Pistolet MCM Margolin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
MCM Margolin
Ilustracja
Państwo  ZSRR
Producent Iżewskij Miechaniczeskij Zawod
Rodzaj pistolet samopowtarzalny
Historia
Produkcja 1948 rok
Dane techniczne
Kaliber 5,6 mm
Nabój .22 LR
Magazynek pudełkowy, 7 lub 10 nab.
Wymiary
Długość 245 mm
Wysokość 140 mm
Długość lufy 152 mm
Długość linii celowniczej 220 mm
Masa
broni 900 g
Inne
Prędkość pocz. pocisku 305–510 m/s (zależy od typu amunicji)
Energia pocz. pocisku 121–273 J (zależy od typu amunicji)
Zasięg skuteczny 25 m
Siła spustu stała, 1,0 kg

MCM Margolinpistolet samopowtarzalny na amunicję bocznego zapłonu 22 LR przeznaczony do prowadzenia szkolenia strzeleckiego i amatorskiego uprawiania sportów strzeleckich. Skonstruowany w latach 40. XX w. przez Michaiła Margolina. Działa na zasadzie odrzutu zamka swobodnego. Przyrządy celownicze są regulowane (szczerbinka w poziomie, muszka w pionie).

Jest to broń o dość prostej konstrukcji, ze względu na niewysoką cenę bardzo popularna na strzelnicach i w klubach sportowych w Polsce. Choć Margolin zwykle określany jest raczej mianem broni szkoleniowej niż wyczynowej i pod wieloma względami ustępuje współczesnym konstrukcjom krótkiej broni sportowej, ma w Polsce liczną rzesze zwolenników wśród strzelców wyczynowych. Do zalet Margolina można zaliczyć celność, trwałość, sporą tolerancję błędów podczas strzału, niską cenę, dużą tolerancję dla amunicji różnych producentów. Do wad – brak regulacji mechanizmu spustowego, kontrowersyjny, nieco niebezpieczny sposób regulacji muszki, zbyt małą masę. Do innych wad pistoletu zaliczyć należy: pękające iglice, wybijanie komory nabojowej przy oddawaniu strzałów „na sucho”, pękanie drobnych części jak pazur wyciągu lub łącznik zamka.

Wersje[edytuj | edytuj kod]

Produkcję pistoletu Margolina rozpoczęto w 1948 roku w Iżewsku od modelu MC 1. Pistolety produkowano w wersji z długą (180 mm) i krótką lufą (140 mm). Inna była też długość linii celowniczej w obu modelach, 203 mm dla wersji z długą lufą i 190 mm dla wersji z lufą krótką. W 1969 roku do produkcji weszła unowocześniona wersja MCM. Pistolet otrzymał lufę długości 152 mm i długość linii celowniczej 220 mm. Pistolet Margolina występował też w wersji MCU na nabój .22 Short, przeznaczony do konkurencji ISSF „pistolet szybkostrzelny”, a produkowany był od 1952 roku. Następną wersją produkowaną w Iżewsku była skrócona wersja MCM-K o nazwie Margo (МЦМ-К «Марго»), co było skrótem od słowa Margolin. Pistolet Margo ma lufę długości 97 mm. Na bazie tego pistoletu skonstruowano pistolet Dryl («Дрель») na nabój 5,45 × 18 mm PSM oraz jego wersję eksportową MP-449 na nabój .25 ACP.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Wiele egzemplarzy pistoletu Margolin pracuje niezawodnie pomimo uszkodzenia lub braku pazura wyciągu łusek. Pistolet nie posiada mechanizmu zatrzymywania zamka po ostatnim strzale w tzw. „tylnym położeniu”, co dla pewnej części jego użytkowników stanowi zaletę. Przede wszystkim dla strzelców sportowych konkurencji w strzelaniu statycznym, gdyż gwarantuje to powtarzalność sekwencji złożenia, celowania, pracy na spuście i zachowania statyki po strzale. Dla nich zatrzymanie zamka po ostatnim strzale jest dlatego właśnie szkodliwe, ponieważ gubią przez to pewien rytm.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • A.E. Hartink (przeł. (z ang.) Michał Mietelski), 2002, Encyklopedia pistoletów i rewolwerów, Bielsko-Biała, Debit, ​ISBN 83-7167-181-4​.
  • Stanisław Żyła, Pistolety i rewolwery – wybór, selekcja, modyfikacja, Poznań: Mavena, 2007, ISBN 83-924844-7-9, OCLC 749279443.