Plecionka rattanowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
typowy wzór plecionki
ręcznie wykonana plecionka w siedzisku krzesła
plecionka w formie gotowej maty do produkcji masowej
bujany fotel Thoneta z plecionką

Plecionka rattanowa – rodzaj plecionki stosowanej w meblarstwie krzeseł i foteli, popularnej od połowy wieku XIX. Plecionka zdobyła popularność dzięki zastosowaniu jej w produkowanym przez firmę Michaela Thoneta w Austrii od 1859 r. krześle bistro, czyli słynnym krześle numer 14. Zastosowano ją tam tylko w siedzisku, aż do dnia dzisiejszego stosowana jest również w oparciach np. foteli na biegunach (bujanych). Czasochłonność jej wykonania zmusiła przemysł do maszynowego wyrobu gotowych mat plecionki, które stosuje się w masowej produkcji mebli.

Zalety[edytuj | edytuj kod]

Meble wykonane z tego typu plecionki charakteryzują się niską masą i odpornością na czynniki atmosferyczne (co pozwala na wytwarzanie z niej mebli ogrodowych). Obecnie tego typu techniką tworzone są różnorodne meble, w tym krzesła, fotele, kanapy i narożniki. Wysoka sprężystość i elastyczność rattanu pozwala na tworzenie dowolnych kształtów, dzięki czemu wygląd mebli może być odpowiednio dopasowany do oczekiwań użytkownika. Meble z plecionki rattanowej dobrze poddają się malowaniu (również ponownemu).

Etapy powstawania plecionki rattanowej[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]