Piotr Wolański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piotr Wojciech Wolański
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 16 sierpnia 1942
Milówka
profesor nauk technicznych
Specjalność: transport, mechanika, budowa i eksploatacja maszyn
Alma Mater Politechnika Warszawska
Doktorat 1971
Wydział Mechaniczny Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej
Habilitacja 1979
Wydział Mechaniczny Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej
Profesura 1 lipca 1989
Funkcja Jednostka PAN Przewodniczący Honorowy Komitetu
Komitet Badań Kosmicznych i Satelitarnych
Doktor honoris causa
(Wojskowa Akademia Techniczna im. Jarosława Dąbrowskiego – 2015)
(Azerbejdżański Państwowy Uniwersytet Ropy Naftowej i Przemysłu – 1997)
nauczyciel akademicki
Uczelnia Politechnika Warszawska
Okres zatrudn. 1966
prorektor ds. nauki
Uczelnia Politechnika Warszawska
Okres spraw. 2002–2005
Poprzednik Stanisław Bolkowski
Następca Tadeusz Kulik
dziekan
Wydział Wydział Mechaniczny Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej
Okres spraw. 1987–1990
Poprzednik Jacek Tomasz Stupnicki
Następca Andrzej Styczek
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal Złoty za Długoletnią Służbę Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Złoty Medal „Za Zasługi dla Pożarnictwa” Srebrny Medal „Za Zasługi dla Pożarnictwa” Medal Komisji Edukacji Narodowej

Piotr Wojciech Wolański (ur. 16 sierpnia 1942 w Milówce) – polski naukowiec, profesor nauk technicznych o specjalności napędy lotnicze i kosmiczne, silniki spalinowe, spalanie, technika cieplna, wybuchy. Profesor zwyczajny w Instytucie Lotnictwa w Sieci Badawczej ŁUKASIEWICZ[1]. Emerytowany profesor zwyczajny Politechniki Warszawskiej[2]. Koordynator prac nad pierwszym polskim satelitą Ziemi PW–Sat[3] oraz PW-Sat2[4].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 16 sierpnia 1942 w Milówce na Żywiecczyźnie. W 1966 ukończył studia magisterskie na Wydziale Mechanicznym Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej[2]. Od tej pory nieprzerwanie związany z PW. W 1971 doktoryzował się, a w 1979 uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk technicznych na MEiL PW[2]. 1 lipca 1989 otrzymał tytuł profesora nauk technicznych.

W działalności naukowo–badawczej zajmuje się badaniami nad silnikami spalinowymi, w tym detonacyjnymi, wybuchowymi, do napędów kosmicznych i astrofizyki[5]. Koordynował pracę na budową pierwszego polskiego satelitę Ziemi PW–SAT. Twórca szkoły wybuchowości płynów oraz odkrywca tzw. zapłonu dyfuzyjnego[2]. Twórca jednej z hipotez powstawania kontynentów, jako wynik jego badań nad zderzeniami dużych asteroid z Ziemią[6].

W latach 1980–1984 był prodziekanem MEiL, a w latach 1987–1990 dziekanem tego wydziału[7]. W latach 2002–2005 był prorektorem PW ds. nauki[7]. W latach 1981–2012 był kierownikiem Zakładu Silników Lotniczych w Instytucie Techniki Cieplnej PW[7].

Od 1995 członek Komitetu Badań Kosmicznych i Satelitarnych Polskiej Akademii Nauk, od 2003 przewodniczący tego komitetu przez cztery kolejne kadencje. Od 2019 Przewodniczący Honorowy KBKiS PAN[8]. W latach 1983–2015 członek Komitetu Termodynamiki i Spalania PAN[2]. Od 2007 członek Rady Naukowej Centrum Badań Kosmicznych PAN[9]. Członek zwyczajny Towarzystwa Naukowego Warszawskiego – Wydział VI Nauk Technicznych[10]. Od 2016 członek Komitetu Wykonawczego Akademii Inżynierskiej w Polsce[11][12]. W latach 1990–1994 Prezes Polskiego Towarzystwa Astronautycznego, od 1994 Honorowy Prezes PTA[6]. Sekretarz regionalny i członek zwyczajny Międzynarodowej Akademii Astronautycznej (IAA)[13]. Członek Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju w kadencji 2014–2018[14]. Członek Rady Polskiej Agencji Kosmicznej w kadencji 2015–2020[15].

