Poczajów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Poczajów
Ilustracja
Ławra Poczajowska
Herb
Herb
Państwo  Ukraina
Obwód tarnopolski
Powierzchnia 24,4 km²
Populacja (2004)
• liczba ludności

18000
Nr kierunkowy +380 3546
Kod pocztowy 47027-
Położenie na mapie obwodu tarnopolskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu tarnopolskiego
Poczajów
Poczajów
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Poczajów
Poczajów
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Poczajów
Poczajów
Ziemia 50°00′N 25°28′E/50,000000 25,466667
Portal Portal Ukraina

Poczajów (ukr. Почаїв, ros. Почаев) – miasto w rejonie krzemienieckim obwodu tarnopolskiego Ukrainy, herb oraz prawa miejskie nadane przez króla Stanisława Augusta w roku 1778; do 1939 w granicach II Rzeczypospolitej (województwo wołyńskie, powiat krzemieniecki).

Historia[edytuj]

Galeria: Ławra Poczajowska
Ławra Poczajowska
Ławra Poczajowska, dzwonnica
Ławra Poczajowska
Ławra Poczajowska
Ławra Poczajowska
Ławra Poczajowska, wnętrze
Herb z 1778 r.

Poczajów położony jest na grzbiecie wyniosłego wzgórza opodal Podkamienia, między Brodami a Krzemieńcem, słynie jako ośrodek pielgrzymkowy prawosławnych i grekokatolików. W mieście znajduje się Ławra Poczajowska - jeden z najważniejszych klasztorów Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego. Początki wschodniochrześcijańskiego monastycyzmu w miejscowości sięgają XII-XIII w. Między XVIII w. a 1832 obiekt należał do unickiego zakonu bazylianów. Zwrócony mnichom prawosławnym przez władze carskie z powodu zaangażowania bazylianów we wspieranie powstania listopadowego, pozostaje od tego czasu w jurysdykcji Kościoła prawosławnego[1].

 Osobny artykuł: Ławra Poczajowska.

We wrześniu 1939 roku przez wkroczeniem Armii Czerwonej miejscowi Ukraińcy utworzyli milicję i przejęli władzę w mieście[2]. Na początku lipca 1941 zajęty przez Wehrmacht. Niemcy zamknęli ludność żydowską w liczbie około 1 tys. w getcie. Getto zostało zlikwidowane 12 sierpnia 1942 przez SD, niemiecką żandarmerię i ukraińską policję. Rozstrzelano 794 osób, pozostali zdołali zbiec i uniknąć egzekucji, bądź pozostawiono ich przy życiu dla wykonywania robót drogowych[3]. Polacy, których w Poczajowie żyło tylko około 10 rodzin, w lipcu 1943 roku pod wpływem doniesień o rzezi wołyńskiej wyjechali do pobliskiego Podkamienia, co jednak nie uchroniło ich przed atakiem UPA[2].

 Osobny artykuł: Zbrodnia w Podkamieniu.

Pobliskie miejscowości[edytuj]

Znane osoby związane z Poczajowiem[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy

  1. W. Osadczy: Święta Ruś. Rozwój i oddziaływanie idei prawosławia w Galicji. Lublin: Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, 2007, s. 391-415. ISBN 978-83-227-2672-3.
  2. a b Władysław Siemaszko, Ewa Siemaszko, Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na ludności polskiej Wołynia 1939-1945, Warszawa 2000, ISBN 83-87689-34-3, s.442
  3. Холокост на территории СССР: Энциклопедия, Moskwa 2009, ISBN 978-5-8243-1296-6 s.786