Podkowiec duży

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Podkowiec duży
Rhinolophus ferrumequinum[1]
(Schreber, 1774)
Podkowiec duży
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd nietoperze
Podrząd rudawkokształtne
Rodzina podkowcowate
Rodzaj podkowiec
Gatunek podkowiec duży
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Podkowiec duży[3] (Rhinolophus ferrumequinum) – gatunek nietoperza z rodziny podkowcowatych. Maksymalna długość życia tego zwierzęcia wynosi 30 lat i 5 miesięcy.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała podkowca dużego wynosi 5,7–7,1 cm, rozpiętość skrzydeł: 34–40 cm, a ciężar ciała: 13–34 g. Futerko szaro- do czerwonobrązowego, brzuch kremowy; skórzasta narośl na nosie w kształcie podkowy; uszy duże, spiczaste bez koziołka; skrzydła szerokie[4].

Grosse Hufeisennase-drawing.jpg

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Zachodnia i środkowa Europa (najdalej na północ sięga do Anglii i Walii), środkowa Azja po Japonię, przy czym podgatunek japoński (Rhinolophus ferrumequinum nippon) może stanowić odrębny gatunek. W Polsce stwierdzony tylko siedmiokrotnie na terenie Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej i Karpat, gdzie prawdopodobnie zalatuje z sąsiedniej Słowacji. Jak dotąd brak pewnych danych o rozrodzie tego gatunku w Polsce, notowano jedynie pojedyncze osobniki. Gatunek chroniony, regionalnie zagrożony wyginięciem.

Środowisko[edytuj | edytuj kod]

Zasiedla tereny otwarte z pasami zakrzewień i zadrzewień, a także lasy. Kryjówki letnie znajduje w jaskiniach, przede wszystkim tych, których wejścia znajdują się po cieplejszej stronie oraz dziuplach, szczelinach skalnych i szparach[5].

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Podkowce aktywne są w nocy. Samice tworzą wiosną i latem kolonie rozrodcze (tzw. porodówki)[4], w których rodzą, karmią i wychowują młode. Gatunek owadożerny, zimą zapada w sen zimowy. Latają na wysokości 0,5-3m.[4]

Pokarm[edytuj | edytuj kod]

Pokarm stanowią duże owady latające, głównie ćmy[4].

Rozmnażanie i rozwój[edytuj | edytuj kod]

Okres godowy trwa jesienią i zimą[4]. Długość ciąży wynosi ok. 90 dni. Samica rodzi jedno młode. Młode po tygodniu otwiera oczy, a w 3-4 tygodniu życia jest zdolne do lotu. Ssie 6-8 tygodni, po czym jest samodzielne[4]. Maksymalna długość życia podkowca wynosi 30 lat i 5 miesięcy.

Ochrona[edytuj | edytuj kod]

W Polsce jest objęty ścisłą ochroną gatunkową, wymagający ochrony czynnej. Dodatkowo obowiązuje zakaz umyślnego płoszenia lub niepokojenia, jak również fotografowania, filmowania lub obserwacji, mogących powodować płoszenie lub niepokojenie[6][7].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rhinolophus ferrumequinum, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Aulagnier, S., Hutson, A.M., Spitzenberger, F., Juste, J., Karataş, A., Palmeirim, J. & Paunovic, M. 2008, Rhinolophus ferrumequinum [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2015 [online], wersja 2015.2 [dostęp 2015-08-29] (ang.).
  3. Nazwa polska za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 89. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. a b c d e f Żuchowska, Ewa., Ssaki, wyd. Wyd. 2, Warszawa: MUZA, 1995, ISBN 83-7079-404-1, OCLC 751420339.
  5. Josef Reichholf: Ssaki. Warszawa: GeoCenter, 1996, s. 287.
  6. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 6 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz.U. z 2014 r. poz. 1348).
  7. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz. U. z 2016 r., poz. 2183). [dostęp 2017-01-16]..