Piotr Siemion

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Piotr Siemion (ur. 12 lipca[1] 1961[2] we Wrocławiu[3][4]) - polski prozaik, tłumacz, z zawodu prawnik[2][5].

Felietonista pisma Brulion[4] i tygodnika Ozon[6], tłumacz literatury amerykańskiej (m.in. powieści Thomasa Pynchona[4] 49 idzie pod młotek (1990, nagroda „Literatury na Świecie”), Sumy wszystkich strachów Toma Clancy’ego, Grendela Johna Gardnera[4]).

Ukończył IX Liceum Ogólnokształcące im. Juliusza Słowackiego we Wrocławiu w 1980 roku, a następnie w 1985 roku anglistykę na Uniwersytecie Wrocławskim[4]. W 1988 roku wyjechał do USA jako stypendysta Fundacji Fulbrighta[4], gdzie skończył wydział prawa na Uniwersytecie Columbia[7][2]. W latach 1988-2000 mieszkał w USA i Kanadzie[4].

W latach 90. XX wieku pracował dla Netii[4]. W latach 1997-2003 pracował jako prawnik w kancelarii Weil, Gotshal & Manges w Nowym Jorku i Warszawie[4][7]. Do 2005 roku pracował w Sovereign Capital[4]. Od 2006 do 2008 roku był dyrektorem naczelnym departamentu ds. telekomunikacji spółki KGHM Polska Miedź[4][8][7], był również od 2006 roku członkiem rady nadzorczej Telefonii Dialog[4][8]. W 2010 roku został dyrektorem w Biurze Grupy Kapitałowej PKN Orlen[7]. Obecnie jest sekretarzem rady nadzorczej Orlen Laboratorium[9].

Autor powieści Niskie Łąki[4][7] (2000[4]) i Finimondo[4][7] (2004) oraz zapisków Dziennik roku Węża[2].

Waldemar Krzystek dokonał adaptacji teatralnej powieści Niskie łąki, jego sztuka miała premierę we Wrocławskim Teatrze Współczesnym[4][10].

Przypisy

  1. Monitor firm: Piotr Dionizy Siemion
  2. a b c d Czarne ↓.
  3. Piotr Siemion. Instytut Adama Mickiewicza. [dostęp 2017-04-23].
  4. a b c d e f g h i j k l m n o p Lubiniecka 2006 ↓.
  5. „Res Publica Nova”. 18, s. 1, 2005. ISSN 12302155. 
  6. Piotr Siemion. Znak. [dostęp 2017-04-23].
  7. a b c d e f Dorastaj z Nami ↓.
  8. a b Piechocki 2006 ↓.
  9. Rada Nadzorcza. Orlen Laboratorium. [dostęp 2017-04-23].
  10. Krzysztof Kucharski: Pełna widownia przed wrocławską premierą "Niskich łąk". Słowo Polskie Gazeta Wrocławska, 2004-09-21. [dostęp 2017-04-23].

Bibliografia[edytuj]