Pożegnania (film 1958)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pożegnania
Gatunek psychologiczny
obyczajowy
Data premiery 13 października 1958
Kraj produkcji  Polska
Język polski
Czas trwania 97 minut
Reżyseria Wojciech Jerzy Has
Scenariusz Stanisław Dygat
Wojciech Jerzy Has
Główne role Tadeusz Janczar
Maria Wachowiak
Gustaw Holoubek
Muzyka Lucjan Kaszycki
Zdjęcia Mieczysław Jahoda
Scenografia Roman Wołyniec
Montaż Zofia Dwornik
Produkcja Zespół Filmowy Syrena

Pożegnania – polski film fabularny w reżyserii Wojciecha Jerzego Hasa, zrealizowany w 1958 roku. Adaptacja powieści Stanisława Dygata pod tym samym tytułem.

Treść[edytuj | edytuj kod]

Warszawa, lato 1939 roku. Paweł, chłopak z arystokratycznej rodziny odwiedza nocny klub o podejrzanej sławie. Poznaje tam Lidkę, fordanserkę (płatna partnerka do tańca). Dziewczyna jest rozgoryczona życiem. Młodzi przypadają sobie do gustu i razem wyjeżdżają do Podkowy Leśnej pod Warszawą, gdzie wynajmują pokój w pensjonacie "Quo Vadis". Idylla trwa krótko, już następnego dnia odnajduje ich tam ojciec Pawła i doprowadza do przerwania romansu.

W tym miejscu akcja przeskakuje o kilka lat. Jest styczeń 1945 roku, Lidka i Paweł spotykają się ponownie pod koniec wojny, w domu ciotki Pawła, hrabiny Róży. Tu nadal, mimo biedy, celebruje się przedwojenne arystokratyczne rytuały. Paweł ma za sobą dwa lata pobytu w obozie koncentracyjnym w Auschwitz. Po powrocie do Warszawy próbuje znaleźć sobie zajęcie, nie chce korzystać wyłącznie z dobrego urodzenia. Chwyta się różnych zajęć by przeżyć, w końcu zatrudnia się jako kelner w restauracji u Feliksa, byłego lokaja ciotki, wzbogaconego na handlu walutą.

Lidka jest już mężatką, wyszła za Mirka, kuzyna Pawła. Pojawienie się Pawła burzy jej poukładane życie. Skrywane uczucia wybuchają w niej ze zwielokrotnioną mocą.

Kończy się niemiecka okupacja, nadciąga ofensywa Armii Czerwonej. Mirek wraz z hrabią Tolem boją się o swoją przyszłość po wkroczeniu komunistów. Negocjują z niemieckimi oficerami i płacą za umożliwienie ucieczki do Wiednia. Wyjeżdżają niemal w ostatniej chwili. Lidka zostaje, decyduje że chce być z Pawłem.

W ostatniej scenie na zaśnieżonych ulicach Warszawy pojawiają się czołgi wojska ludowego.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Realizacja[edytuj | edytuj kod]

Pożegnania są drugim filmem wyreżyserowanym przez Wojciecha J. Hasa i drugą adaptacją literacką. Podobnie jak w przypadku debiutanckiej Pętli na podstawie opowiadania Marka Hłaski oraz późniejszych adaptacji, Has traktował literacki pierwowzór jako punkt wyjścia dla własnej wypowiedzi. Przede wszystkim w odrębny względem literatury sposób kształtował swoich bohaterów. Paweł jest w powieści Dygata buntownikiem i szydercą, u Hasa zaś – targanym wątpliwościami niezdecydowanym marzycielem.

Główną rolę żeńską w filmie zagrała Maria Wachowiak, studentka PWST w Warszawie. Gdy obraz wchodził na ekrany, aktorka miała 20 lat.

Piosenka Pamiętasz, była jesień została napisana specjalnie do filmu. Autorem muzyki jest Lucjan Kaszycki, a tekstu Andrzej Czekalski i Ryszard Pluciński. Utwór wykonuje Sława Przybylska, jednak na ekranie wystąpiła aktorka Anna Łubieńska.

Zdjęcia do filmu kręcono w Podkowie Leśnej oraz w Warszawie.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Nagroda[edytuj | edytuj kod]

  • 1959 – nagroda FIPRESCI Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Locarno dla reżysera Wojciecha Jerzego Hasa

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]