Pirenejski pies górski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pirenejski pies górski
Pyrenean Mountain Dog 600.jpg
Inne nazwy fr. chien de montagne des Pyrénées, montagne des Pyrénées, patou,
ang. great pyrenees, pyrenean mountain dog,
duży pies pirenejski[1]
Kraj pochodzenia Francja
Wymiary
Wysokość 70–80 cm (psy),
65–75 cm (suki)
Masa maks. 55 kg (psy),
45–50 kg (suki)
Klasyfikacja
FCI Grupa II, sekcja 2,
wzorzec nr 137[2]
AKC Working
ANKC Grupa 6 – Utility
CKC Grupa 3 – Working
KC(UK) Pastoral
NZKC Utility
UKC Grupa 1 – Guardian Dog
Wzorce rasy
FCIAKCANKCCKCKC(UK)NZKCUKC

Pirenejski pies górski (fr. chien de montagne des Pyrénées) – rasa psa zaliczana do grupy molosów w typie górskim, wyhodowana w starożytności na terenach obecnej Francji. Użytkowana pierwotnie do strzeżenia owiec, a współcześnie jako pies stróżujący i pies-towarzysz.

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Jest to bardzo stara rasa, używana już przez Basków, którzy zamieszkiwali tereny koło Pirenejów w południowej Francji. W czasie II wojny światowej psy te używane były do ciągnięcia artylerii. Są spokrewnione z innymi, dużymi psami stróżującymi, takimi jak kuvasz, owczarek anatolijski i owczarek podhalański.

Klasyfikacja[edytuj | edytuj kod]

W klasyfikacji FCI rasa ta została zaliczona do grupy II – Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła, sekcja 2.2 – Molosy typu górskiego[3]. Nie podlegają próbom pracy[2].

Zgodnie z klasyfikacją amerykańską, należy do grupy psów pracujących[4]. Typ dogowaty[5].

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Duży i mocno zbudowany pies, poruszający się bardzo lekko i płynnie.

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Szata bardzo gęsta, długa i elastyczna. Najdłuższa jest na ogonie i wokół szyi, gdzie może być lekko pofalowana. Dopuszczalne umaszczenia: białe, białe z szarym, bladożółte, wilcze; mogą występować pomarańczowe plamy na głowie, uszach i nasadzie ogona. Ma podwójny wilczy pazur na tylnych łapach, natomiast na kończynach przednich ostrogi występują czasami, także podwójne.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bruce Fogle: Wielka encyklopedia: Psy [Encyclopedia of the dog]. (tłum.) Marcin Gorazdowski. Warszawa: MUZA SA, 1996, s. 259. ISBN 83-7079-672-9.
  2. a b Wzorzec rasy nr 137 (FCI Standard N° 137) (pdf) (pol.), Związek Kynologiczny w Polsce – Zarząd Główny
  3. Systematyka ras według FCI z uwzględnieniem polskiego nazewnictwa ras (pdf), Związek Kynologiczny w Polsce – Zarząd Główny
  4. Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. s. 150.
  5. Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 93.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998. ISBN 83-7073-122-8.
  • Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. Warszawa: Książka i Wiedza, 1999. ISBN 83-05-13030-4.
  • Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.