Pismo automatyczne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: inne znaczenia słowa ideogram.

Pismo automatyczne, psychografia[potrzebny przypis], ideogram (pojęcie stworzone przez parapsychologa Ingo Swanna[1]) – proces (a także rezultat) pisania, którego osoba pisząca nie uważa za swoje dzieło, lecz za coś pochodzącego z podświadomości lub z jakiegoś źródła zewnętrznego lub ze źródła duchowego[2].

Jest uważane za zjawisko paranormalne, formę channelingu, czyli przekazu pozazmysłowego pochodzącego z zaświatów, w której medium po wejściu w trans przekazuje przesłanie istoty duchowej lub pozaziemskiej na piśmie. Słowa pojawiają się na papierze rzekomo bez udziału świadomości piszącego.

Pisanie automatyczne wykorzystują ezoterycy, spirytyści, osoby powiązane z ruchem New Age. Nie znajduje ono poparcia naukowego i jest przez nastawionych racjonalistycznie sceptyków uważane za pseudonaukę. Pismo automatyczne jest stosowane w spirytyzmie jako jedna z metod kontaktu z duchami.

Neale Donald Walsch twierdzi, że pismem automatycznym zostały napisane jego „Rozmowy z Bogiem”:

Kiedy skreśliłem ostatnie z mych gorzkich „pytań bez odpowiedzi” [do Boga] i chciałem odłożyć długopis, moja ręka zawisła nad kartką papieru, jakby przytrzymywana jakąś siłą. Nagle długopis zaczął sam z siebie się poruszać.(...) Dyktando to zajęło w sumie trzy lata (...) Odpowiedzi na przelane na papier pytania pojawiały się dopiero wtedy, gdy kończyłem pisanie i „odganiałem własne myśli”. Często padały z taką prędkością, że nie mogłem nadążyć z pisaniem[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Elmar R. Gruber: Tajny Świat Parapsychologii, ​ISBN 83-7245-271-1
  2. Lewis Spence: An Encyclopaedia of Occultism, Dover Edition 2003, s.56.
  3. N.D. Walsch, Rozmowy z Bogiem - księga pierwsza, Limbus, Bydgoszcz 2001, ​ISBN 83-7191-016-9​, s. 15 i 16.