Przejdź do zawartości

Piotr Słowikowski (dziennikarz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Piotr Słowikowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

9 marca 1949
Łódź

Zawód, zajęcie

dziennikarz

Narodowość

polska

Alma Mater

Uniwersytet Łódzki

Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi

Piotr Słowikowski (ur. 9 marca 1949 w Łodzi) – polski dziennikarz i publicysta[1].

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Słowikowski uczył się w Szkole Podstawowej nr 20 przy ul. Jaracza, następnie w Szkole Podstawowej nr 173 przy ul. Sienkiewicza, a następnie do Podstawowej Szkoły Muzycznej przy Placu Zwycięstwa 2. Następnie ukończył naukę w Liceum Ogólnokształcącym nr 3 w Łodzi. Następnie studiował filologię polską (specjalizacja – teatrologia) na Uniwersytecie Łódzkim, gdzie w 1972 obronił pracę magisterską, napisaną pod kierunkiem Stefani Skwarczyńskiej, zatytułowaną „Krakowska i Łódzka inscenizacja „Króla Edypa” Sofoklesa (1968 i 1970) na tle historii mitu o Edypie w dramacie europejskim i teatrze polskim”. W tym samym roku został redaktorem audycji „Wesoły Autobus” Rozgłośni Polskiego Radia w Łodzi, a następnie prowadził dział listów i interwencji. W 1974 podjął współpracę z Łódzkim Ośrodkiem Telewizyjnym jako redaktor programów dokumentalnych – pracował w Redakcji Programów Rozrywkowych (1974–1976), a następnie w Redakcji Publicystyki Kulturalnej (od 1976), z czasem zostając publicystą. W swoich programach zajmował się tematyką katolicką, a także działalnością artystyczną – bohaterami jego programów często byli artyści. W 2009 przeszedł na emeryturę[1].

Słowikowski publikował recenzje teatralne w tygodniku „Odgłosy” (1976–1979), felietony w „Kalejdoskopie” (1976–1977, 2000–2007) orz artykuły w „Scenie” i magazynie „Kultura i Biznes[1].

Życie prywatne

[edytuj | edytuj kod]

Słowikowski jest synem Bolesława Słowikowskiego – księgowego w zakładach Eitingtona, a następnie kierownika działu zbytu w Zakładach Przemysłu Bawełnianego im. Juliana Marchlewskiego i Czesławy z domu Woźniak – nauczycielki i kierowniczki Szkoły Podstawowej nr 132. Rodzina mieszkała przy ul. Strzelczyka 32/9 w Łodzi. Jego bratem był poeta Janusz Słowikowski[1].

Słowikowski ma żonę Ewę oraz dwóch synów – Adama i Mateusza[1].

Cykle telewizyjne Słowikowskiego

[edytuj | edytuj kod]

Autorskie cykle Piotra Słowikowskiego

[edytuj | edytuj kod]
  • „Artyści – Galerie” (1983–1993),
  • „Biała broń (1986),
  • „Dom, poduchy i Kaczuchy” (2001),
  • „Homo creator” (2007–2009),
  • „Niedziela w pościelach” (2000–2001),
  • „Piątek – koniec i początek” (2000–2001),
  • „Rekwizyty historii” (1994–1999),
  • „Skala wrażliwości” (1999–2000),
  • „Spotykalnia – Czuły punkt” (1998–1999),
  • „Stowarzyszenie Księgariuszy” (2005).
  • „Twórcy” (1993-1999)[1].

Cykle wspólne, współtworzone przez Piotra Słowikowskiego

[edytuj | edytuj kod]
  • „Depozyt Wiary” (od 1995),
  • „Impresje” (1999–2007),
  • „Maksymalnie Kulturalnie” (2007–2010),
  • „Mój świat” (1994–2001),
  • „Nauka i kamera” (2000–2001),
  • „Witryna Sztuki” (1999–2000),
  • „Z historią na Ty” (1999–2000)[1].

Odznaczenia

[edytuj | edytuj kod]
  • Odznaka „Za Zasługi dla Miasta Łodzi” za programy telewizyjne o tematyce łódzkiej (2002),
  • Dyplom i Honorowa Odznaka za wieloletnią współpracę na rzecz Okręgu Łódzkiego Związku Polskich Artystów Plastyków (2005),
  • Złoty Krzyż Zasługi (2006),
  • Medal „Zasłużony dla Łowiectwa Okręgu Łódzkiego” w 85-lecie PZŁ (2007),
  • Srebrna Honorowa Odznaka Przyjaciół Harcerstwa (2008)[1].

Nagrody

[edytuj | edytuj kod]
  • Nagroda Przewodniczącego Komitetu ds. Radia i Telewizji za walory poznawcze i interesującą formę serialu Telewizji Polskiej pt. „Biała broń” (Warszawa 1988),
  • Nagroda im. Krzysztofa Dąbrowskiego za twórczość telewizyjną o tematyce archeologicznej i bronioznawczej, prezentowaną w programach ogólnopolskich i regionalnym, przyznana przez Zarząd Główny Stowarzyszenia Archeologów Polskich (1994),
  • Grand Prix, Zakopane 1996, na Przeglądzie Filmów o Sztuce Zakopane 1996 za najlepszy film pt. „Notes Jerzego Dudy-Gracza” (Zakopane 1996),
  • Nagroda Wojewody Łódzkiego za telewizyjny dorobek twórczy w prezentacji kultury w telewizji i inicjatywę programów pt. „Czuły punkt” (1998)[1].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. a b c d e f g h i Agnieszka Barczyk, Kulturotwórcza rola TVP Łódź na przykładzie programów Piotra Słowikowskiego, Łódź 2016.