Pochówek ciałopalny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Pochówek ciałopalnyobrządek pogrzebowy po spaleniu ciała zmarłego, pochówki ciałopalne podzielić można na dwie grupy, groby popielnicowe oraz groby bez popielnicy.

Celtycki pochówek bezpopielnicowy, III w p.n.e., Muzeum Archeologiczne w Krakowie
Wandalski pochówek popielnicowy, II w n.e., Muzeum Archeologiczne w Krakowie

W trakcie spopielenia zwłok mogło dochodzić do rytualnego spalanie wszystkich darów i rzeczy osobistych zmarłego, z czego większe z nich były dodatkowo gięte lub łamane (np. miecze). Mężczyzn chowano wraz z uzbrojeniem i narzędziami kowalskimi, a kobiety z zapinkami, klamrami i przęślikami. W Europie dominujący w okresie środkowolateńskim 300 l. p.n.e. do 100 l. p.n.e. (regionalnie do ok. 150 l. p.n.e.)[1].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. red. Lech Leciejewicz - Mały słownik kultury dawnych Słowian, Warszawa 1972

Linki zewnętrzne[edytuj]