Piotr Semenenko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sługa Boży
Piotr Semenenko CR

Piotr Adolf Aleksander Semenenko
zakonnik, prezbiter, generał
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 29 czerwca 1814
Dzięciołowo
Data i miejsce śmierci 18 listopada 1886
Paryż
Czczony przez Kościół katolicki
Kraj działania  Polska
Generał Zgromadzenia Zmartwychwstania Pana Naszego Jezusa Chrystusa
Okres sprawowania 1842–1845,
1873–1886
Rektor Papieskiego Kolegium Polskiego w Rzymie
Okres sprawowania 1866–1872
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja Zgromadzenie Zmartwychwstania Pana Naszego Jezusa Chrystus (Zmartwychwstańcy)
Śluby zakonne 1842
Prezbiterat 5 grudnia 1841
Miejsce spoczynku Kościół przy domu generalnym Zmartwychwstańców w Rzymie,
ul. Via San Sebastianello 11
Tytuł naukowy doktor filozofii,
doktor teologii
Edukacja Papieski Uniwersytet Gregoriański w Rzymie
Rodzice Mikołaj,
Katarzyna z d. Zielińska

Piotr Adolf Aleksander Semenenko (ur. 29 czerwca 1814 w Dzięciołowie, obwód białostocki, zm. 18 listopada 1886 w Paryżu) – polski filozof i teolog katolicki, współzałożyciel i przełożony generalny Zgromadzenia Zmartwychwstania Pańskiego (Zmartwychwstańców), wolnomularz, uczestnik powstania listopadowego, pierwszy rektor Papieskiego Kolegium Polskiego w Rzymie oraz Sługa Boży Kościoła katolickiego[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Dzięciołowie ok. 50 km na północ od Białegostoku. Pochodził z wielodzietnej rodziny ziemiańskiej. Jego ojciec był Ukraińcem lub Białorusinem. Ochrzczony w Kościele katolickim, będąc sierotą przez wiele lat służył jako paź na dworze carskim w Petersburgu, gdzie nasiąknął kulturą rosyjską i religią prawosławną. Matka Piotra była kalwinką. Dziecko, z powodu braku duchownego prawosławnego, ochrzczone zostało w katolickim kościele parafialnym Św.Wawrzyńca w Dolistowie. Wychowaniem chłopca zajmowali się protestanccy dziadkowie – państwo Zielińscy. Mimo swojej rezerwy do katolików, dziadek pozwolił ośmiolatkowi na naukę w szkole katolickiej Księży Misjonarzy w Tykocinie. Piotr – w tajemnicy przed dziadkami próbującymi mimo wszystko wychować go w religii protestanckiej – zbliżył się wówczas do Kościoła katolickiego i przystąpił do Pierwszej Komunii św. Piotr Semenenko uczył się potem w Białymstoku, Krożach, a następnie podjął studia na Uniwersytecie Wileńskim. Spędził tam jednak zaledwie rok. Kiedy miał 16 lat, wybuchło powstanie listopadowe i młody chłopak zaciągnął się do pieszej artylerii korpusu generałów Antoniego Giełguda i Dezyderego Chłapowskiego. W lipcu 1831 jego korpus wycofał się do Prus. Piotr zainteresował się wtedy filozofią. W Prusach przebywał bardzo krótko. Wraz z falą popowstaniowych emigrantów, przedostał się nielegalnie do Francji. Tam przystąpił do Towarzystwa Demokratycznego Polskiego. Swoje pierwsze artykuły opublikował w polskim skrajnie lewicowym piśmie Towarzystwa Demokratycznego "Postęp" i francuskiej "Trybunie". W Chateauroux, gdzie ostatecznie osiadł, zaczął pisać wiersze, w których ział nienawiścią i zemstą. Studiował w Paryżu i Rzymie.

Uczeń Bogdana Jańskiego[edytuj | edytuj kod]

Piotr Semenenko w 1832 r. znalazł się we Francji, gdzie spotkał Bogdana Jańskiego, który zaprosił go do swojej wspólnoty („Domek Jańskiego” – 1836 r.). Po gorączkowej aktywności politycznej i nawarstwieniu się różnych błędnych poglądów, jego umysł, jak napisze do Jańskiego, doznał uspokojenia i radości w prawdzie znalezionej w Kościele katolickim.

Zgromadzenie Zmartwychwstania Pańskiego[edytuj | edytuj kod]

Po wczesnej śmierci Bogdana Jańskiego (1840), Piotr Semenenko został wybrany głównym przełożonym i duchowym przywódcą nowej wspólnoty. Po ukończeniu studiów teologicznych, 5 grudnia 1841 roku otrzymał w Rzymie - nie bez trudności ze strony władz rosyjskich - święcenia kapłańskie. Jako główny współtwórca zakonu, w 1842 roku napisał regułę. Przez wiele lat był generałem Zgromadzenia (1842-1845, 1873-1886). Twórca głównych idei duchowości zgromadzenia (zmartwychwstańcza szkoła duchowości).

