Pk2

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pk2
Lokomotywa S101 (Pk2)
Lokomotywa S101 (Pk2)
Producent Schwartzkopff, Henschel, BMAG
Lata budowy 1910–1914
Układ osi 2'C
Masa służbowa 147,5 t
Masa pustego parowozu 84,1 t
Długość z tendrem 20.910 mm
Maksymalna
siła pociągowa
11000 kG
Prędkość maksymalna 110 km/h
Typ tendra T20 (PKP 32D2)
Ciśnienie w kotle 15 at
Powierzchnia ogrzewalna kotła 161,22 m²
Powierzchnia przegrzewacza 58,5 m²
Powierzchnia rusztu 3,12 m²
Skok tłoka 660 mm
Średnica kół napędnych 1980 mm
Średnica kół tocznych 1000 mm
Portal Portal Transport szynowy

Pk2 – polskie oznaczenie pruskiego parowozu pospiesznego, produkowanego w latach 1910–1916. Na kolejach pruskich nosił oznaczenie S101, a później w DRG 1710-12. Parowóz występował w dwóch odmianach:

  • S101 Bauart 1911 – polskie oznaczenie Pk2 (wersja z 1911 roku),
  • S101 Bauart 1914 – polskie oznaczenie Pk2 (wersja z 1914 roku).

Po I wojnie światowej polskie koleje eksploatowały dwadzieścia parowozów tego typu, z czego po połowie stanowiły wersje z 1911 i 1914 roku.

Były one wykorzystywane przede wszystkim do prowadzenia niemieckich pociągów w tranzycie przez Pomorze do Prus Wschodnich. Stacjonowały w parowozowniach Gdańsk Brama Oliwska (Dzg-Odz) oraz Chojnice i Toruń.

Po II Wojnie Światowej na PKP trafiły ponownie parowozy tej serii, jednak tylko 1 sztuka pochodziła z Bauart 1914. Niewiele powojennych parowozów serii Pk2 pochodziło z przedwojennego ilostanu polskich kolei. Ostatni egzemplarz na stanie PKP został skasowany dopiero w 1959 r.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jan Piwowoński: Parowozy Kolei Polskich. WKiŁ, Warszawa 1978.
  • Ingo Hütter, Reimar Holzinger: Die Lokomotiven der PKP 1918–1939. DGEG, Hövelhof 2007, ​ISBN 978-3-937189-27-7​.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]