Piotr Ulatowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Piotr Ulatowski herbu Jastrzębiec, (ur. 1800, zm. w marcu 1867 w Dreźnie ) – major (1831), po powstaniu listopadowym emigrant, oficer armii austriackiej i polskiej, powstaniec styczniowy.

W stopniu pułkownika dowodził pułkiem jazdy, pierwotnie operującym w okolicach Sandomierza. Po rozbiciu w bitwie pod Słupczą i Dwikozami 28 lutego 1863 r., oddziału powstańczego Puławiaków Leona Frankowskiego (gdzie zginęło 66 powstańców wraz z bratem zakonnym - furtianem, Szymonem Czerniakowskim), przeprowadził resztki zgrupowania do oddziałów Mariana Langiewicza.

Ostatki życia spędził w Dreźnie, gdzie zmarł w 1867 r.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Eugeniusz Kozłowski Zapomniane wspomnienia, Warszawa 1981 s. 487