Papieskie Kolegium Polskie w Rzymie[edytuj | edytuj kod]

Założyciel i pierwszy rektor Papieskiego Kolegium Polskiego w Rzymie, którego wielu wychowanków przejęło się duchowością zmartwychwstańczą i zostało wybitnymi kapłanami (W. Granat, J. Czuj, J. Dąbrowski), biskupami i arcybiskupami (22), kardynałami (A. Kakowski, E. Dalbor, A. Sapieha), a nawet wyniesionymi na ołtarze (św. J.S. Pelczar, św. J. Bilczewski, bł. J. Balicki)

Współpraca ze Stolicą Apostolską[edytuj | edytuj kod]

Czynnie współpracował ze Stolicą Apostolską. Uważany za jednego z najbardziej uczonych ludzi Kościoła w drugiej połowie XIX wieku, posiadał wielki autorytet naukowy u papieży. Pełnił funkcję konsulatora Kongregacji Indeksu i Świętego Oficjum (Doktryny Wiary). Został członkiem prestiżowych Papieskich Akademii: Religii Katolickiej oraz degli Arcadii. O jego kulturze naukowej mówi się powszechnie, iż charakteryzuje się wybitnymi i wielostronnymi uzdolnieniami, podkreśla się umysłowość o typie spekulatywnym, wyjątkowy talent syntezy, wnikliwość, samodzielność i oryginalność. Był niepospolitym erudytą, swobodnie podejmował dyskusje dotyczące najbardziej subtelnych problemów.

Duszpasterz i kierownik duchowy[edytuj | edytuj kod]

Jako ceniony duszpasterz i poszukiwany spowiednik, był kierownikiem duchowym wielu osób (m.in. bł. C. Borzęckiej, J. Borzęckiej, bł. F. Siedliskiej, bł. M. Darowskiej, sł. B. K. Białeckiej, bł. A. Truszkowskiej). Współtworzył lub pomagał w zakładaniu wielu żeńskich zgromadzeń zakonnych (m.in.: niepokalanek, zmartwychwstanek, służebniczek, felicjanek, dominikanek, nazaretanek, reparatek, Pocieszycielek Najśw. Serca Jezusowego). Doradzał bł. E. Bojanowskiemu oraz bł. H. Koźmińskiemu. Głosił kazania w różnych kościołach Polski, Francji, Belgii, Bułgarii i Rzymu.

Wiele uwagi poświęcał wychowaniu młodzieży. Pragnął ożywić w nich umiłowanie nauki i świętości. Jego zdaniem tylko wiara mogła dać impuls do poświęceń, porządek, zgodę i przestrzeganie praw moralnych. Dał podwaliny pod zmartwychwstańczy system wychowawczy.

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

Ks. Piotr Semenenko CR zmarł w opinii świętości w Paryżu 18 XI 1886 roku. Jego doczesne szczątki spoczywają w kościele przy domu generalnym zmartwychwstańców w Rzymie (via San Sebastianello 11). Proces beatyfikacyjny rozpoczęto po II wojnie światowej.

W Zgromadzeniu Zmartwychwstańców gromadzone są dokumenty związane z procesem beatyfikacyjnym założycieli, wśród nich o. Piotra. Traktat o Papieżu został wydany w Krakowie w 2006 roku przez Wydawnictwo Zmartwychwstańców.

Kościół Św Wawrzyńca w Dolistowie - pamiątka chrztu

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Jest m.in. autorem rozprawy Papież i jego nieomylność w świetle pierwszej i wiecznej przyczyny oraz w swej ostatecznej konsekwencji, a także zbioru kazań. Pozostawił po sobie obfitą korespondencję i dziennik.

  • Przeciwko cerkwi rossyjskiéj: prawda o Koṡciele Bożym i o koṡciele rossyjskim - do pobrania w formacie pdf
  • Quid Papa et quid est Episcopatus ex aeterna ac divina ratione necnon quae eorum partes in Ecclesiae infallibili magisterio, Rzym – Paryż 1870.
  • Kazania, t. I-IV, Kraków 1923.
  • O Papieżu, Kraków 2006, w serii: Książnica Zeszytów Historyczno-Teologicznych Collegium Resurrectianum, tom 2, stron XXVIII+384, przełożył z j. łac. i fr. oraz opr. M. Karas.
  • O pokusach, Kraków 2001 (www.alleluja.katolik.pl);
  • Kazania na adwent i Boże Narodzenie, Warszawa 2000;
  • Kazania o męce i śmierci Pana Jezusa, Warszawa 2001;
  • Logika, Kraków 2004, w serii: Książnica Zeszytów Historyczno-Teologicznych;
  • O Najświętszym Sakramencie, Kraków 2005;
  • O modlitwie, Kraków 2006 (www.alleluja.katolik.pl);
  • Wyimki ascetyczne, Kraków 2007 (www.alleluja.katolik.pl);
  • Mistyka, Kraków 1896.
  • Love and Faith: Five Sermons of the Resurrectionist Spirituality, trans. Sr. Pascale-Dominique Nau, introduction Fr. Stanislaw Urbanski (Rome, 2014)[2]
  • zob. więcej w Bibliotece Internetowej Zmartwychwstańców

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ludwik Hass, Wolnomularstwo w Europie środkowo-wschodniej w XVIII i XIX wieku, 1982, s. 324.
  2. Piotr Semenenko: Love and Faith: Five Sermons of the Resurrectionist Spirituality (ang.). amazon.com. [dostęp 2017-04-10].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • W. Kwiatkowski, La vita di Padre Pietro Semenenko CR, Roma 1952
  • hasło: „Piotr Semenenko”, autor P. Smolikowski, w: Podręczna encyklopedya kościelna, red. Z. Chełmicki, t. XXXV-XXXVI, Warszawa 1912.
  • Bolesław Micewski, Piotr Semenenko, w: Polski Słownik Biograficzny, tom XXXVI, 1995

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]