Podchloryn wapnia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Podchloryn wapnia
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny Ca(ClO)2
Masa molowa 142,98 g/mol
Wygląd biały proszek
Identyfikacja
Numer CAS 7778-54-3
PubChem 24504[1]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Podchloryn wapnianieorganiczny związek chemiczny, sól wapniowa kwasu podchlorawego.

Substancja stała koloru białego o charakterystycznym zapachu chloru, higroskopijna. Otrzymuje się ją poprzez nasycanie wodnego roztworu wodorotlenku wapnia (woda wapienna) gazowym chlorem.

2Ca(OH)2 + 2Cl2Ca(OCl)2 + CaCl2 + 2H2O

Wapno chlorowane to właściwie mieszanina podchlorynu i chlorku wapnia[5].

Silny utleniacz. W stanie suchym (po zmieszaniu np. z etanodiolem powoduje zapłon), roztworach kwasowych, zasadowych i obojętnych wydziela gazowy chlor.

Stosuje się go do sporządzania roztworów dezynfekcyjnych (m.in. wody basenowej), do bielenia (również w przemyśle papierniczym i tekstylnym), odczynnik analityczny oraz do różnych syntez organicznych i nieorganicznych. Miarą jego aktywności jest zawartość chloru aktywnego – chloru jednoatomowego. Do dezynfekcji i bielenia stosuje się roztwór 0,2–0,3%[potrzebny przypis].

Przypisy[edytuj]

  1. Podchloryn wapnia – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  2. a b Informacje o klasyfikacji i oznakowaniu substancji według Rozporządzenia (WE) nr 1272/2008, zał. VI, z uwzględnieniem Rozporządzeń ATP: Podchloryn wapnia w wykazie klasyfikacji i oznakowania Europejskiej Agencji Chemikaliów. [dostęp 2015-04-07].
  3. Podchloryn wapnia. Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck KGaA) dla Polski. [dostęp 2011-12-20].
  4. Podchloryn wapnia (ang.). Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck KGaA) dla Stanów Zjednoczonych. [dostęp 2011-12-20].
  5. Janusz Supniewski: Preparatyka Nieorganiczna. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1958, s. 515–516.