Piotr Tyma

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piotr Tyma
Data i miejsce urodzenia

4 maja 1966
Szprotawa

Prezes Związku Ukraińców w Polsce
Okres

od 19 lutego 2006
do 29 czerwca 2021

Poprzednik

Miron Kertyczak

Następca

Mirosław Skórka

Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi Order „Za zasługi” III klasy (Ukraina)

Piotr Stanisław Tyma (ukr. Петро Тима; ur. 4 maja 1966 w Szprotawie) – polski historyk narodowości ukraińskiej, prezes Związku Ukraińców w Polsce 2006-2021, przewodniczący Rady Mediów Elektronicznych Mniejszości Narodowych i Etnicznych (od 2002), członek Komisji Wspólnej Rządu i Mniejszości Narodowych. Członek Komisji Praw Człowieka Światowego Kongresu Ukraińców, kolegium redakcyjnego tygodnika „Nasze Słowo” oraz rocznika „Almanach Ukraiński”, jest również członkiem Forum Polsko-Ukraińskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent IV Liceum Ogólnokształcącego (1985) z dodatkowym językiem ukraińskim w Legnicy oraz Wydziału Filologiczno-Historycznego na Uniwersytecie Gdańskim, magister historii. Dziennikarz, publicysta, zajmujący się od początku lat 90. problematyką polsko-ukraińską.

W okresie 1990–1994 sekretarz redakcji czasopisma ukraińskiego „Zustriczi”, od października 1995 współpracował z TVP S.A. w Warszawie jako realizator i wydawca magazynu telewizyjnego „Telenowyny”, autor kilku reportaży telewizyjnych poświęconych tematyce polsko-ukraińskiej.

Publikował m.in. w „Tygodniku Powszechnym”, „Przeglądzie Politycznym”, kijowskim tygodniku „Polityka i Kultura”, miesięczniku „Nowaja Polszcza”, kwartalnikach „Zustriczi”, „Son i Myśl” roczniku „Almanach Ukraiński”. Redaktor w wydawanym w Warszawie tygodniku ukraińskim „Nasze Słowo”. Współpracuje również z wydawanym w Pradze miesięcznikiem „UiZ”. Autor m.in. raportu „Dostęp środowisk mniejszości narodowych do mediów publicznych w Polsce” (Warszawa 1998), „Ukraińskie rozrachunki z historią” – specjalnego ukraińskiego bloku tematycznego w miesięczniku „Przegląd Polityczny” (Gdańsk 2002).

Współautor książki „Wiele twarzy Ukrainy” (2005), zawierającej 25 wywiadów poświęconych nowemu spojrzeniu na tożsamość współczesnej Ukrainy.

Razem z Izą Chruślińską jest współautorem książki „Dialogi porozumienia. Stosunki ukraińsko-żydowskie” wydanej przez kijowskie wydawnictwo „Duch i Litera”[1].

Działacz społeczny: prezes Związku Ukraińców w Polsce od 19 lutego 2006, przewodniczący Rady Mediów Elektronicznych Mniejszości Narodowych i Etnicznych (od 2002), członek Komisji Wspólnej Rządu i Mniejszości Narodowych. Członek Komisji Praw Człowieka Światowego Kongresu Ukraińców, kolegium redakcyjnego tygodnika „Nasze Słowo” oraz rocznika "Almanach Ukraiński", jest również członkiem Forum Polsko-Ukraińskiego.

W wyborach 1991 bez powodzenia ubiegał się o mandat poselski z ramienia Wyborczego Bloku Mniejszości w województwie gdańskim[2].

W 2014 współzałożyciel Komitetu Solidarności z Ukrainą (KOSzU)[3].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczony ukraińskim Orderem za Zasługi III stopnia (2006)[4], polskim Srebrnym Krzyżem Zasługi (2011)[5] oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2015)[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. "Dialogi porozumienia" książka o relacjach ukraińsko-żydowskich. Dzieje.pl, 26 października 2011. [dostęp 2018-02-04].
  2. Wyniki wyborów do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 27 października 1991 roku. Cz. 1. Wyniki głosowania w okręgach wyborczych, Państwowa Komisja Wyborcza, Warszawa 1991, s. 226
  3. Komitet Obywatelski Solidarności z Ukrainą (KOSzU). KOSzU. [dostęp 2014-03-05].
  4. Указ Президента України № 684/2006. president.gov.ua. [dostęp 2011-04-13]. (ukr.).
  5. M.P. z 2011 r. nr 112, poz. 1138
  6. prezydent.pl: "Dziękuję za wysiłek na rzecz wspólnoty ukraińskiej w Polsce" / Ordery i odznaczenia / Aktualności / Oficjalna strona Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. www.prezydent.pl. [dostęp 2015-08-03].Sprawdź autora:1.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]