Pocałuj mnie, głuptasie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pocałuj mnie, głuptasie
Kiss me, stupid
Gatunek komedia romantyczna
Data premiery 22 grudnia 1964
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 116 min
Reżyseria Billy Wilder
Scenariusz Billy Wilder, I.A.L. Diamond
Główne role Ray Walston, Felicia Farr
Muzyka George Gershwin, André Previn
Zdjęcia Joseph LaShelle
Scenografia Alexande Trauner, Edward G. Boyle
Kostiumy Bill Thomas
Montaż Daniel Mandell
Wytwórnia The Mirisch Corporation
Phalanx Productions
Claude Productions
Dystrybucja Lopert Pictures

Pocałuj mnie, głuptasie – komedia romantyczna w reżyserii Billy'ego Wildera z 1964 roku.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Opis[edytuj | edytuj kod]

Orvil i Barney są amatorskimi kompozytorami z małego miasteczka Climax. Barney pracuje jako mechanik samochodowy, Orvil udziela lekcji gry na pianinie. Oboje marzą o karierze, zwłaszcza Barney. Orvila bardziej od muzyki interesuje jego piękna żona, Zelda, o którą jest nieustannie zazdrosny. I wtedy muzycy dostają swoją szansę - w stacji benzynowej Barneya zatrzymuje się popularny piosenkarz, Dino Martini. Chociaż nie jest zainteresowany muzykami-amatorami, to Barney knuje intrygę i celowo psuje samochód Dinu, tak, że ten musi się zatrzymać na noc u Spoonera. Ku grozie Orvila, Dino okazuje się być nimfomanem i chce spędzić noc z Zeldą, której akurat nie ma w domu. Barney wymyśla plan, by Orvil pokłócił się ze swoją żoną, by ta na jedną noc nie była była w domu, a On sprowadzi z podmiejskiego baru "Pępek" kelnerkę, która będzie udawać żonę Orvila dla Dina. Plan, nie bez przeszkód, dochodzi do skutku. Zelda wyjeżdża do domu rodziców, a kelnerka-prostytutka, Paulie "Lufa", udaje żonę Orvila. Udało się również sprzedać kilka piosenek, m.in. "Sweet Sofia be Mine". Nie interesuje się jednak Dinem, o którym sądzi, że nie jest gentelmanem, lecz samym Orvilem, w którym odkrywa duży talent muzyczny. Tymczasem Zelda wraca i wraz z Barneyem obserwują akcję, która odbywa się w jej domu - Orvil tańczy z Polly, a Dino siedzi zażenowany. Widząc to Zelda ucieka do baru "Pępek", gdzie się upija. Przełożona baru, Duża Berta, przenosi Zeldę do przyczepy, w której mieszka Polly. Dino, który został wywalony z domu przez Orvila, jedzie do "Pępka" i pyta o dobrą kobietę na noc. Barman podpowiada mu, by poszedł do przyczepy Polly "Lufy". Gdy Zelda widzi Dina zaczyna rozumieć co się wydarzyło w jej domu. Tej samej nocy Orvil zdradza swoją żonę z Polly, która udaje już dla niego Zeldę, a Zelda zdradza Orvila z Dinem, dla którego udaje Polly. Nad ranem Polly wraca do Zeldy i wszystko sobie tłumaczą. Polly dostaje pieniądze na samochód, na które pracuje od lat w "Pępku". Zelda wnosi z kolei pozew o rozwód. Przed domem sądu Orvil, Zelda i Barney patrzą w telewizji na Dina, który śpiewa na ekranie utwór "Sweet Sofia be mine". Marzenia Barneya i Orvila zostają spełnione - oboje zyskają na piosence koło miliona i rozdają autografy. Zelda przebacza natomiast mężowi słowami "Pocałuj mnie, głuptasie".

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Dean Martin gra w filmie parodię samego siebie.