Piotr Koreywo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piotr Koreywo
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia

25 listopada 1857
Sito (gubernia kowieńska)

Data i miejsce śmierci

9 października 1923
Wilno

Przebieg służby
Lata służby

1874–1916; 1918–1921

Siły zbrojne

Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Volunteer Army Insignia.svg Siły Zbrojne Południa Rosji
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie

Jednostki

Lejb-Gwardyjski Pułk Grenadierów,
4 Dywizja Strzelców Polskich

Stanowiska

przewodniczący sądu
• Turkiestańskiego Okręgu Wojskowego
• Odeskiego Okręgu Wojskowego,
wiceprezydent Najwyższego Sądu Wojskowego II RP

Główne wojny i bitwy

wojna rosyjsko-turecka
wojna rosyjsko-japońska

Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Order Świętej Anny IV klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława III klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza III klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza II klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Orła Białego (Imperium Rosyjskie)
Grób rodziny Koreywo na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie

Piotr Koreywo (ur. 25 listopada[1] 1857[2] w Sicie w guberni kowieńskiej, zm. 9 października 1923 w Wilnie) – generał lejtnant Armii Imperium Rosyjskiego oraz generał dywizji Wojska Polskiego, wiceprezydent Najwyższego Sądu Wojskowego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Symforiana i starszym bratem generała lejtnanta Witolda Czesława Koreywo. 11 sierpnia 1874 rozpoczął służbę w armii rosyjskiej. Dwa lata później, po ukończeniu Pawłowskiej Szkoły Wojskowej, został mianowany podporucznikiem i przydzielony do Lejb-Gwardii Pułku Grenadierów w Sankt Petersburgu. W 1986 zweryfikowano go w stopniu chorążego gwardii. W latach 1877–1878 walczył na wojnie z Turcją. Od 1879 do 1882 był słuchaczem Aleksandrowskiej Wojskowej Akademii Prawniczej w Sankt Petersburgu. Następnie przez niemal pięć lat pełnił służbę na stanowisku pomocnika prokuratora wojskowego. W latach 1886–1899 był oficerem śledczym. W 1901 został mianowany generałem majorem ze starszeństwem z 6 grudnia 1901. W latach 1904–1905 – podczas wojny rosyjsko-japońskiej – kierował pracami Oddziału Prawnego 3 Armii Mandżurskiej, dowodzonej przez generała Aleksandra Kaulbarsa. Od 19 lutego 1908 był prokuratorem przy Sądzie Kazańskiego Okręgu Wojskowego w Kazaniu. W 1908 otrzymał także nominację na stopień generała lejtnanta ze starszeństwem z 13 kwietnia owego roku. 4 sierpnia 1911 został przewodniczącym Sądu Turkiestańskiego Okręgu Wojskowego, a 9 marca 1912 – Sądu Odeskiego Okręgu Wojskowego w Odessie. 10 lipca 1916 został przeniesiony w stan spoczynku.

W 1918 służył w armii hetmana Pawła Skoropadskiego. 20 listopada objął funkcję przewodniczącego Kijowskiego Wyższego Sądu Wojskowego. Następnie pełnił służbę w Siłach Zbrojnych Południowej Rosji gen. Antona Denikina. 14 stycznia 1919 przywrócono go na stanowisko przewodniczącego Sądu Odeskiego Okręgu Wojskowego. W Odessie wstąpił do 4 Dywizji Strzelców Polskich gen. Lucjana Żeligowskiego. W 1919 wrócił do Polski i został przyjęty do Wojska Polskiego.

21 kwietnia 1920 zatwierdzono go (z pierwszym dniem tego samego miesiąca) w stopniu generała porucznika w Korpusie Sądowym. W latach 1919–1920 był członkiem Najwyższego Sądu Wojskowego, a w latach 1920–1921 jego wiceprezydentem. Z dn. 1 kwietnia 1921 został przeniesiony w stan spoczynku, w randze generała porucznika. 26 października 1923 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu generała dywizji w korpusie generałów ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919.

Zmarł 9 października 1923 w Wilnie. Został pochowany na tamtejszym Cmentarzu Na Rossie.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

odznaczenia Imperium Rosyjskiego

Grób rodzinny[edytuj | edytuj kod]

W Warszawie na Cmentarzu Powązkowskim znajduje się grób rodzinny Koreywów. Pochowane są w nim Anna Koreywo (zm. 7 października 1965) i dr Maria Koreywo-Muraszko (zm. 25 listopada 1978).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski podają w: Generałowie Polski Niepodległej, s. 43, że generał Piotr Koreywo urodził się 25 września 1857.
  2. 25 listopada 1857. Patrz: Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, s. 172 oraz Roczniki oficerskie z 1923, 1924 i 1928, a także Alexey Likhotvorik, Петр Симфорианович Корейво
  3. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1957 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 38, poz. 1812)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa: Bellona, 1994, ISBN 83-11-08262-6, OCLC 830050159.
  • Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i popr.
  • Alexey Likhotvorik, Петр Симфорианович Корейво, Русская армия в Великой войне. Картотека проекта
  • Roczniki Oficerskie, 1923, 1924, 1928
  • Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych