Piotr Romanowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Piotr Romanowski
220
Piotr Romanowski, 1923
Państwo  ZSRR
 Rosja
Data i miejsce urodzenia 29 lipca 1892
Sankt Petersburg
Data i miejsce śmierci 1 marca 1964
Moskwa
Tytuł szachowy mistrz międzynarodowy (1950)

Piotr Romanowski, ros. Пётр Арсениевич Романовский (ur. 29 lipca 1892 w Sankt Petersburgu, zm. 1 marca 1964 w Moskwie) – rosyjski szachista i sędzia klasy międzynarodowej.

Kariera szachowa[edytuj | edytuj kod]

Dwukrotnie zdobył tytuł mistrza Związku Radzieckiego, w 1923 w Piotrogrodzie oraz 1927 roku w Moskwie (wraz z Fiodorem Bochatyrczukiem). W 1925 podzielił I miejsce (wraz z Jefimem Bogolubowem) w mistrzostwach Leningradu. W 1927 w turnieju rozegranym w tym mieście zwyciężył, natomiast w 1934 podzielił II lokatę (za Michaiłem Botwinnikiem). W 1935 otrzymał, jako pierwszy radziecki szachista tytuł zasłużonego mistrza sportu.

W roku 1950 otrzymał tytuł mistrza międzynarodowego, zaś rok później - sędziego klasy międzynarodowej. Według retrospektywnego systemu Chessmetrics, najwyższy ranking osiągnął w kwietniu 1926 r., z wynikiem 2647 punktów zajmował wówczas 13. miejsce na świecie[1].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Mecz Alechin-Capablanca o mistrzostwo świata, Leningrad 1928 (wraz z Grigorijem Lewenfiszem)
  • Kombinacja i plan w partii szachowej, Leningrad 1929
  • Szachowe idee w praktyce, Moskwa/Leningrad 1930
  • Wybrane partie, Moskwa 1954
  • Gra środkowa - Plan, Moskwa 1960
  • Gra środkowa - Kombinacja, Moskwa 1963

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]