Podstawkodrzewek błękitnawy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Podstawkodrzewek błękitnawy
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo grzyby
Typ podstawczaki
Klasa pieczarniaki
Rząd uszakowce
Rodzina incertae sedis
Rodzaj podstawkodrzewk
Gatunek podstawkodrzewek błękitnawy
Nazwa systematyczna
Basidiodendron caesiocinereum (Höhn. & Litsch.) Luck-Allen
Can. J. Bot. 41: 1036 (1963)

Podstawkodrzewek błękitnawy (Basidiodendron caesiocinereum  (Höhn. & Litsch.) Luck-Allen) – gatunek grzybów z rzędu uszakowców (Auriculariales)[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Incertae sedis, Auriculariales, Auriculariomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi[1].

Po raz pierwszy zdiagnozowali go w 1908 r. F.X.R Höhnel i V. Litschauer nadając mu nazwę Corticium caesicinereum. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu Luck-Allen w 1963 r[1].

Synonimy[2]:

  • Bourdotia caesiocinerea (Höhn. & Litsch.) Bourdot & Galzin ex S. Lundell 1954
  • Bourdotia caesiocinerea (Höhn. & Litsch.) Bourdot & Galzin ex Pilát & Lindtner 1938
  • Bourdotia caesiocinerea (Höhn. & Litsch.) Bourdot & Galzin ex S. Lundell 1954  var. caesiocinerea
  • Bourdotia caesiocinerea var. trachyspora Bourdot & Galzin 1938
  • Bourdotia cinerella Bourdot & Galzin 1920
  • Bourdotia cinerella Bourdot & Galzin 1920 var. cinerella
  • Corticium caesiocinereum Höhn. & Litsch. 1908
  • Gloeocystidium caesiocinereum (Höhn. & Litsch.) Bourdot & Galzin 1913
  • Sebacina caesiocinerea (Höhn. & Litsch.) D.P. Rogers 1935

Nazwę polską zaproponował w 2003 r. Władysław Wojewoda, wcześniej (w 1977 r.) używał nazwy suchodrzewek błękitnawy[3].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Owocnik

Rozpostarty i całą powierzchnią przylegający do podłoża, bardzo cienki, woskowaty, o barwie od białej do jasnoszarej z niebieskim odcieniem. Początkowo w postaci drobnych plamek, które rozrastając się zlewają się z sobą tworząc owocnik zajmujący często duże powierzchnie. Obrzeże rozrzedzone, jaśniejsze[4].

Cechy mikroskopowe

Strzępki o średnicy 3 μm. Podstawki owalne, o rozmiarach 12-21 × 6-8 μm, z 2,2 lub 4 sterygmami o długości 4,5-7 μm. Liczne gleocystydy z zawartością początkowo niemal hialinową, potem żółtawą. Mają rozmiary 15-45 × 4,5-6 μm i zmienny kształt. Czasami zakończone są białą żywiczną główką o średnicy 6-8 μm. Zarodniki kuliste, z krótko obciętą podstawą, hialinowe, bardzo drobno chropowate, o średnicy 5-9 μm, z jedną gutulą[5].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Znane jest jego występowanie w Ameryce Północnej, Europie i Nowej Zelandii. W Europie jest szeroko rozprzestrzeniony – od Hiszpanii po północne wybrzeża Półwyspu Skandynawskiego, brak go w Anglii, Irlandii i Islandii[6]. W Polsce dość częsty[3].

Saprotrof. Występuje w lasach, rzadziej w parkach na martwym drewnie, czasami także na drewnie spaleniskowym. Rozwija się na mocno już spróchniałym drewnie, na pniakach, opadłych gałęziach i leżących na ziemi pniach drzew, zarówno liściastych, jak iglastych. W Polsce notowany na drewnie jodły, świerka, sosny i dębu[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Index Fungorum (ang.). [dostęp 2017-10-27].
  2. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2017-10-27].
  3. a b c Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
  4. Mycobank. Basidiodendron caesiocinereum. [dostęp 2017-10-29].
  5. Basee de donnes mykologique. Basidiodendron caesiocinereum. [dostęp 2017-10-29].
  6. Discover Life Maps. [dostęp 2017-10-29].