Piotr Legutko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Piotr Legutko (ur. 1960) – polski dziennikarz, publicysta i wykładowca związany z Krakowem, były redaktor naczelny „Dziennika Polskiego”.

Życiorys[edytuj]

Ukończył studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 80. współpracował z „Tygodnikiem Powszechnym”. Od 1991 do 1997 pracował w „Czasie Krakowskim” (także jako redaktor naczelny). Od 1997 związany z krakowskim oddziałem TVP.

Jest autorem licznych programów telewizyjnych, głównie o tematyce regionalnej, reportaży i filmów dokumentalnych. W 2006 za prezesury Bronisława Wildsteina był kierownikiem redakcji publicystyki TVP 1, a do czerwca 2007 zastępcą dyrektora Agencji Informacji TVP. W latach 2005–2006 redaktor naczelny kwartalnika „Nowe Państwo” i członek zespołu redakcyjnego tygodnika „Gość Niedzielny” (1999–2005). Publikuje w „Rzeczpospolitej” i tygodniku „Uważam Rze”. Był redaktorem naczelnym „Dziennika Polskiego” (2007-2011). Jest wykładowcą Wydziału Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej oraz Studium Dziennikarskiego Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II oraz retoryki i komunikacji społecznej na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od 2016 był dyrektorem TVP3 Kraków, a od 2017 jest dyrektorem TVP Historia

W 2012 otrzymał srebrny medal im. Jana Pawła II za zasługi dla Archidiecezji Krakowskiej[1].

W styczniu 2012 roku został publicystą „Gościa Niedzielnego” i kierownikiem krakowskiego oddziału tygodnika[2].

Wybrane publikacje[edytuj]

  • Mity czwartej władzy (z Dobrosławem Rodziewiczem) (2002)
  • Kod buntu (2002)
  • Jad medialny (2005)
  • Gra w media (z Dobrosławem Rodziewiczem) (2007)
  • Sztuka debaty (2009)

Przypisy