edukacja I Liceum Ogólnokształcącego im. Stanisława Dubois w Koszalinie

Piotr Tadeusz Kołakowski (ur. w 1966 w Gdańsku) – polski historyk, prof. zw. dr hab.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego im. Stanisława Dubois w Koszalinie. W 1991 r. ukończył studia historyczne w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Słupsku. Od 1992 r. pracownik naukowy tej uczelni (obecnie Akademii Pomorskiej). W 2000 r. uzyskał stopień naukowy doktora nauk humanistycznych na Uniwersytecie Szczecińskim i tamże w 2008 r. doktora habilitowanego. W lipcu 2013 r. otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych. Od 2014 r. profesor zwyczajny. Kieruje Zakładem Stosunków Międzynarodowych w Instytucie Historii i Politologii Akademii Pomorskiej w Słupsku.

W 2018 r. otrzymał prestiżową Nagrodę Główną Polskiego Towarzystwa Historycznego Oddział w Krakowie oraz Wydziału Historycznego Uniwersytetu Jagiellońskiego im. Wacława Felczaka i Henryka Wereszyckiego za książkę „Ukraiński Piemont”. Ruś Zakarpacka w okresie autonomii 1938–1939, Warszawa 2017 (współautor M. Jarnecki)[1].

Zajmuje się głównie zagadnieniami związanymi z działalnością polskich i obcych służb specjalnych, a także stosunkami politycznymi i wojskowymi w dwudziestoleciu międzywojennym. Specjalizuje się również w badaniach nad historią ziem polskich w czasie II wojny światowej oraz zwalczaniem Polskiego Państwa Podziemnego przez sowiecki aparat bezpieczeństwa. Autor i współautor 16 książek, a także kilkudziesięciu artykułów zamieszczonych w polskich i zagranicznych periodykach naukowych i zbiorach materiałów.

Wybrane publikacje naukowe[edytuj | edytuj kod]

Monografie[edytuj | edytuj kod]

  • NKWD i GRU na ziemiach polskich 1939–1945, Warszawa 2002.
  • Między Warszawą a Pragą. Polsko-czechosłowackie stosunki wojskowo-polityczne 1918–1939, Warszawa 2007 (wyd. II 2009).
  • Pretorianie Stalina. Sowieckie służby bezpieczeństwa i wywiadu na ziemiach polskich 1939–1945, Warszawa 2010.
  • Czas próby. Polski wywiad wojskowy wobec groźby wybuchu wojny w 1939 roku, Warszawa 2012.
  • „Ukraiński Piemont”. Ruś Zakarpacka w okresie autonomii 1938–1939, Warszawa 2017 (współautor M. Jarnecki).

Zbiory dokumentów[edytuj | edytuj kod]

  • Polityka morska państw bałtyckich i skandynawskich w świetle referatów polskich placówek dyplomatycznych i konsularnych na zjazd bałtycki w Gdyni w 1937 r., Słupsk 2004 (współautor A.G. Dąbrowski).
  • Majowy zamach stanu w świetle dokumentów wywiadu, dyplomacji i organów bezpieczeństwa II Rzeczypospolitej, Słupsk 2008 (współautor A. Pepłoński).
  • Wywiad gospodarczy Straży Granicznej wobec firm gdańsko-gdyńskich w latach 1932–1938, Słupsk 2010 (współautor R. Techman).
  • Wywiad Straży Granicznej 1928–1939. Wybór dokumentów, Słupsk 2013 (współautor R. Techman).
  • Afera Rana. Zatrzymanie przez sowiecki kontrwywiad por. Stefana Kasperskiego w świetle jego sprawozdania z 12 sierpnia 1936 r., Kraków 2014 (współautor R. Kuśnierz).
  • Sprawa majora Jerzego Sosnowskiego w świetle dokumentów analitycznych Oddziału II SGWP i zeznań Franza Heinricha Pfeifera, Warszawa 2015 (współautor A. Krzak).
  • Polsko-czechosłowackie kontakty wojskowe 1921–1938 w dokumentach wywiadu i dyplomacji II Rzeczypospolitej, Warszawa 2018.

Redakcje[edytuj | edytuj kod]

  • Polski wywiad wojskowy 1918–1945. Materiały pod red. P. Kołakowskiego, A. Pepłońskiego, Toruń 2006.
  • Wywiad wojskowy II Rzeczypospolitej. Materiały pod red. P. Kołakowskiego, A. Pepłońskiego, Kraków 2011.
  • Za kulisami wywiadu i dyplomacji. Polski wywiad wojskowy 1918–1945. Materiały pod red. P. Kołakowskiego, A. Pepłońskiego, Kraków 2014.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Beata Kołodziej, Kraków/ Przyznano nagrody Nagrody im. Wacława Felczaka i Henryka Wereszyckiego, Nauka w Polsce, 14 grudnia 2018 [dostęp 2019-06-17] (pol.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]