Piotr Tyma

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Piotr Tyma
Data i miejsce urodzenia 4 maja 1966
Szprotawa
Prezes Związku Ukraińców w Polsce
Okres od 19 lutego 2006
Poprzednik Miron Kertyczak
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi Order Za Zasługi III klasy (Ukraina)

Piotr Stanisław Tyma (ukr. Петро Тима; ur. 4 maja 1966 w Szprotawie) – polski historyk, prezes Związku Ukraińców w Polsce od 19 lutego 2006, przewodniczący Rady Mediów Elektronicznych Mniejszości Narodowych i Etnicznych (od 2002), członek Komisji Wspólnej Rządu i Mniejszości Narodowych. Członek Komisji Praw Człowieka Światowego Kongresu Ukraińców, kolegium redakcyjnego tygodnika "Nasze Słowo" oraz rocznika "Almanach Ukraiński", jest również członkiem Forum Polsko-Ukraińskiego.

Życiorys[edytuj]

Absolwent IV Liceum Ogólnokształcącego (1985) z dodatkowym językiem ukraińskim w Legnicy oraz Wydziału Filologiczno-Historycznego na Uniwersytecie Gdańskim, magister historii. Dziennikarz, publicysta, zajmujący się od początku lat 90. problematyką polsko-ukraińską.

W okresie 1990–1994 sekretarz redakcji czasopisma ukraińskiego "Zustriczi", od października 1995 współpracuje z TVP S.A. w Warszawie jako realizator i wydawca magazynu telewizyjnego "Telenowyny", autor kilku reportaży telewizyjnych poświęconych tematyce polsko-ukraińskiej.

Publikował m.in. w "Tygodniku Powszechnym", "Przeglądzie Politycznym", kijowskim tygodniku "Polityka i Kultura", miesięczniku "Nowaja Polszcza", kwartalnikach "Zustriczi", "Son i Myśl" roczniku "Almanach Ukraiński". Redaktor w wydawanym w Warszawie tygodniku ukraińskim "Nasze Słowo". Współpracuje również z wydawanym w Pradze miesięcznikiem "UiZ". Autor m.in. raportu "Dostęp środowisk mniejszości narodowych do mediów publicznych w Polsce" (Warszawa 1998), "Ukraińskie rozrachunki z historią" – specjalnego ukraińskiego bloku tematycznego w miesięczniku "Przegląd Polityczny" (Gdańsk 2002).

Współautor książki "Wiele twarzy Ukrainy" (2005), zawierającej 25 wywiadów poświęconych nowemu spojrzeniu na tożsamość współczesnej Ukrainy.

Działacz społeczny: prezes Związku Ukraińców w Polsce od 19 lutego 2006, przewodniczący Rady Mediów Elektronicznych Mniejszości Narodowych i Etnicznych (od 2002), członek Komisji Wspólnej Rządu i Mniejszości Narodowych. Członek Komisji Praw Człowieka Światowego Kongresu Ukraińców, kolegium redakcyjnego tygodnika "Nasze Słowo" oraz rocznika "Almanach Ukraiński", jest również członkiem Forum Polsko-Ukraińskiego.

W wyborach 1991 bez powodzenia ubiegał się o mandat poselski z ramienia Wyborczego Bloku Mniejszości w województwie gdańskim[1].

W 2014 współzałożyciel Komitetu Solidarności z Ukrainą (KOSzU)[2].

Odznaczenia[edytuj]

Odznaczony ukraińskim Orderem za Zasługi III stopnia (2006)[3], polskim Srebrnym Krzyżem Zasługi (2011)[4] oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2015)[5].

Przypisy

  1. Wyniki wyborów do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 27 października 1991 roku. Cz. 1. Wyniki głosowania w okręgach wyborczych, Państwowa Komisja Wyborcza, Warszawa 1991, s. 226
  2. Komitet Obywatelski Solidarności z Ukrainą (KOSzU). KOSzU. [dostęp 5 marca 2014].
  3. Указ Президента України № 684/2006 (ukr.). president.gov.ua. [dostęp 13 kwietnia 2011].
  4. M.P. z 2011 r. Nr 112, poz. 1138
  5. prezydent.pl: "Dziękuję za wysiłek na rzecz wspólnoty ukraińskiej w Polsce" / Ordery i odznaczenia / Aktualności / Oficjalna strona Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. www.prezydent.pl. [dostęp 2015-08-03].

Bibliografia[edytuj]