Piotr Tyma

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Piotr Tyma
Data i miejsce urodzenia 4 maja 1966
Szprotawa
Prezes Związku Ukraińców w Polsce
Okres od 19 lutego 2006
Poprzednik Miron Kertyczak
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi Order Za Zasługi III klasy (Ukraina)

Piotr Stanisław Tyma (ukr. Петро Тима; ur. 4 maja 1966 w Szprotawie) – polski historyk, prezes Związku Ukraińców w Polsce od 19 lutego 2006, przewodniczący Rady Mediów Elektronicznych Mniejszości Narodowych i Etnicznych (od 2002), członek Komisji Wspólnej Rządu i Mniejszości Narodowych. Członek Komisji Praw Człowieka Światowego Kongresu Ukraińców, kolegium redakcyjnego tygodnika „Nasze Słowo” oraz rocznika „Almanach Ukraiński”, jest również członkiem Forum Polsko-Ukraińskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent IV Liceum Ogólnokształcącego (1985) z dodatkowym językiem ukraińskim w Legnicy oraz Wydziału Filologiczno-Historycznego na Uniwersytecie Gdańskim, magister historii. Dziennikarz, publicysta, zajmujący się od początku lat 90. problematyką polsko-ukraińską.

W okresie 1990–1994 sekretarz redakcji czasopisma ukraińskiego „Zustriczi”, od października 1995 współpracuje z TVP S.A. w Warszawie jako realizator i wydawca magazynu telewizyjnego „Telenowyny”, autor kilku reportaży telewizyjnych poświęconych tematyce polsko-ukraińskiej.

Publikował m.in. w „Tygodniku Powszechnym”, „Przeglądzie Politycznym”, kijowskim tygodniku „Polityka i Kultura”, miesięczniku „Nowaja Polszcza”, kwartalnikach „Zustriczi”, „Son i Myśl” roczniku „Almanach Ukraiński”. Redaktor w wydawanym w Warszawie tygodniku ukraińskim „Nasze Słowo”. Współpracuje również z wydawanym w Pradze miesięcznikiem „UiZ”. Autor m.in. raportu „Dostęp środowisk mniejszości narodowych do mediów publicznych w Polsce” (Warszawa 1998), „Ukraińskie rozrachunki z historią” – specjalnego ukraińskiego bloku tematycznego w miesięczniku „Przegląd Polityczny” (Gdańsk 2002).

Współautor książki „Wiele twarzy Ukrainy” (2005), zawierającej 25 wywiadów poświęconych nowemu spojrzeniu na tożsamość współczesnej Ukrainy.

Razem z Izą Chruślińską jest współautorem książki „Dialogi porozumienia. Stosunki ukraińsko-żydowskie” wydanej przez kijowskie wydawnictwo „Duch i Litera”[1].

Działacz społeczny: prezes Związku Ukraińców w Polsce od 19 lutego 2006, przewodniczący Rady Mediów Elektronicznych Mniejszości Narodowych i Etnicznych (od 2002), członek Komisji Wspólnej Rządu i Mniejszości Narodowych. Członek Komisji Praw Człowieka Światowego Kongresu Ukraińców, kolegium redakcyjnego tygodnika „Nasze Słowo” oraz rocznika "Almanach Ukraiński", jest również członkiem Forum Polsko-Ukraińskiego.

W wyborach 1991 bez powodzenia ubiegał się o mandat poselski z ramienia Wyborczego Bloku Mniejszości w województwie gdańskim[2].

W 2014 współzałożyciel Komitetu Solidarności z Ukrainą (KOSzU)[3].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczony ukraińskim Orderem za Zasługi III stopnia (2006)[4], polskim Srebrnym Krzyżem Zasługi (2011)[5] oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2015)[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. "Dialogi porozumienia" książka o relacjach ukraińsko-żydowskich. Dzieje.pl, 26 października 2011. [dostęp 2018-02-04].
  2. Wyniki wyborów do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 27 października 1991 roku. Cz. 1. Wyniki głosowania w okręgach wyborczych, Państwowa Komisja Wyborcza, Warszawa 1991, s. 226
  3. Komitet Obywatelski Solidarności z Ukrainą (KOSzU). KOSzU. [dostęp 5 marca 2014].
  4. Указ Президента України № 684/2006 (ukr.). president.gov.ua. [dostęp 13 kwietnia 2011].
  5. M.P. z 2011 r. Nr 112, poz. 1138
  6. prezydent.pl: "Dziękuję za wysiłek na rzecz wspólnoty ukraińskiej w Polsce" / Ordery i odznaczenia / Aktualności / Oficjalna strona Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. www.prezydent.pl. [dostęp 2015-08-03].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]