Piotr Kucharski (1896–1940)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piotr Kucharski
kapitan artylerii kapitan artylerii
Data i miejsce urodzenia 27 lipca 1896
Hrubieszów
Data i miejsce śmierci między 4 a 7 kwietnia 1940
Katyń
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 63 Toruński Pułk Piechoty
42 Pułk Piechoty
Wojskowy Instytut Geograficzny
4 Pułk Artylerii Ciężkiej
1 Pułk Artylerii Najcięższej
Stanowiska adiutant pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa wojna polsko-bolszewickaII wojna światowa
  • kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)

Piotr Kucharski (ur. 27 lipca 1896 w Hrubieszowie[1], zm. między 4 a 7 kwietnia[2] 1940 w Katyniu) – kapitan artylerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej[3].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Wincentego i Katarzyny z Pawłowskich[1].

Żołnierz I Korpusu Polskiego w Rosji. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej. Po ukończeniu 22. klasy Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie otrzymał nominację na stopień podporucznika z dniem 1 sierpnia 1920 i 55 lokatą. Był wtedy przydzielony do batalionu zapasowego 63 pułku piechoty[4].

W okresie międzywojennym pozostał w wojsku. W 1923 w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 lutego 1921 i 7 lokatą w korpusie oficerów piechoty służył w 42 pułku piechoty[5]. Z dniem 18 listopada 1923 został odkomenderowany (bez prawa należności za przeniesienie służbowe) na dwuletni Kurs Normalny 1923–1925 do Oficerskiej Szkoły Topografów[6][7]. Po ukończeniu kursu 1 października 1925 przydzielony do WIG i skierowany celem przeszkolenia do 4 pułku artylerii ciężkiej[8][9][10]. W grudniu 1926 roku został przeniesiony z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów artylerii i wcielony do 4 pułku artylerii ciężkiej[11]. W 1933 został przydzielony do dyspozycji inspektora armii gen. Berbeckiego, pozostając oficerem 4 pac[12]. W 1935 został przydzielony do WIG na okres od 14 maja do 30 października,pozostając oficerem 4 pac. Koszty delegacji pokrył Wojskowy Instytut Geograficzny[13]. Następnie pełnił służbę w 1 pułku artylerii najcięższej[3]. W 1930 zostało mu udzielone prawo do noszenia medalu „Médaille Interalliée”[14]. W 1936, jako absolwent OST otrzymał prawo noszenia „znaku naukowego”[15]. W marcu 1939 był adiutantem 1 pułk artylerii najcięższej[16],

Podczas kampanii wrześniowej walczył w dywizjonie artylerii najcięższej które rozwinął 1 pan. Mógł to być 12 lub 13 dywizjon artylerii najcięższej. W trakcie kampanii został wzięty do niewoli przez Sowietów[17]. Według stanu na kwiecień 1940 był jeńcem obozu w Kozielsku[2]. Między 3 a 5 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD[2] – lista wywózkowa bez numeru poz. 20 [18] z 2.04.1940[2]. Został zamordowany między 4 a 7 kwietnia 1940 przez NKWD w lesie katyńskim[2]. Nie został zidentyfikowany podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców w 1943.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Żonaty z Haliną z Zalasów.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

  • Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło decyzją Nr 439/MON z 5 października 2007 awansował go pośmiertnie na stopnień majora. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.
  • Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (nr 14384) – zbiorowe, pośmiertne odznaczenie żołnierzy polskich zamordowanych w Katyniu i innych nieznanych miejscach kaźni, nadane przez Prezydenta RP na Uchodźstwie profesora Stanisława Ostrowskiego (11 listopada 1976)
  • Krzyż Kampanii Wrześniowej – zbiorowe, pośmiertne odznaczenie pamiątkowe wszystkich ofiar zbrodni katyńskiej (1 stycznia 1986)

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Kiński i inni, Katyń, Księga Cmentarna, 2000, s. 321.
  2. a b c d e УБИТЫ В КАТЫНИ, Москва Общество «Мемориал» – Издательство «Звенья» 2015, s. 430.
  3. a b Jędrzej Tucholski, Mord w Katyniu, 1991, s. 149.
  4. „Dziennik Personalny” (R.1, nr 34), 8 września 1920, s. 809.
  5. a b Rocznik Oficerski, Warszawa: MSWojsk., 1923, s. 248, 451.
  6. „Dziennik Personalny” (R.4, nr 74), 26 listopada 1923, s. 690.
  7. Rocznik Oficerski, Warszawa: MSWojsk., 1924, s. 229, 1397.
  8. Rocznik Oficerski, Warszawa: MSWojsk., 1928, s. 412, 479.
  9. „Dziennik Personalny” (R.6, nr 124), 20 listopada 1925, s. 677.
  10. „Dziennik Personalny” (R.7, nr 43), 13 października 1926, s. 351.
  11. „Dziennik Personalny” (R.7, nr 53), 16 grudnia 1926, s. 439.
  12. „Dziennik Personalny” (R.14, Nr 8), 28 czerwca 1933, s. 142.
  13. „Dziennik Personalny” (R.16, nr 6), 18 kwietnia 1935, s. 45.
  14. „Dziennik Personalny” (R.11, nr 12), 28 czerwca 1930, s. 257.
  15. „Dziennik Personalny” (R.17, nr 2), 11 listopada 1936, s. 27.
  16. Rybka, Stepan, Rocznik oficerski 1939, 2006, s. 175, 758.
  17. „Nasze Miasto Inowrocław” (Nr 4 (38)), kwiecień 2008, s. 5.
  18. Jędrzej Tucholski, Mord w Katyniu, 1991, s. 593.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
  • Rocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1923.
  • Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928.
  • Rocznik Oficerski 1932, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1932.
  • Jędrzej Tucholski: Mord w Katyniu. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1991. ISBN 83-211-1408-3.
  • УБИТЫ В КАТЫНИ, Москва Общество «Мемориал» – Издательство «Звенья» 2015, ​ISBN 978-5-78700-123-5​.
  • Auswaertiges Amt – Amtliches Material Zum Massenmord Von Katyn, Berlin 1943.
  • Jan Kiński, Helena Malanowska, Urszula Olech, Wacław Ryżewski, Janina Snitko-Rzeszut, Teresa Żach: Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Marek Tarczyński (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2000. ​ISBN 83-905590-7-2​.