Piotr Kostka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Piotr Kostka
Herb Piotr Kostka
Data i miejsce śmierci 25 stycznia 1595
Chełmża
biskup chełmiński
Okres sprawowania 1574 – 1595
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Nominacja biskupia 4 czerwca 1574
Sakra biskupia brak danych

Piotr Kostka (zm. 25 stycznia 1595 w Chełmży) – biskup chełmiński kanonik krakowski i warmiński. Nominowany przez papieża Grzegorza XIII na biskupa 4 czerwca 1574, pozostając nadal kanonikiem warmińskim, sekretarz Zygmunta II Augusta[1].

Rodzina[edytuj]

Syn Macieja (zm. po 1523) i Barbary Komorowskiej. Brat Anny, Katarzyny, Jakuba (zm. 1590), miecznika ziem polskich, Wojciecha, Stanisława (zm. 1587), podkomorzego chełmskiego, Pawła i Jana.

Nauka i praca[edytuj]

Studiował w Paryżu, oraz Louvain. Zanim został biskupem chełmińskim związany był z Krakowem zostając tam kanonikiem. Później został kanonikiem warmińskim. Na synodzie w Piotrkowie w 1577 uchwalono, że diecezja pomezańska przechodzi pod stałą administrację biskupa chełmińskiego. W 1580 do opustoszałego klasztoru franciszkańskiego w Lubawie sprowadził zakon bernardynów. W 1583 zwołał synod diecezjalny. Utrzymywał korespondencję z św. Karolem Boromeuszem. W 1589 roku był sygnatariuszem ratyfikacji traktatu bytomsko-będzińskiego na sejmie pacyfikacyjnym[2]. W 1593 udzielił przywileju jezuitom przybyłym do Torunia.

Bibliografia[edytuj]

  • Jerzy Antoni Kostka, "Kostkowie herbu Dąbrowa" Wyd. ZP POLIMER, Koszalin 2010, ISBN 978-83-89976-40-6 , s. 55, 62- 67
  • Diecezja Chełmińska, zarys historyczno-statystyczny, Pelplin 1928.
  • Tadeusz Glemma, Historjografia diecezji chełmińskiej aż po rok 1821: dysertacja doktorska, Nova Polonia Sacra, t.1: 1926, s.1-133.
  • Polski Słownik Biograficzny, PAN/PAU, Kraków 1935-2007
  • Piotr Nitecki, Biskupi Kościoła w Polsce. w latach 965-1999. Słownik biograficzny, Warszawa, Instytut Wydawniczy PAX, 2000, ISBN 83-211-1311-7

Przypisy

  1. Franciszek Siarczyński, Obraz wieku panowania Zygmunta III. króla polskiego i szwedzkiego zawieraiący opis osób żyiących pod jego panowaniem, znamienitych przez swe czyny pokoju i woyny [...] porządkiem abecadła ułożony. Cz. 1, Lwów 1828, s. 241.
  2. Codex diplomaticus Regni Poloniae et Magni Ducatus Lituaniae, wydał Maciej Dogiel, t. I, Wilno 1758, s. 237.