Pistolet Sauer 38H

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sauer 38H
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Producent JP Sauer und Sohn
Rodzaj pistolet samopowtarzalny
Historia
Produkcja seryjna 19381945
Dane techniczne
Kaliber 7,65 mm
Nabój 7,65 × 17 mm SR Browning
Magazynek pudełkowy, 8 nab.
Wymiary
Długość 160 mm[1] (inne dane 171 mm)
Wysokość 112 mm
Szerokość 30 mm
Długość lufy 86 mm[1] (inne dane 83 mm)
Długość linii celowniczej 130 mm
Masa
broni 0,725 kg
Inne
Prędkość pocz. pocisku 270 m/s

Sauer 38H – niemiecki pistolet samopowtarzalny kalibru 7,65 mm firmy Sauer. W czasie II wojny światowej pistolety Sauer 38H znajdowały się na uzbrojeniu niemieckiej armii i policji.

Historia[edytuj]

Broń ta została skonstruowana w latach 30. i miała stanowić konkurencję dla udanego pistoletu Walther PP, gdy spadł popyt na starsze pistolety Sauera (wzór 1913, modernizowany w 1926 i 1930). Głównym projektantem był Hans Zehner[1]. Prace projektowe rozpoczęto w 1932 roku, ale pistolet trafił do produkcji dopiero w 1938 roku. Konstrukcja zawierała trzy chronione patenty[1].

Do kwietnia 1940 wyprodukowano tylko ok. 10.000 sztuk, jednakże skala produkcji następnie wzrosła i do przerwania produkcji w kwietniu 1945 wyprodukowano 265.000[1]. Większość trafiła do policji i organizacji paramilitarnych SA i SD, które łącznie otrzymały ok. 200.000. Od grudnia 1941 pistolet stanowił także uzbrojenie wojska (Wehrmachtu), jako Modell 38H[1].

Opis[edytuj]

Sauer 38H był bronią samopowtarzalną. Zasada działania oparta o odrzut zamka swobodnego, obejmującego lufę. Mechanizm uderzeniowy kurkowy, z kurkiem wewnętrznym. Po lewej stronie nad okładziną chwytu znajdowała się dźwignia służąca do napinania i zwalniania kurka, ponadto pistolet wyposażony był w mechanizm samonapinania kurka przez naciśnięcie spustu (nacisk na spust konieczny do strzału wynosił 5,5 kg z samonapinaniem i 2,3 kg z napiętym kurkiem)[1]. Pistolet miał bezpiecznik nastawny po lewej stronie w tylnej części zamka oraz bezpiecznik automatyczny uniemożliwiający oddanie strzału bez magazynka[1]. Z tyłu zamka był pręt sygnalizujący obecność naboju w komorze nabojowej. Pistolet składał się z 57 części[1]. Dzięki dość dużej masie i nieruchomo osadzonej lufie charakteryzował się stosunkowo dobrą celnością[1].

Sauer 38H był zasilany z wymiennego, jednorzędowego magazynka pudełkowego o pojemności 8 naboi umieszczonego w chwycie.

Lufa gwintowana, posiadała cztery bruzdy prawoskrętne.

Pistolet miał stałe przyrządy celownicze.

Przypisy

  1. a b c d e f g h i j W. Głębowicz, 7,65 mm...

Bibliografia[edytuj]

  • Frederick Myatt (przeł. (z ang.) Leszek Erenfeicht), 1993, Ilustrowana encyklopedia. Pistolety i rewolwery. Historia broni krótkiej od szesnastego wieku do czasów współczesnych., Warszawa, Espadon, ISBN 83-85489-06-1.
  • Witold Głębowicz, 7,65 mm Sauer wz. 1938, "Nowa Technika Wojskowa" nr 8/96, s.19-20