Piotrowiec (województwo warmińsko-mazurskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piotrowiec
Zabytkowy kościół pw. św. Jana Chrzciciela
Zabytkowy kościół pw. św. Jana Chrzciciela
Państwo  Polska
Województwo warmińsko-mazurskie
Powiat braniewski
Gmina Pieniężno
Strefa numeracyjna (+48) 55
Tablice rejestracyjne NBR
SIMC 0155139
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa lokalizacyjna województwa warmińsko-mazurskiego
Piotrowiec
Piotrowiec
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Piotrowiec
Piotrowiec
Ziemia54°18′16,02″N 20°05′54,93″E/54,304450 20,098592

Piotrowiec (niem. Peterswalde)wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie braniewskim, w gminie Pieniężno.

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie elbląskim. Wieś znajduje się w historycznym regionie Warmia.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś wzmiankowana w dokumentach z roku 1326, lokowana w 1330 przez kapitułę warmińską. Zasadźcą wsi na powierzchni 54,5 włóki był Piotr. Jego imię uwiecznione zostało w nazwie wsi. Pierwsza informacja o istnieniu proboszcza w Piotrowcu pochodzi z roku 1343.

Miejscowość została zniszczona w czasie wojny polsko-krzyżackiej 1519-1521 oraz w czasie wojny polsko-szwedzkiej 1626-1629.

Z akt wizytacyjnych parafii wynika, że w drugiej połowie XVI w Piotrowcu funkcjonowała szkoła parafialna. W roku 1726 nauczycielem był tu murarz.

Kościół[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy kościół w Piotrowcu, który był wybudowany jeszcze w XIV w. spłonął w roku 1581. Po nim wzniesiono drugi w roku 1589 i trzeci kolejny kościół w roku 1771. Kościół ten pw. św Jana Chrzciciela w 1772 r. poświęcił biskup pomocniczy warmiński Karol Ferdynand von Zehmen. Wieża dobudowana była w 1829 r. Kościół spłonął w 1945 r. i odbudowany został w latach 1956-1959. W roku 1959 konsekrował go biskup Tomasz Wilczyński.

Kościół w Piotrowcu jest murowany, posiada skromne barokowe formy i jest otynkowany. Od strony zachodniej wznosi się masywna, czworoboczna wieża otoczona przybudówkami. Pod wolutowym tylnym szczytem pozostałości inskrypcji erekcyjnej [1]

Z dawnego wyposażenia zachowały się fragment ołtarza głównego z około 1700 r. i fragmenty ołtarzy bocznych z drugiej połowy XIX w. W kościele znajduje się granitowa chrzcielnica z XV w. i lichtarze z ok. 1760 r.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Liczba mieszkańców:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Piotr Skurzyński "Warmia, Mazury, Suwalszczyzna" Wyd. Sport i Turystyka - Muza S.A. Warszawa 2004 ​​​ISBN 83-7200-631-8​ s. 147

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Chrzanowski, Przewodnik po zabytkowych kościołach północnej Warmii, Warmińskie Wydawnictwo Diecezjalne, Olsztyn, 1978. (str. 132–133 opis kościoła)
  • Andrzej Kopiczko, Ustrój i organizacja diecezji warmińskiej w latach 1525–1772, OBN im. W. Kętrzyńskiego, Olsztyn, 1993. ISSN 0585-3893 (str. 204–215 - szkolnictwo parafialne, str. 209 nauczyciel murarz)
  • Jan Chłosta, Słownik Warmii, Wydawnictwo LITTERA, Olsztyn, 2002, ​ISBN 83-914158-5-6​ (str. 261 - opis wsi)
  • Tomasz Darmochwał, Marek Jacek Rumiński: Warmia Mazury. Przewodnik, Białystok: Agencja TD, 1996. ​ISBN 83-902165-0-7​, s. 116