Piotr Naimski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Piotr Naimski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 2 lutego 1951
Warszawa
Zawód polityk, biochemik, nauczyciel akademicki
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Stanowisko wiceminister gospodarki (2005–2007), poseł na Sejm VII i VIII kadencji (od 2011)
Partia ZChN, ROP, RKN, PiS
Odznaczenia
Krzyż Wielki Królewskiego Norweskiego Orderu Zasługi

Piotr Aleksander Naimski (ur. 2 lutego 1951 w Warszawie) – polski polityk, biochemik, nauczyciel akademicki, działacz opozycji w okresie PRL, publicysta, w latach 2005–2007 wiceminister gospodarki, poseł na Sejm VII i VIII kadencji, od 2015 sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

Życiorys[edytuj]

Wykształcenie i praca naukowa[edytuj]

W 1968 ukończył VI Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Reytana w Warszawie, następnie studia na Wydziale Chemii Uniwersytetu Warszawskiego. W 1981 uzyskał stopień doktora nauk przyrodniczych. W latach 1976–1980 pracował w Instytucie Biochemii i Biofizyki Polskiej Akademii Nauk. Od 1981 do 1984 przebywał w Stanach Zjednoczonych, gdzie był pracownikiem naukowym New York University School of Medicine. W latach 1984–1989 zajmował się zastosowaniem metod biochemicznych w diagnostyce medycznej. Od 1996 do 2009 zajmował stanowisko adiunkta w Wyższej Szkole Biznesu – National-Louis University w Nowym Sączu. Był prodziekanem i dziekanem Wydziału Studiów Politycznych na tej uczelni i kierownikiem programu magisterskiego Stosunki Międzynarodowe i Dyplomacja.

Działalność w okresie PRL[edytuj]

Od 1964 był harcerzem 1 Warszawskiej Drużynie Harcerskiej im. Romualda Traugutta „Czarna Jedynka”.

Po wydarzeniach czerwca 1976 brał udział w organizowaniu pomocy dla represjonowanych robotników Radomia i Ursusa. Należał do założycieli Komitetu Obrony Robotników i Komitetu Samoobrony Społecznej „KOR”, był uczestnikiem protestów przeciwko zmianom w konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej[1]. Blisko współpracował z Antonim Macierewiczem (współdziałali m.in. w „Czarnej Jedynce” oraz w tzw. Gromadzie Włóczęgów, a także w redakcji drugoobiegowego miesięcznika „Głos”). W latach 1980–1981 zasiadał w radzie programowej Ośrodka Badań Społecznych Regionu Mazowsze NSZZ „Solidarność”.

W 1981 wyjechał na stypendium naukowe do Nowego Jorku, był współorganizatorem Komitetu Pomocy „Solidarności” w Nowym Jorku. Po powrocie do Warszawy w lipcu 1984 wrócił do pracy w redakcji pism „Głos” i „Wiadomości dnia”.

Działalność w III RP[edytuj]

Pełnił funkcję dyrektora Wydawnictwa „Głos” (1989–1992). Po powołaniu Antoniego Macierewicza na stanowisko ministra spraw wewnętrznych rozpoczął pracę w tym resorcie, od 1 lutego do 5 czerwca 1992 zajmował stanowisko szefa Urzędu Ochrony Państwa. Brał udział w realizacji uchwały sejmowej wzywającej rząd do ujawnienia współpracowników Służby Bezpieczeństwa. Odszedł ze stanowiska po dymisji rządu Jana Olszewskiego.

W latach 1992–1996 był prezesem Klubu Atlantyckiego. Od 1999 do 2001 pełnił funkcję doradcy ds. bezpieczeństwa w gabinecie politycznym premiera Jerzego Buzka.

Działał w Zjednoczeniu Chrześcijańsko-Narodowym, Ruchu Odbudowy Polski i Ruchu Katolicko-Narodowym. W wyborach parlamentarnych w 1997 bez powodzenia kandydował do Sejmu z listy ROP w województwie krakowskim, otrzymując 10 694 głosy.

Od 23 listopada 2005 do 5 listopada 2007 był sekretarzem stanu w Ministerstwie Gospodarki odpowiedzialnym za bezpieczeństwo dostaw surowców energetycznych do Polski. W 2008 został doradcą szefa BBN i członkiem Zespołu ds. Bezpieczeństwa Energetycznego w Kancelarii Prezydenta RP. Po śmierci Lecha Kaczyńskiego zrezygnował z tych funkcji. Później został doradcą w konserwatywnym think tanku New Direction utworzonym w Brukseli przez grupę Europejskich Konserwatystów i Reformatorów.

W wyborach parlamentarnych w 2011 był bezpartyjnym kandydatem do Sejmu z listy Prawa i Sprawiedliwości w okręgu nowosądeckim. Uzyskał mandat poselski, otrzymując 5388 głosów[2]. Na początku grudnia 2013 wstąpił do PiS[3]. W 2015 z powodzeniem ubiegał się o poselską reelekcję (dostał 20 408 głosów)[4]. 23 grudnia 2015 powołany na stanowisko sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów i pełnomocnika Rządu do spraw strategicznej infrastruktury energetycznej[5].

Życie prywatne[edytuj]

Pochodzi z rodziny frankistów ochrzczonej w katedrze lwowskiej w 1759, co przedstawił w wywiadzie dla „Rzeczpospolitej” przed wyborami parlamentarnymi w 1997[6].

Żonaty, ma czworo dzieci.

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Łukasz Kamiński, Grzegorz Waligóra (wybór, wstęp i opracowanie), Kryptonim „Gracze”. Służba Bezpieczeństwa wobec Komitetu Obrony robotników i Komitetu Samoobrony społecznej „Kor” 1976–1981, Warszawa 2010, s. 61.
  2. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2015-06-02].
  3. Naimski zrobi porządek w sądeckim PiS? Poseł: nic o tym nie wiem. sadeczanin.info, 21 grudnia 2013. [dostęp 2015-11-25].
  4. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2015-10-27].
  5. Piotr Naimski. kprm.gov.pl. [dostęp 2015-12-23].
  6. Nowa twarz Platformy. interia.pl, 10 lutego 2008. [dostęp 2015-06-02].
  7. Minister Naimski odznaczony przez króla Norwegii. energetyka.defence24.pl, 23 maja 2016. [dostęp 2016-05-25].

Bibliografia[edytuj]