Pitirim (Oknow)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pitirim
Pawieł Oknow
Павел Окнов
metropolita petersburski i ładoski
Ilustracja
Kraj działania  Rosja
Data i miejsce urodzenia 28 czerwca 1858
Kożenguzen (Koknese)
Data i miejsce śmierci 25 marca 1919
Nowoczerkask
metropolita petersburski i ładoski
Okres sprawowania 1915–1917
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Chirotonia biskupia 17 lipca 1894
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 17 lipca 1894

Pitirim, imię świeckie Pawieł Wasiliewicz Oknow (ur. 28 czerwca 1858 w Kokenguzen na Łotwie, zm. 25 marca 1919 w Nowoczerkasku) – rosyjski biskup prawosławny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie kapłana prawosławnego służącego na terytorium współczesnej Łotwy. Ukończył gimnazjum w Rydze w 1879, zaś w 1883 akademię duchowną w Kijowie. Po zakończeniu studiów został wykładowcą seminarium duchownego w tym samym mieście i złożył śluby monastyczne. W 1887 został wyznaczony na inspektora seminarium duchownego w Stawropolu, którego rektorem został trzy lata później. Od 8 kwietnia 1891 archimandryta, zaś od 17 stycznia 1894 rektor akademii duchownej w Petersburgu.

Kolejno sprawował godności biskupa nowogrodzko-siewierskiego, wikariusza eparchii czernihowskiej (17 lipca 1894 – 1896), tulskiego i bielowskiego (do 1904), kurskiego i biełgorodzkiego (do 1904), kurskiego i obojańskiego (do 1905). W Kursku był honorowym przewodniczącym oddziału Związku Narodu Rosyjskiego[1]. 6 maja 1909 podniesiony do godności arcybiskupiej. Awans w hierarchii duchownej zawdzięczał protekcji Władimira Sablera, który jednak w 1911, jako oberprokurator Świątobliwego Synodu Rządzącego, zdecydował się odwołać go z katedry kurskiej z powodu zaniedbania porządku w czasie jednej z uroczystości kościelnych[2]. W latach 1911–1913 arcybiskup władykaukaski i mozdocki, 1913–1914 – samarski, w latach 1914–1915 egzarcha Gruzji. Od 23 listopada 1915 metropolita petersburski i ładoski.

Objęcie katedry egzarchy Gruzji zawdzięczał protekcji Rasputina, który najprawdopodobniej zwrócił na niego uwagę z powodu faktu, iż Pitirim był oskarżany o homoseksualizm, nawiązywanie romansów z młodszymi od siebie mnichami oraz wspieranie sekty chłystów. Bezgranicznie ufająca Rasputinowi caryca Aleksandra Fiodorowna pragnęła doprowadzić do sytuacji, w której najwyższe godności Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego obejmą ludzie uważający go, podobnie jak ona, za świętego starca. Dlatego w 1914 skłoniła cara Mikołaja II do poparcia kandydatury Pitirima na egzarchę Gruzji mimo przeciwnej opinii Świątobliwego Synodu Rządzącego, motywowanej faktem, iż już w eparchiach tulskiej i kurskiej hierarcha prowadził gorszący tryb życia[3]. W podobnych okolicznościach, posiadając dodatkowo rekomendację carskiego namiestnika Kaukazu hr. Iłłariona Woroncowa-Daszkowa[1] metropolita Pitirim objął w 1915 katedrę petersburską[4]; zajął na niej miejsce metropolity Włodzimierza (Bogojawleńskiego), otwartego krytyka Rasputina[2].

W 1917, po rewolucji lutowej, zmuszony do ustąpienia z urzędu z powodu wcześniejszych kontaktów z Rasputinem oraz z powodu homoseksualizmu. W czasie rosyjskiej wojny domowej otwarcie popierał działalność gen. Denikina. Zmarł 25 marca 1919 w Nowoczerkasku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Питирим Окнов
  2. a b Bazylow L.: Obalenie caratu. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1976, s. 231.
  3. E. Radziński, Rasputin, MAGNUM, Warszawa 2000, ​ISBN 83-85852-52-2​, ss.319–320
  4. E. Radziński, Rasputin, MAGNUM, Warszawa 2000, ​ISBN 83-85852-52-2​, s.144

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Agapit (Wisznewski)
Biskup władykaukaski
1911 – 1913
Następca
Antonin (Granowski)
Poprzednik
Aleksy (Mołczanow)
Egzarcha Gruzji
1914 – 1915
Następca
Platon (Rożdiestwienski)
Poprzednik
Włodzimierz (Bogojawleński)
Metropolita petersburski
1915 – 1917
Następca
Beniamin (Kazanski)