Pożarki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 54°02′23″N 21°29′32″E
- błąd 38 m
WD 54°3'N, 21°3'E
- błąd 2271 m
Odległość 30527 m
Pożarki
wieś
Ilustracja
Państwo  Polska
Województwo  warmińsko-mazurskie
Powiat kętrzyński
Gmina Kętrzyn
Liczba ludności (2011) 174[1]
Strefa numeracyjna 89
Kod pocztowy 11-400<[2]
Tablice rejestracyjne NKE
SIMC 0477920
Położenie na mapie gminy wiejskiej Kętrzyn
Mapa konturowa gminy wiejskiej Kętrzyn, po prawej znajduje się punkt z opisem „Pożarki”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry po prawej znajduje się punkt z opisem „Pożarki”
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa konturowa województwa warmińsko-mazurskiego, blisko centrum na prawo u góry znajduje się punkt z opisem „Pożarki”
Położenie na mapie powiatu kętrzyńskiego
Mapa konturowa powiatu kętrzyńskiego, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Pożarki”
Ziemia54°02′23″N 21°29′32″E/54,039722 21,492222

Pożarki (niem. Pohiebels) – wieś w Polsce, położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie kętrzyńskim, w gminie Kętrzyn.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa olsztyńskiego.

Do sołectwa Pożarki należą: Kwiedzina, Martiany, Osewo, Owczarnia i Pożarki.

Integralne części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Pożarki[3][4]
SIMC Nazwa Rodzaj
0477937 Owczarnia przysiółek

Historia[edytuj | edytuj kod]

Na wschód od wsi znajduje się grodzisko pruskie zwane Zamkową Górą.

Właścicielem majątku ziemskiego o powierzchni 622 ha pod koniec XIX wieku była tu rodzina von Lübtow. W roku 1913 właścicielem Pożarek był Georg F. Schenck zu Tautenburg. Majątek ten został rozparcelowny na początku lat trzydziestych XX wieku. Przed II wojną światową w Pożarkach były 33 duże gospodarstwa chłopskie i 3 małe oraz trzech stelmachów i trzech kowali.

Budynek nowej szkoły w Pożarkach wybudowano w 1929 roku. Była to szkoła dwuklasowa. Po II wojnie światowej początkowo była to także szkoła dwuklasowa (rok szkolny 1946/1947), a później ośmioklasowa szkoła podstawowa (1970 r.). W budynku po zlikwidowanej szkole znajdują się mieszkania, kaplica parafii w Karolewie i świetlica wiejska Dziupla. Pożarki to miejsce urodzenia Janusza Laskowskiego.

W latach 1954–1957 Pożarki były siedzibą Gromadzkiej Rady Narodowej. Pierwszym jej przewodniczącym był Stanisław Milewicz.

Niewielki dwór w Pożarkach wybudowany był w drugiej połowie XIX wieku. Po dawnym założeniu dworsko-gospodarczym zachował się zarośnięty park i spichlerz.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

W statystykach w pierwszej połowie XX wieku liczbę mieszkańców Pożarek podawano razem z Kwiedziną i Osewem. W roku 1925 było tu 371 osób, a w 1939–459 osób.

W roku 1970 mieszkały tu 194 osoby, a w 2000 r. – 154.[potrzebny przypis]

Inne[edytuj | edytuj kod]

We wsi znajduje się przystanek autobusowy na trasie KętrzynGiżycko. Dalej za wsią funkcjonuje gospodarstwo agroturystyczne specjalizujące się w hodowli koni. Do gospodarstwa agroturystycznego prowadzi droga obok smażalni ryb czynnej w sezonie turystycznym.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wieś Pożarki w liczbach, [w:] Polska w liczbach [online], polskawliczbach.pl [dostęp 2019-10-29] (pol.), liczba ludności w oparciu o dane GUS.
  2. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 1031 [dostęp 2020-12-22] [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  3. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200).
  4. GUS. Rejestr TERYT.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rudolf Grenz, „Der Kreis Rastenburg”, Marburg/Lahn, 1976.
  • Kętrzyn. Z dziejów miasta i okolic, Pojezierze, Olsztyn, 1978. (s. 218 – opis wsi)
  • Małgorzata Jackiewicz-Garniec, Mirosław Garniec, Pałace i dwory dawnych Prus Wschodnich (Wydanie III poszerzone i uzupełnione) Studio ARTA, Olsztyn, 2001, ​ISBN 83-912840-2-6​ (s. 335).