Piotr Pcionek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piotr Pcionek
generał brygady w st. spocz. generał brygady w st. spocz.
Data i miejsce urodzenia

1955
Michałówka koło Tarnobrzega

Przebieg służby
Lata służby

1975-2012

Jednostki

25 Pułk Czołgów
5 Pułk Zmechanizowany
Akademia Sztabu Generalnego Wojska Polskiego
Centrum Szkolenia Operacji Pokojowych
5 Pułk Zmechanizowany
12 Dywizja Zmechanizowana
9 Pułk Zmechanizowany
6 Brygada Kawalerii Pancernej
12 Dywizja Zmechanizowana
2 Korpus Zmechanizowany
12 Brygada Zmechanizowana
Dowództwo Wojsk Lądowych
Dowództwo Operacyjne Sił Zbrojnych
2 Korpus Zmechanizowany

Stanowiska

dowódca plutonu czołgów
dowódca kompanii czołgów
wykładowca
dowódca batalionu czołgów
starszy oficer operacyjny w sztabie dywizji
zastępca dowódcy
dowódca pułku
dowódca brygady pancernej
szef szkolenia dywizji
asystent szefa sztabu korpusu
dowódca brygady zmechanizowanej
szef wojsk pancernych i zmechanizowanych w DWL
szef sztabu dowódcy operacyjnego Sił Zbrojnych
asystent dowódcy 2 Korpusu

Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi Medal Złoty za Długoletnią Służbę Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”

Piotr Pcionek (ur. 1955 w Michałówce) – generał brygady Wojska Polskiego w stanie spoczynku.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1975 r. rozpoczął służbę wojskową jako podchorąży Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Pancernych im. Stefana Czarnieckiego w Poznaniu, którą ukończył w 1979 r. Od 1986 r. studiował w Akademii Sztabu Generalnego Wojska Polskiego[1]. Po ukończeniu Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Pancernych w Poznaniu objął w 1979 r. stanowisko dowódcy plutonu czołgów w 25 Pułku Czołgów w Szczecinie. Od 1982 r. był dowódcą kompanii czołgów w 5 Pułku Zmechanizowanym 12 Dywizji Zmechanizowanej w Szczecinie. Od 1984 do 1987 dowódca 1 kcz 25 pcz w Szczecinie. Od 1989 r., po ukończeniu Akademii Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, został wykładowcą w Centrum Szkolenia Operacji Pokojowych w Kielcach. W latach 1990–1991 był dowódcą batalionu czołgów w 5 pułku zmechanizowanym. Następnie w latach 1991–1992 pełnił służbę jako starszy oficer operacyjny 12 Dywizji Zmechanizowanej. W latach 1992 do 1995 r. był zastępcą dowódcy pułku ds liniowych, później szefem sztabu 9 Pułku Zmechanizowanego[1]. W 1994 r. dowodził tym pułkiem, który na początku 1995 r. został rozformowany.

1 marca 1995 r. dowódca 12 SzDZ powierzył ppłk dypl. P. Pcionkowi organizację 6 Brygady Pancernej. Z dniem 2 sierpnia 1995 r. Minister Obrony Narodowej oficjalnie wyznaczył go na dowódcę 6 Brygady Pancernej, a następnie 6 Brygady Kawalerii Pancernej im. gen. bryg. Konstantego Plisowskiego[2]. W roku 1999 został szefem wydziału szkolenia, potem był szefem szkolenia 12 Dywizji Zmechanizowanej.

W 2002 r. został asystentem szefa sztabu 2 Korpusu Zmechanizowanego w Krakowie[3]. W 2005 r. ukończył Studium Polityki Obronnej w Akademii Obrony Narodowej w Warszawie[4]. 15 sierpnia 2005 r. Prezydent RP Aleksander Kwaśniewski mianował go na stopień generała brygady[5]. We wrześniu 2005 r. został dowódcą 12 Brygady Zmechanizowanej w Szczecinie[6].

W roku 2007 został szefem wojsk pancernych i zmechanizowanych dowództwa Wojsk Lądowych[7]. Od 2008 r. był szefem sztabu w Dowództwie Operacyjnym Rodzajów Sił Zbrojnych[8]. W czerwcu 2009 r. został skierowany do rezerwy kadrowej (ze względu na trudną sytuację rodzinną)[9]. W 2010 r. został asystentem dowódcy 2 Korpusu Zmechanizowanego[10] i do dnia odejścia do rezerwy służył na tym stanowisku.

15 sierpnia 2012 r. gen. Piotr Pcionek został pożegnany przez prezydenta Bronisława Komorowskiego wraz z grupą generałów kończących zawodową służbę wojskową, otrzymując pamiątkowy ryngraf[11]. Był żołnierzem ludowego Wojska Polskiego, a później oficerem Sił Zbrojnych RP.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Oficer Prasowy Brygady (redaktor treści zawartych na stronie internetowej) kapitan Janusz Błaszczak: Poczet dowódców. 12 Brygada Zmechanizowana. [dostęp 2015-09-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-10-15)].
  2. Dariusz Faszcza: Z Dziejów 12 Szczecińskiej Dywizji Zmechanizowanej. s. 35.
  3. Page has moved, archiwalny.mon.gov.pl [dostęp 2020-07-09].
  4. http://szczecin.wyborcza.pl/szczecin/1,34959,2898224.html#ixzz3mHknZx85.
  5. a b M.P. z 2005 r. nr 51, poz. 697
  6. http://szczecin.wyborcza.pl/szczecin/1,34959,2898224.html.
  7. Szczecin > Zmiany w 12. brygadzie | Głos Szczeciński, www.gs24.pl [dostęp 2020-07-09] (pol.).
  8. https://archive.is/20150920121512/http://lotniczapolska.pl/Prezydent-w-Malborku--Obejrzy-Rafale--pozegna-PKW-ORLIK-5,33772.
  9. Cash Advance Online – Promilitaria 21, promilitaria21.org [dostęp 2020-07-09] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-04] (ang.).
  10. Raport z sekcji oficerów Sikorskiego w styczniu - TVN24, www.tvn24.pl [dostęp 2020-07-09].
  11. Cash Advance Online – Promilitaria 21, promilitaria21.org [dostęp 2020-07-09] [zarchiwizowane z adresu 2015-11-23] (ang.).