Piotr Wojewodin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piotr Wojewodin
Пётр Воеводин
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 12 lipca 1884
Sumy
Data i miejsce śmierci 25 listopada 1964
Moskwa
Zawód, zajęcie robotnik, rewolucjonista, polityk
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Pracy Socjalistycznej
Order Lenina Order Lenina

Piotr Iwanowicz Wojewodin (ros. Пётр Иванович Воеводин, ur. 12 lipca 1884 w Sumach, zm. 25 listopada 1964 w Moskwie) – rosyjski rewolucjonista i działacz komunistyczny, radziecki działacz partyjny i państwowy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie robotniczej. Po dwóch latach nauki w szkole został robotnikiem w Charkowie, następnie w Jekaterynosławiu. W 1898 wstąpił do socjaldemokratycznego kółka robotniczego, a w 1899 do SDPRR, prowadził działalność partyjną w Jekaterynosławiu, Saratowie, Samarze, Czycie, Omsku, Tomsku, Złatouście i innych miastach. Za działalność komunistyczną był aresztowany w maju 1901 w Jekaterynosławiu, w maju 1902 w Saratowie i w sierpniu 1905 podczas rewolucji; po ostatnim aresztowaniu zesłano go do Ufy. W październiku 1905 został członkiem Samarskiego Komitetu SDPRR, prowadził działalność jako agitator i propagandzista oraz kierownik drużyny bojowej. Działał także w Jekaterynburgu i innych miejscowościach Uralu, w grudniu 1905 został aresztowany pod fałszywym nazwiskiem Michaił Romanienko i skazany na więzienie, w 1910 wyszedł na wolność i udał się do Moskwy. Brał udział w odtwarzaniu bolszewickiej organizacji partyjnej w Samarze, w 1912 na rok nielegalnie wyemigrował do USA, gdzie był robotnikiem i jednocześnie współpracował z socjaldemokratyczną rosyjską gazetą emigracyjną "Nowyj Mir". Po powrocie pracował w Baku, gdzie został aresztowany i zesłany do Kraju Narymskiego (Syberia), w 1917 na Zachodniosyberyjskim Zjeździe Rad został przewodniczącym Krajowej Rady Aprowizacyjno-Ekonomicznej Zachodniej Syberii i Uralu. Podczas wojny domowej w Rosji był pracownikiem politycznym w Armii Czerwonej, w 1919 był pełnomocnikiem KC RKP(b) i komisarzem politycznym pociągu "Oktiabrskaja Riewolucija" na Froncie Zachodnim i Południowym, a w 1920 głównym komisarzem jednej z kolei. Od 1921 kierował jednym z wydziałów Ludowego Komisariatu Oświaty, później pracował w wydawnictwie m.in. jako redaktor dwóch gazet na temat elektryfikacji, od 1931 kierował wydawnictwem, w 1940 przeszedł na emeryturę. Był odznaczony dwoma Orderami Lenina (28 lipca 1954 i 2 stycznia 1964) i tytułem Bohatera Pracy Socjalistycznej (2 stycznia 1964), a także medalami. Został pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]