Po prostu (czasopismo)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Po Prostu (czasopismo))
Skocz do: nawigacja, szukaj
Po prostu
Po prostu 1955.jpg
Częstotliwość tygodnik
Państwo Polska
Pierwsze wydanie 1947
Ostatnie wydanie 1991
Redaktor naczelny Eligiusz Lasota (1955–1957)
Ryszard Turski (1990–1991)

Po prostu – polskie pismo społeczno-literackie wydawane w Warszawie w latach 1947–1957, najpierw jako dwutygodnik, a od 1949 tygodnik. „Po prostu” było początkowo organem Akademickiego Związku Walki Młodych „Życie”. W latach 1948–1954 było pismem Zarządu Głównego Związku Akademickiego Młodzieży Polskiej, a następnie Zarządu Głównego ZMP (1955). W latach 1990 i 1991 było ponownie tytułem niezależnym.

Od 1955 „Po prostu” ukazywało się jako „Tygodnik studentów i młodej inteligencji”, angażując się w ruch na rzecz reform ustrojowych (redaktorem naczelnym był wtedy Eligiusz Lasota) i stało się jednym z symboli przemian polskiego października. Zostało prowokacyjnie zlikwidowane przez władze w 1957, co wywołało w Warszawie rozruchy studenckie i zamieszki uliczne. Już w kwietniu 1957 inne czasopisma dostały zakaz przedruków z tygodnika; Główny Urząd Kontroli Prasy w uzasadnieniu dotyczącego wstrzymania kolejnej edycji "Po prostu”, napisał: "wrześniowy numer w sposób wysoce agresywny i podburzający neguje politykę partii i rządu”. Zespół redakcyjny oskarżono m.in. o jałową negację komunistycznej rzeczywistości, przedstawianie w fałszywym świetle rzeczywistości kraju, zwątpienie w sens rozwoju socjalizmu w Polsce oraz głoszenie burżuazyjnych koncepcji[1].

W skład redakcji wchodziło wielu znanych dziennikarzy, którzy publikowali swoje teksty na łamach gazety, m.in. Jerzy Ambroziewicz, Stefan Bratkowski, Włodzimierz Godek, Marek Hłasko, Jan Olszewski, Lech Emfazy Stefański, Jerzy Strzałkowski, Ryszard Turski, Jerzy Urban, Jerzy Vaulin czy Agnieszka Osiecka.

Pismo zostało wznowione w 1990 przez Ryszarda Turskiego wraz z częścią zespołu, ale nie zdobyło już uznania rynku i w 1991 przestało się ukazywać.

Nazwę „Po prostu” nosił także pierwszy polski dyskusyjny klub filmowy, którego powstanie zostało zainicjowane przez tygodnik. Pierwsza projekcja, Dyktator Charliego Chaplina, odbyła się 8 listopada 1955 w sali kina „Wiedza” warszawskiego Pałacu Kultury i Nauki. Po zamknięciu tygodnika DKF musiał zmienić nazwę. Nawiązując do poprzedniej, wybrano nazwę „Zygzakiem”. Klub został zamknięty w 1989 w związku z kłopotami finansowymi.

Przypisy

  1. "Po prostu" zamknięte za niewiarę w socjalizm. Polskie Radio, 2013-10-02. [dostęp 2017-10-01].

Bibliografia[edytuj]

  • N. Davies, Boże Igrzysko. Historia Polski, Wydawnictwo „ZNAK”, Kraków 1999. ​ISBN 83-7006-911-8​.
  • B. N. Łopieńska, Ewa Szymańska, Stare numery, ANEKS, Londyn 1986.
  • „Po Prostu”, [hasło w:] Popularna Encyklopedia Powszechna, red. J. Pieszczachowicz i in., aut. A. Anczykowa i in., T. 14: Po – Q, Oficyna Wyd. „Fogra”, Kraków 1996, s. 9. ​ISBN 83-85719-24-5​.
  • D. Rafalska, Między marzeniami a rzeczywistością. Tygodnik „Po prostu” wobec głównych problemów społecznych i politycznych Polski w latach 1955–1957, Neriton, Warszawa 2008.
  • J. Szczerba, 50 lat Dyskusyjnego Klubu Filmowego „po prostu”, gazeta.pl, 4 listopada 2005.
  • M. Walas, 30 lat działalności dyskusyjnych klubów filmowych, Kraków 1986.