Piotr Sałtykow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piotr Siemionowicz Sałtykow
Ilustracja
Herb
Rodzina Sałtykowowie
Data urodzenia 1697
Data i miejsce śmierci 6 stycznia 1773
Morfino, obecnie Mytiszcze pod Moskwą
Ojciec Siemion Sałtykow
Odznaczenia
Order św. Andrzeja (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Aleksandra Newskiego (Imperium Rosyjskie) Order Orła Białego

Piotr Siemionowicz Sałtykow hrabia 1733 (ros. Пётр Семёнович Салтыков, (ur. 1697(1698?), zm. 6 stycznia 1773 Morfino, obecnie Mytiszcze pod Moskwą) – generał-feldmarszałek 1759 rosyjski z okresu wojny siedmioletniej, dowódca m.in. w bitwie pod Kijami i Kunowicami. Syn gen. S. A Sałtykowa, krewnego carycy Anny Iwanowny ze strony matki.

W 1714 wstąpił do Gwardii Cesarskiej jako szeregowy żołnierz i został skierowany na szkolenie jako marynarz do Francji, gdzie przebywał do początku lat trzydziestych. w 1734 uczestniczył w wojnie z Polską przeciwko wojskom Stanisława Leszczyńskiego. W 1740 generał-adiutant. Uczestnik wojny rosyjsko-szwedzkiej 1741-1743, po czym kierował na Ukrainie Landmilicją. Uczestnik wojny siedmioletniej 1756-1763, w czasie której był naczelnym dowódcą armii rosyjskiej w l. 1759-1760 i w 1762 i odniósł błyskotliwe zwycięstwa w bitwie pod Palzig (k/Frankfurtu na Odrze) i pod Kunersdorfem (Kunowice k/Franfurtu na Odrze) w 1759. Usunięty ze stanowiska naczelnego dowódcy w 1760 na skutek różnicy poglądów z dowództwem austriackim i Najwyższą Radą Wojenną w Petersburgu. W latach 1764-1771 naczelny dowódca i generał-gubernator Moskwy. Został obwiniony o nieumiejętność kierowania w czasie epidemii dżumy w Moskwie w 1770-71 i przeniesiony w stan spoczynku.

W 1759 został odznaczony Orderem Orła Białego[1]. Poza tym był odznaczony Orderem Świętego Andrzeja Apostoła Pierwszego Powołania i Orderem Świętego Aleksandra Newskiego.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 195.