Pirymidyna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pirymidyna
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny

C4H4N2

Masa molowa

80,09 g/mol

Wygląd

białe kryształy[2]

Identyfikacja
Numer CAS

289-95-2

PubChem

9260

Podobne związki
Podobne związki

pirydyna, pirazyna, triazyny

Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Pirymidyna, 1,3-diazyna, C
4
H
4
N
2
organiczny związek chemiczny z grupy heterocyklicznych związków aromatycznych, strukturalnie zbliżony do pirydyny.

Trzy podstawowe części kwasów nukleinowych (DNA i RNA) – cytozyna, tymina i uracylpochodnymi pirymidyny[2].

Pochodne pirymidyny[edytuj | edytuj kod]

Wybrane pochodne pirymidyny
Wzór Nazwa Szkielet C2 C4 C5 C6
C
4
H
5
N
3
O
cytozyna Pyrimidin num.svg =O
NH
2
H H
C
4
H
4
N
2
O
2
uracyl =O =O H H
C
4
H
3
FN
2
O
2
fluorouracyl =O =O F H
C
5
H
6
N
2
O
2
tymina =O =O CH
3
H
C
4
H
4
N
2
O
3
kwas barbiturowy =O =O H =O
C
5
H
4
N
2
O
4
kwas orotowy =O COOH H =O

Pirymidyna ma charakter zasadowy i w reakcjach z kwasami tworzy sole (np. chlorowodorki)[2].

Wrodzone zaburzenia metabolizmu pirymidyn[edytuj | edytuj kod]

Istnieją wrodzone zaburzenia metabolizmu pirydyn[8]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Henri A. Favre, Warren H. Powell, Nomenclature of Organic Chemistry. IUPAC Recommendations and Preferred Names 2013 (Blue Book), Royal Society of Chemistry, International Union of Pure and Applied Chemistry, 2014, s. 141, DOI10.1039/9781849733069, ISBN 978-0-85404-182-4 (ang.).
  2. a b c Podręczny słownik chemiczny, Romuald Hassa (red.), Janusz Mrzigod (red.), Janusz Nowakowski (red.), Katowice: Videograf II, 2004, s. 295, ISBN 83-7183-240-0.
  3. a b c d e f Haynes 2016 ↓, s. 3-476.
  4. Haynes 2016 ↓, s. 5-96.
  5. Haynes 2016 ↓, s. 6-193.
  6. Haynes 2016 ↓, s. 9-65.
  7. Pyrimidine, karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich, Merck KGaA, 12 października 2020, numer katalogowy: 131695 [dostęp 2022-06-24]. (przeczytaj, jeśli nie wyświetla się prawidłowa wersja karty charakterystyki)
  8. Biochemia Harpera, Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 1995, s. 441, ISBN 83-200-1798-X.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]