Pistacyt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pistacyt
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny zasadowy krzemian wapnia, żelaza i glinu
Ca 2(Fe3+,Al) Al 2 [O/ OH/ SiO 4 /Si 2 O7]
Twardość w skali Mohsa 6-7
Przełam nierówny, muszlowy
Łupliwość doskonała, jednokierunkowa
Pokrój kryształu słupkowy, pręcikowy
Układ krystalograficzny jednoskośny
Gęstość minerału 3,25-3,50 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa pistacjowozielony
Rysa biała, jasnoszara
Połysk szklisty

Pistacyt (epidot żelazowy) – minerał z grupy krzemianów, odmiana epidotu zasobna w żelazo.

Nazwa pochodzi od gr. pistakia = orzech pistacjowy i nawiązuje do charakterystycznej barwy, przypominającej orzeszki pistacjowe.

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Pistacyt tworzy podobne kryształy i skupienia jak klinozoisyt – kryształy pryzmatyczne, agregaty pręcikowe i włókniste. Różni się od niego żółto-, oliwkowo- lub ciemnozieloną barwą oraz pleochroizmem, który staje się coraz wyraźniejszy ze wzrostem zawartości Fe2O3. Nie rozpuszcza się w kwasach, topi się w płomieniu dmuchawy.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Minerał skał metamorficznych i utworów przeobrażonych pod wpływem czynników hydrotermalnych niższych temperatur. Występuje w łupkach diabazowych i chlorytowych. Spotykany w szczelinach skał bogatych w żelazo i magnez. Powstaje w wyniku wietrzenia plagioklazu.

Miejsca występowania: Włochy – Piemont, Austria, Brazylia, USA, Norwegia, Szwajcaria, Francja.

W Polsce bywa spotykany na Dolnym Śląsku (w okolicach Szklarskiej Poręby, Strzegomia, Żółkiweki). Spotykany jest w skałach metamorficznych Rudaw Janowickich, Gór Kaczawskich i w Masywie Śnieżnika.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • kamień poszukiwany przez kolekcjonerów, i na ich potrzeby szlifowany,
  • kryształy (rzadko) używane są do wyrobu biżuterii.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]