Piotr Wygachiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Piotr Wygachiewicz, pseudonim artystyczny Marcelo Zammenhoff lub Marcelo (ur. 1970 w Łodzi) – polski artysta współczesny, twórca wideo, fotografik, performer, designer, kompozytor. Przedstawiciel polskiego kina offowego i eksperymentalnej sceny electro/synth-pop/noise, a także działacz kultury (niegdyś założyciel pracowni twórczych na ul. św. Jerzego w Łodzi, obecnie działa na rzecz zmiany przepisów dot. przyznawania pracowni oraz stypendiów dla artystów).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dorastał w Ciechocinku. W 1992 założył Teatr Elektryczny, a w 1996 – grupę filmową Plazma TV, oraz galerię Xylolit w Łodzi (w latach 1995–1996). Wygachiewicz jest również autorem awangardowych programów: „Telewizji Atlantydy” (TVP2, 1993–1994), Festiwalu Myśli Cyfrowej Cyfroteka (1995, 1999).

Na początku lat 90. XX wieku, w Łodzi, był prekursorem muzyki z gatunku postindustrialnego live-electronic. W ramach tego gatunku powołał do życia grupy performersko-muzyczne:

  • F.P.Z (działającej w latach 1987–1989)
  • Morris Generativ (działającej w latach 1989–1993)
  • Protoplazma (działającej w latach 1993–2003)
  • E-1 (ok. 1996, projekt solowy)
  • Mikrowafle (od 2003)
  • Throbbing Wafle (od 2009).

Wygachiewicz jest autorem terminów takich, jak psycho-trance czy Prokadencja (w tym również współzałożyciel Ośrodka Działań Twórczych Forum Fabricum – 1998–2005, siedziby Prokadencji). Stworzył elektro-instalacje, wykorzystujące światło jarzeniowe i świecące diody i dał w okolicach 1990 roku kilkanaście performance'ów w kraju i za granicą. Jest autorem drukowanej w odcinkach (w miesięczniku Kartki), niedokończonej powieści futurystycznej Ziemia – Moskwa. W 2009 otrzymał główną nagrodę za film Wielki powrót Antosia, w konkursie kanału Kino Polska na remake pierwszego polskiego filmu fabularnego Antoś po raz pierwszy w Warszawie z 1908 roku.

Wybrane działania artystyczne[edytuj | edytuj kod]

  • 1987: 3 koncerty-performance grupy Fioletowe Płyny Zdrowotne, 'Remont' i 'Stodoła', Warszawa
  • 1992: 'AVE', Arnhem, Holandia
  • 1993: Muzeum Artystów, Łódź
  • 1993: Meine Wohnung, festiwal 'Obskurei', Düsseldorf, Niemcy
  • 1994: 'Moda Media', Teatr Jaracza, Łódź
  • 1995: 'Moda Media', Teatr Jaracza, Łódź
  • 1996: wystawa autorska (malarstwo, grafika, obiekty), galeria Xylolit, Łódź
  • 1996: Wir besseren die Situation, akcja, Berlin, Niemcy
  • 1997: Sonax-3, lunapark, Łódź
  • 2004: koncert poetycki (Mikrowafle + aktorzy), 'Brunonalia', synagoga, Klimontów
  • 2005: Wolność na sprzedaż, Pl.Wolności, Łódź
  • 2007: Gryzol, projekt uliczny MySpace, Łódź
  • 2008: koncert Mikrowafli na otwarcie Muzeum Sztuki Nowoczesnej, Warszawa
  • 2009: Throbbing Wafle: Birth, 'Audio Art', Teatr Muzyczny, Gdynia
  • 2010: Światła Leningradu, galeria C.K. Rondo, Łódź
  • 2010: Dane z czarnych skrzynek, podwórko klubu Jazzga, Łódź
  • 2011: Throbbing Wafle: Death, Galeria Manhattan, Łódź
  • 2012: Mit i melancholia, Muzeum Współczesne, Wrocław
  • 2012: Między ludyzmem a absurdem, Galeria Manhattan, Łódź

Wybór filmografii[edytuj | edytuj kod]

  • 1989: Anomalia (8mm) – video-art
  • 1999: Orędzie na rok 1999 (VHS) – video-art
  • 2003: Porwanie Fafika I
  • 2003: Porwanie Fafika II
  • 2003: Dwie wieże – eksperyment przestrzenny – video-art
  • 2004: Porwanie Fafika III – dramat kryminalny
  • 2005: Misja Kiki – lalkowy (główna nagroda Heyah)
  • 2006: Problem pana Leona – dokument (II nagroda festiwalu w Krotoszynie)
  • 2008: Huragan w Łodzi – paradokument
  • 2009: Wielki powrót Antosia (nagroda główna stacji Kino Polska)
  • 2011: Ukraiński Nawigator – video-art (premiera: Muzeum Współczesne, Wrocław)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]