Piotr Kruszyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piotr Kruszyński
Data i miejsce urodzenia 1945
Łódź
Zawód adwokat, profesor nauk prawnych
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Piotr Kruszyński (ur. 20 sierpnia 1945 w Łodzi[1]) – polski adwokat, profesor nauk prawnych, profesor zwyczajny Uniwersytetu Warszawskiego. Zajmuje się w prawem karnym materialnym i procesowym.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1968 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1968–1970 odbył aplikację sądową, a w 1970 zdał egzamin sędziowski. W 1968 rozpoczął pracę jako asystent w Uniwersytecie Warszawskim. Postanowieniem prezydenta RP z 4 stycznia 1995 otrzymał tytuł naukowy profesora. Został profesorem zwyczajnym UW[2]. Był dyrektorem Instytutem Prawa Karnego. W 1990 utworzył własną kancelarię prawną.

Od 1982 do 1995 był ponadto wykładowcą w białostockiej filii Uniwersytetu Warszawskiego[1].

Pod jego kierunkiem stopień naukowy doktora uzyskał m.in. Marcin Warchoł[3].

Jako adwokat reprezentował m.in. Zytę Gilowską w postępowaniu lustracyjnym, Sławomira Sikorę w postępowaniach ułaskawieniowych, Ryszarda Forbricha w procesie o korupcję w środowisku piłkarskim czy Edwarda Mazura w postępowaniu ekstradycyjnym. W 2008 przewodniczył zespołowi, który prowadził prace nad projektem wprowadzenia do polskiego systemu prawnego instytucji sędziego śledczego[4].

Wieloletni dyrektor Ośrodka Badawczego Adwokatury im. Witolda Bayera Naczelnej Rady Adwokackiej.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[1].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Wykład prawa karnego procesowego, (red. P. Kruszyński), Białystok 2012
  • "Zasada prawa do obrony w świetle orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu – zagadnienia wybrane" [w:] Gaudium in litteris est. Księga jubileuszowa ofiarowana Pani Profesor Genowefie Rejman z okazji osiemdziesiątych urodzin, Warszawa 2005
  • Stanowisko prawne obrońcy w procesie karnym, Białystok 1991
  • Zasada domniemania niewinności w polskim procesie karnym, Warszawa 1983

Przypisy[edytuj | edytuj kod]