Piotr Lewiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piotr Lewiński
Data i miejsce urodzenia 1 marca 1915
Wieliczka
Data śmierci 22 stycznia 1991
Minister komunikacji
Okres od 13 listopada 1963
do 10 września 1969
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Józef Popielas
Następca Mieczysław Zajfryd
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy

Piotr Lewiński (ur. 1 marca 1915 w Wieliczce, zm. 22 stycznia 1991) – polski kolejarz i polityk, minister komunikacji w latach 1963–1969.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Piotra i Julii. Pracownik Polskich Kolei Państwowych od 1935. Podczas II wojny światowej był członkiem Armii Krajowej - współorganizował tajne kursy podchorążych. Po wyzwoleniu ponownie pracował w PKP, gdzie zaczynał od stanowiska starszego kontrolera ruchu, w latach 1960–1963 pełnił funkcję dyrektora Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w Krakowie.

W 1948 wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od 1963 do 1969 był ministrem komunikacji. Wieliczanie zawdzięczają mu między innymi elektryfikację odcinka linii kolejowej Bieżanów-Wieliczka. Z jego inicjatywy powstał w 1966 w Warszawie Klub Przyjaciół Wieliczki. Jako jego długoletni prezes Lewiński angażował się w działalność społeczną na rzecz miasta, zainicjował jego gazyfikację, rozbudowę sieci dróg (w tym obwodnicę) oraz uruchomienie nowych połączeń autobusowych.

Posiadał stopień naukowy doktora inżyniera nauk technicznych.

Odznaczony Orderem Sztandaru Pracy I klasy (1964)[1]. Zasłużony dla Wieliczki.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wręczenie odznaczeń w Belwederze. „Nowiny”, s. 2, Nr 170 z 20 lipca 1964. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]