Piotr Stepnowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piotr Stepnowski
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 30 czerwca 1970
Gdańsk
profesor nauk chemicznych
Alma Mater Uniwersytet Gdański
chemik, nauczyciel akademicki
Uczelnia Uniwersytet Gdański
Stanowisko profesor
Rektor Uniwersytetu Gdańskiego
Okres spraw. od 1 września 2020
Poprzednik Jerzy Gwizdała

Piotr Stepnowski (ur. 30 czerwca 1970[1] w Gdańsku) – polski specjalista z dziedziny ochrony środowiska, nauczyciel akademicki, profesor Wydziału Chemii Uniwersytetu Gdańskiego. W kadencji 2016–2020 prorektor, a w kadencji 2020-2024 rektor UG. Jeden z dwóch synów Andrzeja Stepnowskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jest absolwentem III Liceum Ogólnokształcącego w Gdyni. Od początku kariery akademickiej związany jest z Uniwersytetem Gdańskim, na którym ukończył studia na międzywydziałowym kierunku Ochrona Środowiska w 1995. Odbył staże naukowe w Uniwersytecie w Lund, Centrum Badań Morza ENEA w La Spezia oraz w Uniwersytecie w Bremie. Był również uczestnikiem polarnej ekspedycji naukowej Instytutu Oceanologii PAN na pokładzie r/v „Oceania”. W 2010 uzyskał tytuł profesora nauk chemicznych[2].

Jego zainteresowania naukowe obejmują badania mechanizmów rozprzestrzeniania i przemian chemicznych zanieczyszczeń środowiska oraz metody ich analizy, a także ocenę toksykologiczną skutków ich występowania. Opublikował ponad 260 prac naukowych w czasopismach z tzw. listy filadelfijskiej. Redaktor 8 pozycji wydawniczych oraz autor i współautor 3 podręczników akademickich, a także 15 rozdziałów w prestiżowych wydawnictwach międzynarodowych. Piotr Stepnowski wygłosił ponad 50 wykładów. Jego prace cytowane były ponad 7000 razy, a obecny indeks Hirscha wynosi 46[3]. Aktywnie zabiegał o finansowanie prowadzonych badań naukowych zarówno z instytucji krajowych, jak i międzynarodowych uzyskując wsparcie dla blisko 50 projektów naukowych, badawczo-rozwojowych i dydaktycznych.

Był wielokrotnie zapraszany przez zagraniczne uczelnie i instytucje naukowe. Aktywnie współpracuje z Uniwersytetem w Bremie, Politechniką Drezdeńską, Uniwersytetem w Aveiro, Uniwersytetem w Lizbonie, Wyższą Szkołą Techniczną im. Beutha w Berlinie i Uniwersytetem Blaise Pascal w Clermont-Ferrand.

Był wyróżniony dwiema nagrodami Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Medalem im. Wiktora Kemuli za wybitne osiągnięcia w zakresie chemii analitycznej[4], Nagrodą Naukową im. Jana Heweliusza[5] w dziedzinie nauk przyrodniczych i ścisłych i in.

23 listopada 2020 został wybrany na stanowisko Rektora Uniwersytetu Gdańskiego na kadencję 2020-2024[6].

Stanowiska i funkcje na Uniwersytecie Gdańskim[edytuj | edytuj kod]

  • Rektor (w kadencji 2020-2024),
  • Prorektor ds. Nauki (2016-2020),
  • Dziekan Wydziału Chemii (2012-2016),
  • Dyrektor Instytutu Ochrony Środowiska i Zdrowia Człowieka (2011-2012),
  • Prodziekan Wydziału Chemii (2008-2011),
  • Kierownik Katedry Analizy Środowiska (od 2006)[7].

Członkostwo i funkcje poza uczelnią[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. STEPNOWSKI PIOTR – Encyklopedia Gdańska, www.gedanopedia.pl [dostęp 2020-02-11].
  2. Prof. Piotr Stepnowski, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2018-03-21].
  3. Scopus - Author details (Stepnowski, Piotr), www.scopus.com [dostęp 2020-02-11].
  4. Beata Czechowska-Derkacz, Prof. Piotr Stepnowski z UG odznaczony najwyższym wyróżnieniem polskiej chemii analitycznej - Medalem im. Wiktora Kemuli, ug.edu.pl, 18 grudnia 2018 [dostęp 2020-02-11] (pol.).
  5. Laureaci Nagrody Naukowej Miasta Gdańska im. Jana Heweliusza, www.gdansk.pl [dostęp 2020-02-11] (pol.).
  6. Krzysztof Katka, Piotr Stepnowski został nowym rektorem Uniwersytetu Gdańskiego, trojmiasto.wyborcza.pl, 23 listopada 2020 [dostęp 2020-11-23].
  7. Skład osobowy Katedry
  8. Gdańskie uczelnie łączą siły. GUMed, PG i UG utworzyły Związek Uczelni im. Daniela Fahrenheita, ug.edu.pl [dostęp 2020-12-17].
  9. Skład Rady Uczelni ASP w Gdańsku, bip.asp.gda.pl [dostęp 2020-11-23].
  10. EuCheMS
  11. Skład osobowy, www.kcha.pan.pl [dostęp 2020-02-11].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]