W 1997 otrzymał tytuł doktora honoris causa Azerbejdżańskiego Państwowego Uniwersytetu Ropy Naftowej i Przemysłu w Baku[2], a w 2015 Wojskowej Akademii Technicznej im. Józefa Dąbrowskiego w Warszawie[16].

Laureat wielu nagród uczelnianych, środowiskowych i ministerialnych w tym w 2012 Nagrody Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za całokształt dorobku[17] oraz w 2016 nagrody środowiska lotniczego Błękitne Skrzydła za całokształt lotniczo–kosmicznej działalności naukowej i dydaktycznej[5].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Wolański P. (red.), Napędy rakietowe i badania kosmiczne w Instytucie Lotnictwa = Rocket propulsion and space research in the Institute of Aviation, Wydawnictwa Naukowe Instytutu Lotnictwa, Warszawa 2014.
  • Wolański P. (red.), Jet ignition for control of the exothermic process of combustion in IC engines papers, Akapit, Kraków 1998, ​ISBN 83-7108-052-2​.
  • Wolański P. (red.), Techniki i technologie rakiet kosmicznych, Wydawnictwa Naukowe Instytutu Lotnictwa, Warszawa 2009.
  • Antas S., Wolański P., Obliczenia termodynamiczne lotniczych silników turbinowych, Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, Warszawa 1989.
  • Wolański P., Dynamika zapłonu mieszanin gazowych, Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, Warszawa 1978.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Prof. dr hab. inż. Piotr Wojciech Wolański, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2020-06-29].
  2. a b c d e f g h i j k l m n o p Prof. Piotr Wolański w Instytucie Techniki Cieplnej PW [dostęp 2020-06-29].
  3. PW-SAT – pierwszy polski satelita w kosmosie, PW-Sat2 [dostęp 2020-06-29] (pol.).
  4. PW-Sat2 - Satelita z misją, która pozwoli ograniczyć liczbę kosmicznych śmieci, PW-Sat2 [dostęp 2021-07-04] (pol.).
  5. a b Błękitne Skrzydła dla profesora Piotra Wolańskiego, dlapilota.pl [dostęp 2020-06-29] (pol.).
  6. a b Działalność kosmiczna Profesora Piotra Wolańskiego, Zespół Badań i Analiz Militarnych [dostęp 2020-06-29] (pol.).
  7. a b c Założyciel Koła – prof. dr hab. inż. Piotr Wolański, Studenckie Koło Astronautyczne [dostęp 2020-06-29] (pol.).
  8. Skład – Komitet Badań Kosmicznych i Satelitarnych Polskiej Akademii Nauk, www.kbkis.pan.pl [dostęp 2020-06-29].
  9. Rada Naukowa CBK PAN, www.cbk.waw.pl [dostęp 2020-06-29].
  10. Towarzystwo Naukowe Warszawskie - Aktualna lista członków z podziałem na Wydziały, www.tnw.waw.pl [dostęp 2020-06-29].
  11. Prof. Piotr Wolański dwukrotnie uhonorowany / Biuletyn PW, www.biuletyn.pw.edu.pl [dostęp 2020-06-29].
  12. Władze AIP – Akademia Inżynierska w Polsce [dostęp 2020-06-29] (pol.).
  13. IAA Structure – IAA [dostęp 2020-06-29] (ang.).
  14. Rada Narodowego Centrum Badań i Rozwoju w nowym składzie, www.ncbr.gov.pl [dostęp 2020-06-29] (pol.).
  15. Nominacja prof. Piotra Wolańskiego do Rady Polskiej Agencji Kosmicznej, Sieć Badawcza Łukasiewicz - Instytut Lotnictwa, 11 maja 2015 [dostęp 2020-06-29] (pol.).
  16. Prof. Piotr Wolański doktorem honoris causa WAT, Nauka w Polsce [dostęp 2020-06-29] (pol.).
  17. Profesor Piotr Wolański wśród najwybitniejszych polskich uczonych, Sieć Badawcza Łukasiewicz - Instytut Lotnictwa, 21 stycznia 2013 [dostęp 2020-06-29] (pol.).
  18. Medale i odznaczenia dla pracowników PW / Biuletyn PW, www.biuletyn.pw.edu.pl [dostęp 2020-06-29].