Podkowiec duży

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Podkowiec duży
Rhinolophus ferrumequinum[1]
(Schreber, 1774)
Podkowiec duży
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd nietoperze
Podrząd rudawkokształtne
Rodzina podkowcowate
Rodzaj podkowiec
Gatunek podkowiec duży
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Podkowiec duży[3] (Rhinolophus ferrumequinum) – gatunek nietoperza z rodziny podkowcowatych.

Dane liczbowe[edytuj | edytuj kod]

Grosse Hufeisennase-drawing.jpg
  • Długość ciała: 5,7–7,1 cm
  • Rozpiętość skrzydeł: 34–40 cm
  • Ciężar ciała: 13–34 g
  • Maksymalna długość życia: 30 lat i 5 miesięcy
  • Długość ciąży: 90 dni
  • Liczba młodych w miocie: 1

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Zachodnia i środkowa Europa (najdalej na północ sięga do Anglii i Walii), środkowa Azja po Japonię, przy czym podgatunek japoński (Rhinolophus ferrumequinum nippon) może stanowić odrębny gatunek. W Polsce stwierdzony tylko siedmiokrotnie na terenie Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej i Karpat, gdzie prawdopodobnie zalatuje z sąsiedniej Słowacji. Jak dotąd brak pewnych danych o rozrodzie tego gatunku w Polsce, notowano jedynie pojedyncze osobniki. Gatunek chroniony, regionalnie zagrożony wyginięciem.

Środowisko[edytuj | edytuj kod]

Zasiedla tereny otwarte z pasami zakrzewień i zadrzewień, a także lasy. Kryjówki letnie znajduje w jaskiniach, przede wszystkim tych, których wejścia znajdują się po cieplejszej stronie oraz dziuplach, szczelinach skalnych i szparach.[4]

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Samice tworzą wiosną i latem kolonie rozrodcze, w których rodzą, karmią i wychowują młode. Gatunek owadożerny, zimą zapada w sen zimowy.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Rhinolophus ferrumequinum, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Aulagnier, S., Hutson, A.M., Spitzenberger, F., Juste, J., Karataş, A., Palmeirim, J. & Paunovic, M. 2008. Rhinolophus ferrumequinum. W: IUCN 2015. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015.2. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2015-08-29]
  3. Nazwa polska za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 89. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. Josef Reichholf: Ssaki. Warszawa: GeoCenter, 1996, s. 287.